Η ευρωπαϊκή καταδίκη της Ελλάδας για τις οροθετικές, τα δώδεκα χρόνια ντροπής κι ούτε μια συγγνώμη

Χρειάστηκαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να υπάρξει «δικαίωση» των οροθετικών γυναικών που διαπομπεύτηκαν, εξευτελίστηκαν, κατηγορήθηκαν, φυλακίστηκαν και πάει λέγοντας, όταν τα στοιχεία τους δόθηκαν φόρα-παρτίδα στη δημοσιότητα, με το σκεπτικό ότι ήταν ιερόδουλες και μετέδιδαν τον ιό HIV σε πελάτες τους.

Χρειάστηκε να προσφύγουν 11 γυναίκες και να περάσουν δώδεκα χρόνια για έρθει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να πει τα αυτονόητα, ότι δηλαδή παραβιάστηκαν άρθρα της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο όνομα της της υγειονομικής διάταξης 39α/2012 για τον «περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων», ειδικής έμπνευσης του Ανδρέα Λοβέρδου, έξι μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου 2012.

Οι γυναίκες αυτές – για μερικούς δεν είναι καν άνθρωποι επειδή ήταν ιερόδουλες – βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις αστυνομικές δυνάμεις, τις εξαναγκαστικές εξετάσεις αίματος, τα κελιά της φυλακής και την πλήρη διαπόμπευσή τους, όταν είδαν τα προσωπικά στοιχεία και τις φωτογραφίες τους σε όλα τα ΜΜΕ.

Οι πελάτες τους, όχι.

Οι γυναίκες αυτές εξετάστηκαν καταναγκαστικά χωρίς να έχουν ερωτηθεί, χωρίς, όπως αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να έχει κανείς το δικαίωμα να προχωρήσει σ΄αυτές τις εξετάσεις, είτε από γιατρούς είτε από αστυνομικούς, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι πελάτες τους, όχι.

Τα στοιχεία των γυναικών αυτών αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της αστυνομίας και στη συνέχεια εμφανίστηκαν σε όλα τα ΜΜΕ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις οικογένειες και τους οικείους τους.

Των πελατών τους, όχι.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα ότι η Ελλάδα οφείλει αποζημίωση 70.000 ευρώ για ηθική βλάβη σε όσες έχουν «απομείνει», καθώς 4 από τις προσφεύγουσες δε ζουν πια.

Αν και πολλές από τις γυναίκες αυτές δεν ήξεραν ότι ήταν φορείς του HIV, κατηγορήθηκαν ότι μετέδιδαν εν γνώσει τους τον ιό (που δε γνώριζαν ότι ήταν φορείς του) και επομένως τέθηκε θέμα «σκοπούμενης σωματικής βλάβης».

Πώς γίνεται να υπάρχει «σκοπούμενη σωματική βλάβη» όταν δεν γνώριζαν ότι είναι φορείς, μόνο το ελληνικό δικαστικό σύστημα ξέρει.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος αποφάνθηκε για τις γυναίκες αυτές ότι «πρόκειται για θέμα βαρύτατης αμέλειας, η οποία συνορεύει απόλυτα με τη γαϊδουριά».

Κάποιοι θα έλεγαν ότι η πραγματική γαϊδουριά είναι ότι επί δώδεκα χρόνια δεν υπήρξε ούτε μία συγγνώμη προς αυτές τις γυναίκες και τις οικογένειές τους, παρά (και) το γεγονός ότι αθωώθηκαν στα ελληνικά δικαστήρια.

Και ότι η χρηματική αποζημίωση δώδεκα χρόνια μετά δεν αναιρεί τη γαϊδουριά.

Το αν νιώθουν δικαιωμένες ή όχι μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, μόνο οι ίδιες δικαιούνται να το πουν.

Τη συγγνώμη όμως, υποχρεούνται να την πουν όσοι τις σταύρωσαν…

Πηγή

Η «υβριδική επίθεση» και το πικρό ανέκδοτο

Πολλές εκδοχές ακούστηκαν – στα σοβαρά ή όχι – για τη θηριώδη πυρκαγιά στην Αλεξανδρούπολη. Κεραυνός, εμπρησμοί, παράνομοι μετανάστες κ.λπ. Ο καθένας πήρε αυτή που τον βολεύει και πήγε παρακάτω.

Η χειρότερη όμως – για τη χώρα και την κυβέρνηση – ήταν αυτή περί «υβριδικής επίθεσης» κατά της Ελλάδας, που συσχετίστηκε μάλιστα με την πρόσφατη καταστροφή στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο. Αυτή φαίνεται να προτίμησαν διάφορα κυβερνητικά «εξαπτέρυγα» και προθύμως την άφηναν ανοιχτή κάποια κυβερνητικά στελέχη.

Το κακό για όλους αυτούς είναι ότι εάν μια επίθεση αυτού του είδους μπορεί να προκαλέσει τόσες και τέτοιες καταστροφές σε κρίσιμες για τη χώρα και την εθνική άμυνα περιοχές, τότε η μεν χώρα είναι σουρωτήρι, η δε κυβέρνηση είναι κραυγαλέα αποτυχημένη σε αυτόν τον τομέα ύστερα από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης.

Το σύνολο των αρμοδίων – εάν δούμε πόσα τραγικά συνέβησαν και τα αμέσως προηγούμενα χρόνια – θα πρέπει, τουλάχιστον, να απολογηθούν για την απίστευτη ακινησία, απρονοησία και ανικανότητα που επέδειξαν.

Μόνο τους δύο τελευταίους μήνες – πριν σκάσει η ευφάνταστη θεωρία περί «υβριδικής επίθεσης» – η χώρα έχασε περίπου 1.000.000 στρέμματα γης, το κράτος ξεβρακώθηκε, κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις αποδείχθηκαν ευάλωτες και όσα έχουν ειπωθεί περί έγκαιρης και σωστής προετοιμασίας αποδείχθηκε ότι κινούνταν μεταξύ ψέματος και ανοησίας.

Όμως τα ψέματα έχουν τελειώσει, καθώς η νέα πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης ανεβάζει κατακόρυφα τις προκλήσεις, τους κινδύνους και τις ανάγκες. Κατανοητή η «καραμέλα» ότι και αλλού οι καταστροφές είναι μεγάλες, ότι κι άλλες χώρες βιώνουν μεγάλες καταστροφές. Δεν μπορεί όμως – αυτό το λέμε από το Μάτι και μετά, αλλά και μετά την πρώτη διετία Μητσοτάκη – οι πόλεις και οι κρίσιμες υποδομές της χώρας να είναι απροστάτευτες και εκτεθειμένες. Απλώς δεν μπορεί.

Προφανώς δεν έχουμε λόγο για διαφωνήσουμε με το ενδεχόμενο υβριδικών επιθέσεων, ειδικά από την Τουρκία, η οποία ήδη μια φορά το επιχείρησε στον Έβρο το 2020 με την καθοδηγούμενη απόπειρα σπασίματος των συνόρων από δεκάδες χιλιάδες μετανάστες.

Ωστόσο μια χώρα που αντιμετωπίζει τέτοια σενάρια δεν μπορεί να έχει αυτή την εικόνα προετοιμασίας και διαχείρισης. Και κυρίως καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί, σε τέτοιες συνθήκες, να μιλάει για «αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων».

Πηγή

Ευτυχώς, δεν «έχω πάει»!

Η πιο ελκυστική περίοδος της Αθήνας για μένα ήταν πάντα ο Αύγουστος. Όντας νησιώτης, δεν συγκινιόμουν ποτέ ιδιαίτερα με τα ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, τις χρυσές παραλίες, τις ρομαντικές βαρκάδες και τις δροσερές θάλασσες.

Η Αθήνα μου φαινόταν -και εξακολουθεί να μου φαίνεται- ο επί γης παράδεισος για διακοπές! Τώρα πια, για άλλους λόγους. Πριν αρκετά χρόνια όμως γιατί μου χάριζε εκείνο το σπάνιο και άγριο αίσθημα ζωής καθώς η πόλη γινόταν ακόμα πιο απρόσωπη και υποσχετική καθώς αφουγκραζόμουν καλύτερα τον εαυτό μου.

Και μην ακούτε. Έβρισκες τα πάντα! Ωραία καφενεία να αράξεις, απίθανα μπαρ για να βγεις τη νύχτα και να την νιώσεις στο πετσί σου, δικές σου λεωφόρους να περπατήσεις σα να είναι η πρώτη φορά, κυρίως όμως πολλές μοναχικές γυναίκες να θαυμάσεις δίχως να είσαι υποχρεωμένος να παριστάνεις τον Ταρζάν σκαρφαλώνοντας σε βράχια, επιχειρώντας ακροβατικά μακροβούτια ή τρέχοντας σαν αθληταράς στην αμμουδιά κερδίζοντας ένα έγκαυμα στην πλάτη, πατώντας έναν αχινό, ή σπάζοντας κανένα χέρι επί …«λόφων τινῶν ἐπικλινῶν», όπως εξερευνούσες την φύση.

Στην Αθήνα, αντίθετα, οδηγούσες ανέμελα στους δρόμους, μάθαινες αλλιώς την πόλη, την έκανες δική σου και πάντα είχες την ευκαιρία να ζήσεις έναν φοβερό έρωτα με μιαν υπέροχη δεσποσύνη σαν να ήσασταν το μοναδικό ζευγάρι στον πλανήτη, οι μοναδικοί εραστές της νύχτας, περπατώντας κάτω από τα αστέρια στους άδειους δρόμους που, ωστόσο, έκρυβαν μικρούς σπάνιους παραδείσους σε κάθε γωνιά της. Αυτά όταν είσαι νέος και ωραίος.

Αλλά και τώρα που μεγάλωσα πια, η πόλη εξακολουθεί να είναι μοναδική. Κάθομαι στην βεράντα μου, αγναντεύω τον Υμηττό που για έναν αλλόκοτο λόγο μου θυμίζει νησί και σκέπτομαι χαιρέκακα ότι γλύτωσα την απίστευτη ταλαιπωρία του ταξιδιού όπου φτάνεις στον προορισμό σου εξαντλημένος από την κούραση και το στριμωξίδι στο πλοίο που μοιάζει πια σα να ταξιδεύεις σε ινδικό τρένο, και κυρίως αυτό το υστερικό άγχος των διακοπών που κάνει τους εκδρομείς να συμπεριφέρονται αλλόκοτα.

Τους φαντάζομαι να τρέχουν σαν τρελοί να βρουν παραλία όπου το μήκος των παρκαρισμένων αυτοκίνητων είναι δυο τρία χιλιόμετρα. Τους φαντάζομαι κάθιδρους και καταπονημένους να καταφθάνουν φορτωμένοι με τον απαραίτητο εξοπλισμό του μπάνιου και να στέκονται εμβρόντητοι μπροστά στην παραλία διαπιστώνοντας με βλέμμα απλανές από την απελπισία ότι δεν τους χωράει ο πλανήτης, ότι είναι υπεράριθμοι! Παρακολουθώ τις αγωνιώδεις προσπάθειες να βρουν σήμα μήπως σωθούν από κανέναν χάρτη του ιντερνέτ και να γίνονται ψηφιακά ράκη καθώς το κινητό …δεν πιάνει! 

Τους βλέπω σα να είναι μπροστά μου να προσπαθούν από χωριό σε χωριό κι από χώρα σε χώρα να βρουν μια καρέκλα, ένα τραπέζι ελεύθερο και να ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Έχετε κλείσει τραπέζι;

Όχι βέβαια, σήμερα ήρθαμε!

Δυστυχώς, δεν έχω τίποτα αυτή τη στιγμή να σας εξυπηρετήσω.

Πότε θα έχετε δηλαδή;

Μισό λεπτό να κοιτάξω. Λοιπόν, …ναι , ναι , α, ωραία: έχω ένα ελεύθερο την επόμενη εβδομάδα, την Πέμπτη 7-9 μμ. Είστε οκ;

Δεν θα το κρύψω αλλά τρελαίνομαι να σκαρώνω παρόμοιους διάλογους απολαμβάνοντας την καταλυτική σιωπή, έχοντας όλη τη μέρα μπροστά μου να αναπτύξω τις δραστηριότητές μου μέσα στην άνεση της ρουτίνας μου!  

Όντας νησιώτης όπως είπαμε, συμβαίνει ενίοτε να επισκέπτομαι το γενέθλιο τόπο μου και αντί των συμμαθητών μου -όσων έχουν …απομείνει ή κάποιων φίλων από την παιδική μου ηλικία- να πέφτω πάνω σε όλες εκείνες τις γνώριμες αθηναϊκές φάτσες, τις τελευταίες που ήθελα να συναντήσω στον τόπο μου, και που βλέποντάς με έξω από το πατρικό μου, να με ρωτούν: Καλά, τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;… 

Πηγή

Με πετσέτα ή δίχως πετσέτα;

Αυτή η φάμπρικα με τις φωτογραφίες που εικονίζουν ξαπλώστρες και ομπρέλες στις παραλίες ακολουθούμενες από ωκεανούς σχολίων, γενικεύσεων, αφορισμών στο πλαίσιο του αχόρταγου καταγγελτικού εθνικού μας πάθους, έχει παρατραβήξει. Το κίνημα της πετσέτας είναι νέο φρούτο και ξεκίνησε με σωστή αφορμή από τη Μύκονο, την Ρόδο, την Πάρο και πλέον λαμβάνει έναν χαρακτήρα γενίκευσης που μας απομακρύνει για άλλη μια φορά από τον ορθολογισμό.

Ναι, υπάρχουν πολλές αυθαιρεσίες, προκλητικό αίσθημα ατιμωρησίας και ένα θλιβερό γραφειοκρατικό σύστημα που αντί να τις αποθαρρύνει και να τις αποτρέπει, ενθαρρύνει την παραβατικότητα πλήττοντας ταυτόχρονα την υγιή επιχειρηματικότητα.

Ωστόσο, ούτε η απάτες ανακαλύφθηκαν στην Ελλάδα, ούτε οι ξαπλώστρες. Πιθανόν να ανακαλύφθηκε η υπερβολή η οποία δεν είναι καλός σύμβουλος επίλυσης προβλημάτων. Να ξεκαθαρίσουμε μερικά απλά ζητήματα στο …θολωμένο μας μυαλό. Πριν από όλα, ξαπλώστρες, ομπρέλες και γενικά τουριστικές επιχειρήσεις σε οργανωμένες παραλίες υπάρχουν παντού όπου υπάρχουν … παραλίες. Δεν είναι ελληνική πατέντα. Όπως και παντού υπάρχουν παραβάτες, καταπατητές και παρανομούντες. Ξεκολλήστε λοιπόν από αυτό το μοτίβο.

Με βάση την απλή λογική, στην Ελλάδα προφανώς και οι περισσότερες οργανωμένες παραλίες τηρούν τις προϋποθέσεις αλλά και μεγάλος αριθμός παρόμοιων επιχειρήσεων αυθαιρετούν εκμεταλλευόμενες την περίπλοκη γραφειοκρατική διαδικασία που πάντα ευνοεί τους

παρανομούντες και δίνει αφορμή στους παπαρολογούντες να σπρώχνουν τη λύση ακόμα πιο μακριά. Από την άλλη μεριά, η παρούσα κατάσταση δημιουργεί έναν τραγέλαφο όπου εμπλέκονται καμιά δεκαριά υπηρεσίες των οποίων το βασικό χαρακτηριστικό και ο κοινός τους παρονομαστής είναι η …αποποίηση των ευθυνών τους. Υπηρεσίες οι όποιες ως σύνολο και ως μονάδες είναι ανεύθυνες! Αυτού του είδους το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με την ανάθεση αρμοδιοτήτων σε μιαν υπηρεσία δημοτική ή άλλη που θα είναι υπεύθυνη και όχι ανεύθυνη και με ποινές που θα εκτελούνται άμεσα – χωρίς αναβολές.

Ας δούμε, ωστόσο, και την άλλη όψη του νομίσματος για να έχουμε μιαν ολοκληρωμένη εικόνα του προβλήματος: κάποιες από τις ελεύθερες παραλίες μοιάζουν με σκουπιδότοπους. Αναρωτιέται κανείς ποιοι τις βρωμίζουν; Οι κακοί επιχειρηματίες, τα συμφέροντα ή ο αδιόρθωτος διαχρονικός Ελληναράς, επαγγελματίας διαμαρτυρόμενος, που παριστάνει το μάγκα όπου δεν έχει προσωπικό όφελος; Ο πολύ δημοφιλής τύπος Ελληναρά που τα γουστάρει όλα δικά του: δηλαδή, να

παρκάρει την αμαξάρα του μπροστά στο κύμα, γιατί η μάνα του έχει αρθριτικά και δεν μπορεί να προχωρήσει, να καπνίσει ένα δυο πακέτα μαζί με την γυναίκα του φυτεύοντας τα αποτσίγαρα στη άμμο γιατί είναι οικογένεια θεριακλήδων, να κτυπήσει την φραπεδιά του μερακλήδικα στο πλαστικό που θα το πλακώσει κάτω από ένα βότσαλο καθώς έχει στο νου του να τα μαζέψει …μετά – δεν είναι δα και κανένας γύφτος!

Να πιουν νεράκι κρύο στο πλαστικό μπουκαλάκι να μην κορακιάσουν, και να το παραχώσουν δίπλα στην ξαπλώστρα… Να πετάξουν τα χαριτωμένα του παιδάκια τα περιτυλίγματα των παγωτών, να αλλάξει η μανούλα τα λερωμένα πάμπερς αφήνοντάς τα με πλήρες περιεχόμενο, στη ρίζα του αλμυρικιού, για λίπασμα. Και τέλος, αν είμαστε τυχεροί, να πιουν την κόκα κόλα τους, να ρευτούν τους κεφτέδες που έφτιαξε η μαμά του λεβέντη για την λιγούρα μετά το μπάνιο αφήνοντας στο πλάι τα αλουμινένια κουτάκια μέχρι να μαζέψουν τις πετσέτες τους που είναι φτιαγμένες από οικολογικά υλικά για να μην επιβαρύνεται το περιβάλλον και το δέρμα…

Δίχως υπερβολές και κινήματα πετσετών, ομπρελών και λοιπών γραφικοτήτων που μας παθιάζουν και μας δονούν, ας μπει ένας φραγμός στις προκλητικές και μη αυθαιρεσίες ΤΩΡΑ, πριν περάσει η μόδα και καταπιαστούμε με ένα άλλο «κίνημα», και ας περιορίσουμε τα ίχνη μας όταν επισκεπτόμαστε τις υπέροχες ελεύθερες παραλίες μας – με πετσέτα ή δίχως πετσέτα.

Πηγή

Ουκρανία, ένας τόπος μαρτυρίου!

Μπάμπι Γιάρ «Η χαράδρα της γιαγιάς»…

Σκεπτόμουν να γράψω, για μιαν ακόμα φορά, ένα κείμενο για την ηρωική Ουκρανία που αντιστέκεται ενάντια στον σταλινικό ιμπεριαλιστικό αναθεωρητισμό της Ρωσίας αλλά είδα πως σήμερα, 27 Ιανουαρίου, είναι η  Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος. Είπα, λοιπόν, να κάνω έναν συνδυασμό καθώς είναι μια μέρα που μας φέρνει στο νου ανατριχιαστικές μνήμες που δυστυχώς για την ανθρωπότητα, ξαναζωντανεύουν με την εγκληματική και τυχοδιωκτική τους δράση τα ρώσικα στρατεύματα  στην Ουκρανία…  

Έναν χρόνο τώρα από την έναρξη αυτού του βάρβαρου και εκτός εποχής, πολέμου όπου η Ρωσία προσπαθεί να ρίξει την ανθρωπότητα στο σκοτάδι του απολυταρχισμού και της βίας, στην Ουκρανία συντελούνται φρικιαστικά έγκλημα εναντίον αιχμαλώτων πολέμου και αμάχων. Ομαδικοί τάφοι -κάτι που γνωρίζουν καλά οι Ρώσοι…-  χώροι βασανιστηρίων που αποκαλύπτονται συνεχώς και στοχευμένοι βομβαρδισμοί αμάχων, μας συνδέουν ευθέως με την φρικιαστική δράση των Ναζί. 

Παρόλο που έχουν περάσει τόσες δεκαετίες και έχουν ειπωθεί τα πάντα, έχουν γραφτεί τα πάντα, έχουν γυριστεί ταινίες, έχουν αποκαλυφτεί όλες οι φρικαλεότητες, πάντα σε εκείνη την σκοτεινή περίοδο κάτι μένει  ακόμα θαμμένο στη λήθη και στη λησμονιά καθώς στα μεγάλα εγκλήματα συντελούνται και μεγάλες συγκαλύψεις. Μια σκοτεινή όσο και σχετικά άγνωστη περίοδος της ιστορίας είναι η ουκρανική κατοχή από τη ναζιστική Γερμανία και κυρίως η άθλια διαστρέβλωση των γεγονότων από την σοβιετική προπαγάνδα που θέλουν την Ουκρανία και τους Ουκρανούς συνεργούς των Ναζί. Και αυτά τα ισχυρίζονται  αυτοί που είχαν υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της ναζιστικής Γερμανίας, αυτοί που διαμέλισαν την Πολωνία και διέπραξαν την μαζική σφαγή στο Κατίν, το έγκλημα των μαζικών εκτελέσεων χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου. Μια σφαγή που διαπράχθηκε από τη μυστική αστυνομία «Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων», γνωστότερο από τα αρχικά NKVD για την οποία μετά κατηγόρησαν τους Ναζί συμμάχους τους ως υπαίτιους.  

Η αλήθεια πάντα είναι περισσότερο πολύπλοκη και σύνθετη από τις γενικεύσεις. Τότε η Σοβιετική Ένωση προσάρτησε πολωνικά εδάφη που κατοικούνταν από Ουκρανούς, όπως επίσης την Μπουκοβίνα και τη Βεσαραβία. Κατ τα άλλα, οι Ουκρανοί ήταν Ναζί…  

Ωστόσο, μετά το 1941, όταν η «φιλία» των δυο συμμάχων έσπασε, οι Ναζί κατέλαβαν την Ουκρανία και την Κριμαία. Τα απίστευτα δεινά που είχαν καταταλαιπωρήσει και αποδεκατίσει τους Ουκρανούς στο διάστημα της σταλινικής περιόδου, είχαν σαν αποτέλεσμα πολλοί Ουκρανοί να υποδεχτούν τους Ναζί ως απελευθερωτές από την σοβιετική τυραννία. Από την άλλη όμως, ήταν πολλοί αυτοί που πολέμησαν εναντίον των Γερμανών, των Πολωνών αλλά και των Σοβιετικών εισβολέων. Στην διάρκεια της γερμανικής επίθεσης, στην Ουκρανία σκοτώθηκαν 6,8 εκατομμύρια άνθρωποι εκ των όποιων 600 χιλιάδες  Εβραίοι και 1,4 εκατομμύρια στρατιώτες. Ακόμα 2 εκατομμύρια πολίτες στάλθηκαν στη Γερμανία ως «σκλάβοι εργάτες».

Το 1944, όταν τα γερμανικά στρατεύματα απομακρύνθηκαν από το σοβιετικό ουκρανικό έδαφος ο Στάλιν θεωρώντας ότι όλες οι εθνότητες που διαβιούσαν στην Κριμαία, πλην των Ρώσων, στήριξαν τους Γερμανούς, εκτόπισε τους Τατάρους της Κριμαίας στην Κεντρική Ασία με αποτέλεσμα περίπου οι μισοί από αυτούς να χάσουν τη ζωή τους από τις κακουχίες και την πείνα. Λίγο αργότερα, την ίδια τύχη επεφύλαξε ο Πατερούλης πασών των Ρωσιών  και σε όσους  Έλληνες και Αρμένιους είχαν μείνει στην ευρύτερη περιοχή.

Οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κίεβο στις 19 Σεπτεμβρίου 1941 κατακτώντας την μαρτυρική Ουκρανία η οποία ήταν ήδη κατεστραμμένη από την σταλινική θηριωδία των δυο προηγούμενων δεκαετιών (λεπτομέρειες στο κείμενό μου στην  στήλη της Ιστορίας της ερχόμενης Πέμπτης, 2 Φεβρουαρίου, στην έντυπη έκδοση).  Μερικές μέρες αργότερα, έγινε ένα σαμποτάζ το οποίο πιθανότατα είχαν οργανώσει  στελέχη της Μυστικής Αστυνομίας του Σοβιετικού καθεστώτος, της διαβόητης NKVD, οι οποίοι  είχαν τοποθετήσει βόμβες σε γερμανικούς στόχους. Η έκρηξη των βομβών αυτών είχε σαν συνέπεια να σκοτωθούν  και να τραυματιστούν πολλοί Γερμανοί στρατιώτες και να εξαπλωθεί μια μεγάλη πυρκαγιά στη πόλη. Οι Ναζί βρήκαν την ευκαιρία να θεωρήσουν υπαίτιους τους Εβραίους της πόλης. Έτσι δόθηκε διαταγή να τους συλλάβουν. Όσοι  είχαν προλάβει να διαφύγουν στη Ρωσία σώθηκαν. Οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 στην χαράδρα Μπάμπι Γιαρ, κοντά στην οποία υπήρχε και εβραϊκό νεκροταφείο. Εκεί επί δυο μέρες -κατ’ άλλους επί τέσσερεις- οι Ναζί τους εκτελούσαν, με αποτέλεσμα ο αριθμός των εκτελεσθέντων να φτάσει περίπου τις 35.000 ψυχές σύμφωνα με το Ίδρυμα Σίμον Βίζενταλ.

Σήμερα, με αφορμή τις φρικαλεότητες που διαπράττονται σε βάρος της Ουκρανίας τιμούμε και την μνήμη των Εβραίων του Κίεβου, των θυμάτων της χαράδρας Μπάμπι Γιάρ που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Η ιστορική μνήμη θα τους μνημονεύει, όπως και όλα τα αθώα θύματα τυχοδιωκτικών πόλεμων – πλην των γνωστών Λακεδαιμονίων που είναι με την ειρήνη και τον άνθρωπο! 

Πηγή

«Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»

Κατά… διαβολική σύμπτωση το θέμα της Κιβωτού του Κόσμου «έσκασε» πάνω στην Παγκόσμια Μέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου), υπενθυμίζοντάς μας την απόσταση που έχουμε να διανύσουμε προκειμένου, ως πολίτες και δημοκρατικά (υποτίθεται) οργανωμένες κοινωνίες, να ανταποκριθούμε στις αυτονόητες δεσμεύσεις μας…

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1989, έχει υπογραφεί από το σύνολο (εκτός των ΗΠΑ) των κρατών και καθορίζει με νομικά δεσμευτικό τρόπο τις υποχρεώσεις (των κρατών) για την προστασία της ευάλωτης παιδικής ηλικίας, αντιμετωπίζοντας τα παιδιά ως όντα με δικαιώματα και όχι αποδέκτες τυχόν φιλανθρωπικών δράσεων.

Στην εποχή της θεοποίησης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας το έργο της προστασίας των ευάλωτων παιδιών έχουν αναλάβει «φορείς» και επαγγελματίες της φοροδιαφυγής (μέσω δωρεών). Ένας ολόκληρος συρφετός της lifestyle φιλανθρωπίας διαχειρίζεται το έργο με το αζημίωτο. Κάπως έτσι (κάποιοι) ξαναπέσαμε από τα σύννεφα με την περίπτωση της Κιβωτού…

Υπάρχουν όμως και (ακόμα) χειρότερα να κοιτάξει κανείς στον (παγκόσμιο) ορίζοντα:

 Τον περασμένο Μάιο η UNICEF υπογράμμισε ότι 6,5 εκατομμύρια παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη από ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία (που βομβαρδίζεται ξανά αυτές τις μέρες από την Τουρκία).

 Στις 10 Νοεμβρίου, η υπηρεσία ανθρωπιστικής βοήθειας Save the Children αποκάλυψε ότι ο αριθμός (πάνω από 10.000) των υποσιτισμένων παιδιών στη βορειοανατολική Συρία έχει αυξηθεί κατά 150 τοις εκατό φέτος.

 Σύμφωνα με τη UNICEF, στη Συρία τους πρώτους τρεις μήνες του τρέχοντος έτους 213 παιδιά σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν, ενώ από την αρχή της κρίσης, το 2011, ο αριθμός των θυμάτων παιδιών έχει αυξηθεί σε 13.000 νεκρούς και τραυματίες. Επιπλέον, 5,8 εκατομμύρια παιδιά από τη Συρία εξαρτώνται από τη βοήθεια των γειτονικών χωρών που τα φιλοξενούν.

Τα στατιστικά της ντροπής είναι λεπτομερέστατα για την κατάσταση που βιώνουν δισεκατομμύρια παιδιά στον πλανήτη.

 Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, δύο εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν να πεθάνουν από πείνα στο Κέρας της Αφρικής.

 Σύμφωνα με τη UNICEF, 3,2 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών αντιμετώπισαν το τρέχον έτος το φάσμα του υποσιτισμού, πολλά από αυτά (δεν ξέρουμε πόσα) έχασαν τη μάχη και πέθαναν από την πείνα.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, το 80% του πληθυσμού της Υεμένης λιμοκτονεί. Μπορεί να φανταστεί κάποιος τι σημαίνει αυτό για τα παιδιά.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο «όμορφος κόσμος (μας), ηθικός, αγγελικά πλασμένος» κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μας…

Πηγή

Η πληγωμένη Τουρκία παραμένει επικίνδυνη

Απειλές, προσβολές, προειδοποιήσεις, προβοκάτσιες, παραποιήσεις, ψέματα, νταηλίκια κάθε μορφής, εργαλειοποίηση ανθρώπων είναι τα υλικά που συνθέτουν τη συμπεριφορά της Τουρκίας – και όχι μόνο του Ερντογάν και των επιτελών του – έναντι της Ελλάδας.

Κάθε μέρα, με κάθε ευκαιρία, το τουρκικό πολιτικό σύστημα, ελεγχόμενοι δημοσιογράφοι, διπλωμάτες και άλλοι κατασκευάζουν «δικαιώματα», απειλούν δημοσίως με πόλεμο και εξυμνούν το «μεγαλείο» μιας χώρας για την οποία το επεκτατικό όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή ανεξαρτήτως ηγεσίας.

Κάποιες επιφανειακές αναλύσεις, που μιλούσαν για εσωτερικό παιχνίδι της τουρκικής ηγεσίας, εθνικιστική πλειοδοσία ενόψει εκλογών, αντίδραση της Τουρκίας στο στρίμωγμά της στο διεθνές και το οικονομικό πεδίο έχουν δείξει ήδη τα στενά όριά τους. Η Άγκυρα ούτε αμύνεται ούτε διαχειρίζεται άσχετα προβλήματα με αυτή την τακτική. Αυτή είναι η επιλογή της και τη διεκδικεί.

Σε έναν βαθμό όντως ζορίζεται από την αδυναμία της να βρει διεθνή στήριξη στον επεκτατισμό της, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Η στενή συνεργασία της με τη Ρωσία δεν είναι άνευ όρων ούτε καλύπτει τα πάντα. Όμως, όπως είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ μετά τη δήλωση Ερντογάν ότι η Κριμαία είναι ουκρανικό έδαφος, «αυτό δεν εμποδίζει, εκεί που μας συμφέρει, να συνεργαζόμαστε με την Τουρκία». Ούτε καν η στενή σχέση Τουρκίας – Ουκρανίας στέκεται εμπόδιο σε αυτήν τη σχέση.

Στις ΗΠΑ, όπου το Κογκρέσο – με τη σημερινή του σύνθεση – εμποδίζει την παροχή εξοπλισμών, προσφάτως ο Μπάιντεν δέχτηκε το αίτημα του Ερντογάν για τα F-16, ενώ σημαντικό μέρος της γραφειοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξακολουθεί να θεωρεί πως η Τουρκία δεν πρέπει να απομακρυνθεί οριστικά από τη Δύση.

Η Άγκυρα, λοιπόν, όσο και αν ζορίζεται από μια σειρά (προσωρινές ή μόνιμες, ο καιρός θα δείξει) απώλειες στηριγμάτων ή προβληματικές σχέσεις, είναι αποφασισμένη να εμπεδώσει την αναβάθμιση του ρόλου της στην ευρύτερη περιοχή μας. Σε αυτόν τον σχεδιασμό εμείς, τα διάφορα σχήματα συμμαχιών και συνεργασιών μας και η ενίσχυση της άμυνάς μας είμαστε ένα ξεκάθαρο εμπόδιο, το οποίο της προκαλεί αφόρητο εκνευρισμό.

Οι απόπειρες εκφοβισμού δεν πρέπει να περάσουν στην Ελλάδα – ούτε στο πολιτικό σύστημα, ούτε στα ΜΜΕ, ούτε στην κοινωνία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις απαξιώνουμε πλήρως. Όσο συνεχίζεται η διεθνής αναταραχή που προκάλεσε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όσο η ένταση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ανεβαίνει, τόσο μεγεθύνεται η πιθανότητα να επιβεβαιωθεί η παροιμία «Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».

Άλλωστε η Τουρκία, ακόμη και πληγωμένη, παραμένει επικίνδυνη. Και πάντα προσπαθεί να μετατρέπει τις κρίσεις των άλλων σε δικές της ευκαιρίες. Ψυχραιμία, λοιπόν, αλλά και ετοιμότητα σε όλα τα επίπεδα…

Πηγή

Υπηρεσία «ηρώων» σε σκηνικό «επιτελικής» κατάρρευσης

Απίστευτο και όμως αληθινό. Έναν χρόνο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Βαρυμπόμπη και στην Εύβοια, η κυβέρνηση δεν κρύβει ότι αντιλαμβάνεται την διαχείριση κρίσεων στο πεδίο των φυσικών καταστροφών (εν προκειμένω πυρκαγιές) ως επικοινωνιακή υπόθεση. Για μία ακόμη χρονιά το όριο της κυβέρνησης είναι το να μην επιτραπούν συγκρίσεις με ό,τι έγινε 5 χρόνια πριν στο Μάτι, υπό την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Εξ ου και η γραμμή των εκκενώσεων των κατοικιών είναι η μόνη πολιτική που εφαρμόζει το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη για δεύτερη χρονιά. Αν και ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να αυτοαναιρεθεί όταν σε δημόσιες δηλώσεις του την περασμένη Τετάρτη αποχωρώντας από το Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων του υπουργείου Πολιτικής Προστασίας, ευχαρίστησε για την «αυτοθυσία» τους, τους πυροσβέστες, τους εθελοντές, τους αστυνομικούς, αλλά και «τους πολίτες πολλοί εκ των οποίων αψήφησαν τις εντολές για εκκένωση για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους».

Δεν ξέρουμε αν ο πρωθυπουργός έχει απλώς αντιληφθεί την οργή των πολιτών απέναντι στη λογική των εκκενώσεων ως μόνο μέτρο αντιμετώπισης ή συνειδητοποιεί κιόλας ότι το φυσικό περιβάλλον και οι «περιουσίες» δεν ξαναγίνονται έτσι απλά. Και ότι η ολοσχερής απώλεια των κόπων μιας ζωής, μπορεί να καταστρέψει έναν άνθρωπο αργά και σε βάθος χρόνου, αν δεν έχει τα μέσα και τι αντοχές να ξαναστήσει το νοικοκυριό του (που δεν είναι μόνο εξοπλισμός, αλλά και μνήμη). Ή ακόμη, αν έχει συνειδητοποιήσει, ότι μπορεί κάποιος να «καταστραφεί» διότι χάνει το αντικείμενο της εργασίας του όπως συμβαίνει με τους ρητινοπαραγωγούς στην Εύβοια. Οι πολίτες – θύματα αυτής της πολιτικής αντιλαμβάνονται πλήρως τις κοινωνικές και ατομικές συνέπειες μιας πυρκαγιάς, καθώς τις ζουν από πρώτο χέρι και τα εκ των υστέρων επιδόματα, δεν αρκούν να καλύψουν τις ανάγκες τους ούτε για να εξευμενίσουν την οργή τους.

Οι έννοιες της πρόληψης και της οργάνωσης σε όλη την διοικητική αλυσίδα, από τον κεντρικό μηχανισμό ως την αυτοδιοίκηση και την κοινότητα μοιάζουν έννοιες άγνωστες στην κυβέρνηση. Αν και ο πρωθυπουργός έχει επιχειρήσει εδώ και τρία χρόνια να καλλιεργήσει το προφίλ του πολιτικού που ομνύει στους θεσμούς και στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα του κράτους (αποτελεσματικότητα που υποτίθεται θα την έφερνε το outsourcing και όχι οι «απαρχαιωμένες» – βασικά ξεδοντιασμένες – κρατικές υπηρεσίες) την ώρα της κρίσης επενδύει στο συναίσθημα και το «φοκλόρ»: αυτοθυσία, φιλότιμο και ηρωισμός, όσων έχουν την υποχρέωση λόγω εργασίας ή την αναγκαιότητα να συνδράμουν στην κατάσβεση ή την ανάσχεση της φωτιάς.

Η Πυροσβεστική ειδικά αντί για μια καλοκουρδισμένη υπηρεσία σε μια χώρα με υψηλό κίνδυνο πυρκαγιών όπως η Ελλάδα που τις τελευταίες δεκαετίες της έχει ανατεθεί και το κομμάτι της δασοπυρόσβεσης, έχε μετατραπεί ουσιαστικά σε υπηρεσία «ηρώων». Κακοπληρωμένοι, με πενιχρά μέσα και παλαιό εξοπλισμό, καταβάλουν «υπεράνθρωπες» προσπάθειες κάθε καλοκαίρι, μετακινούμενοι όπου υπάρχει ανάγκη, με υψηλό κίνδυνο για την ζωή και την υγεία τους. Αλλά όταν έρχεται η ώρα της διεκδίκησης – όπως πχ πέρυσι το φθινόπωρο, που διεκδίκησαν την μονιμοποίησή τους, όσοι την δικαιούνταν ή την ανανέωση των συμβάσεών τους οι υπόλοιποι – η απάντηση είναι καταστολή.

Και μιας και αναφέρθηκε η καταστολή, η χρήση αστυνομικών – που η κυβέρνηση διορίζει αφειδώς – στα μέτωπα της πυρκαγιάς, σε ένα συμβολικό επίπεδο υπογραμμίζει την επιχειρησιακή λογική της «καταστολής» των πυρκαγιών έναντι της πρόληψης. Έστω κι αν οι αστυνομικοί καταλήγουν να επιχειρούν με … ποτιστήρια ή λάστιχα ποτίσματος.

Σε κάθε περίπτωση η έννοια του οργανωμένου κράτους απουσιάζει με την ευθύνη εκείνων που καμώνονται τους προστάτες των θεσμών, ενώ η μετακύλιση της ευθύνης οπουδήποτε αλλού και η ψευτοδιαχείριση με επικοινωνιακά κίνητρα περισσεύει, διαμορφώνοντας ένα σκηνικό κατάρρευσης. Ως πότε;

Πηγή

Η συμβολή των αλλοδαπών στα φυσικά ισοζύγια

Είναι πλέον γνωστό ότι τα φυσικά ισοζύγια (γεννήσεις – θάνατοι) στη χώρα μας μετά το 2010 – και για πρώτη φορά μεταπολεμικά – είναι σταθερά αρνητικά με αποτέλεσμα να συμβάλλουν στη μείωση του πληθυσμού μας.

Με δεδομένο ότι εδώ και τρεις δεκαετίες ο πληθυσμός των αλλοδαπών στη χώρα μας έχει αυξηθεί σημαντικά (από 200.000 το 1991 σε 900.000 περίπου σήμερα), τίθεται το ερώτημα της συμβολής τους στα ισοζύγια αυτά.

Για να απαντήσουμε θα εξετάσουμε με βάση τα διαθέσιμα από την ΕΛΣΤΑΤ δεδομένα διαδοχικά τα ισοζύγια των Ελλήνων και των αλλοδαπών, αναδεικνύοντας τις αποκλίνουσες πορείες τους, και στη συνέχεια θα εκθέσουμε συνοπτικά τους βασικούς λόγους που τα διαφοροποιούν.

Από το 1950 έως το 2020

Οι Αδροί Δείκτες Γεννητικότητας και Θνησιμότητας (ΑΔΓ και ΑΔΘ) ακολουθούν μεταπολεμικά διαφοροποιημένες πορείες (Διάγραμμα 1) – όπως και οι καμπύλες των γεννήσεων και των θανάτων σε απόλυτες τιμές – με αποτέλεσμα τα φυσικά ισοζύγια (η διαφορά τους) να μειώνονται συνεχώς.

Έτσι, έπειτα από μια πρώτη τριακονταετή περίοδο, κατά την οποία γεννήσεις και δείκτες γεννητικότητας είναι σαφώς υψηλότεροι, ακολουθεί μια εικοσαετής περίοδος εύθραυστης ισορροπίας (1990-2010), ενώ από το 2011 και μετά οι θάνατοι και ο ΑΔΘ υπερβαίνουν σταθερά πλέον τις γεννήσεις και τον ΑΔΓ αντίστοιχα.

Χαρακτηριστικά, τα θετικά ισοζύγια περιορίζονται σταθερά (996.000 τη δεκαετία του 1950, 840.000 τη δεκαετία του 1960, 840.000 τη δεκαετία του 1970, 638.000 τη δεκαετία του 1980, 22.000 και 38.000 αντίστοιχα τις δεκαετίες του 1990 και του 2000) ενώ το 2011-2020 το πρόσημό τους γίνεται αρνητικό, καθώς οι θάνατοι υπερβαίνουν κατά 268.000 τις γεννήσεις.

Εάν εξετάσουμε δε την εξέλιξη των γεννήσεων και των θανάτων μετά το 2004 στους δυο εξεταζόμενους υποπληθυσμούς (Έλληνες και αλλοδαπούς), θα διαπιστώσουμε ότι τα φυσικά ισοζύγια των πρώτων είναι πάντοτε αρνητικά σε αντίθεση με αυτά των αλλοδαπών (Διαγράμματα 2 και 3). Επομένως ακόμη και το συνολικό πλεόνασμα των γεννήσεων έναντι των θανάτων (+38.000) της περιόδου 2004-2020 (Διάγραμμα 2) θα ήταν αρνητικό χωρίς τους αλλοδαπούς.

Πληθυσμοί και ηλικιακές δομές

Έχοντας στη διάθεσή μας γεννήσεις, θανάτους και εκτιμώμενους πληθυσμούς, ανά φύλο και ηλικία, για τους δυο εξεταζόμενους πληθυσμούς μόνον μετά το 2008, θα επικεντρωθούμε στην περίοδο 2009-2020. Τα δεδομένα μας επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του πλήθους, των ηλικιακών δομών και των φυσικών ισοζυγίων των δυο αυτών πληθυσμών και να αναδείξουμε κάποιες σημαντικές διάφορές (Πίνακας 1).

Ειδικότερα οι αλλοδαποί, των οποίων ο πληθυσμός κυμαίνεται από 0,81 έως 0,94 εκατ., αποτελούν το 7,4 έως 8,4% (ελάχιστο / μέγιστο) του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, είναι κατά μία δεκαετία νεότεροι από τους Έλληνες (γεγονός που αποτυπώνεται και στις πληθυσμιακές πυραμίδες – Διάγραμμα 4) με τη μέση ηλικία τους να κυμαίνεται από 32 έως 34 έτη έναντι 43 έως 46 ετών των Ελλήνων, ενώ το ποσοστό των 65 ετών και άνω κυμαίνεται από 3% έως 5% στους αλλοδαπούς έναντι 20% – 24% στους Έλληνες.

Οι αλλοδαπές γυναίκες αποτελούν το 8,0% – 8,5% του συνόλου των γυναικών – ανεξαρτήτως ηλικίας – και το 11% – 12,5% του συνόλου των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας (επομένως το ειδικό τους βάρος στο σύνολο των 20-44 ετών είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο στον συνολικό γυναικείο πληθυσμό της χώρας μας, σε αντίθεση με τις Ελληνίδες).

Ταυτόχρονα, στον πληθυσμό των αναπαραγωγικών ηλικιών, οι αλλοδαπές είναι κατά μέσον όρο ελαφρώς νεότερες των Ελληνίδων κατά 1 έως 2 έτη.

Τέλος, οι μεν θάνατοι των αλλοδαπών είναι υποπολλαπλάσιοι αυτών των Ελλήνων (μόλις 26.500 έναντι 1,378 εκατ., αποτελώντας μόλις το 2% του συνόλου των θανάτων), οι δε γεννήσεις τους (15,3% σχεδόν του συνόλου) ανέρχονται την ίδια περίοδο σε 177.000 έναντι 976.000 των Ελληνίδων.

Κατ’ επέκταση το 2009-2020 τα φυσικά ισοζύγια των πρώτων είναι έντονα θετικά (+150.000 περισσότερες γεννήσεις από θανάτους) ενώ των δευτέρων έντονα αρνητικά (-402.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις). Αν δε από τις απολυτές τιμές περάσουμε στις σχετικές (γεννήσεις και θάνατοι επί 1.000 κάτοικων), οι διαφορές αποτυπώνονται και στους Αδρούς Δείκτες, καθώς ο Δείκτης Γεννητικότητας των αλλοδαπών είναι υπερδιπλάσιος αυτού των Ελλήνων, ενώ ο Δείκτης Θνησιμότητάς τους είναι 4 – 5 φορές μικρότερος.

Η συμβολή των αλλοδαπών επομένως ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Περιόρισαν σημαντικά, χάρη στην υπεροχή των γεννήσεων έναντι των θανάτων, τις απώλειες του πληθυσμού μας καθώς χωρίς αυτούς το συνολικό φυσικό ισοζύγιο της περιόδου 2009-2020 θα ήταν πολύ πιο αρνητικό από αυτό των 252 χιλ. Διαπιστώνουμε δε ταυτόχρονα ότι: 1) το ποσοστό των θανάτων των αλλοδαπών (<2% του συνόλου) είναι υποπολλαπλάσιο του ποσοστού τους (8%) στον συνολικό πληθυσμό, και 2) η συμμετοχή τους στις γεννήσεις (15,3%) είναι σαφώς υψηλότερη (κατά 3 έως 4,5%) από τη συμμετοχή τους στον συνολικό πληθυσμό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας.

Πού οφείλονται οι διάφορες;

Οι απαντήσεις είναι σχετικά απλές: Όσον αφορά τους θανάτους, οι διαφορές οφείλονται αποκλειστικά στην εξαιρετική νεότητα του πληθυσμού των αλλοδαπών.

Ειδικότερα, όπως οι θάνατοι δεν προέρχονται ισομερώς από όλες τις ηλικιακές ομάδες (το 88% – 90% αφορά τους 65 και άνω) και το ειδικό βάρος της ηλικιακής αυτής ομάδας είναι εξαιρετικά χαμηλό στους αλλοδαπούς (5-6 φορές χαμηλότερο από αυτό των Ελλήνων), ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι πιθανότητες θανάτου των αλλοδαπών είναι ελαφρώς υψηλότερες σε όλες τις ηλικίες από αυτές των Ελλήνων, είναι λογικό οι θάνατοί τους να είναι αναλογικά 5-6 φορές λιγότεροι.

Όσον αφορά τις γεννήσεις, οι διαφορές οφείλονται σε περισσότερους του ενός παράγοντες. Θα υπενθυμίσουμε ότι αυτές κάθε χρονιά είναι προϊόν δύο ανεξάρτητων παραγόντων: του πλήθους των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας και του τελικού αριθμού των παιδιών που φέρουν στον κόσμο (καθώς και της ηλικίας που θα γεννήσουν τα παιδιά αυτά).

Οι αλλοδαπές όμως, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι νεότερες κατά μέσον όρο των Ελληνίδων στις αναπαραγωγικές ηλικίες και το ποσοστό τους στον συνολικό πληθυσμό 20-44 ετών είναι κατά 2%-4% υψηλότερο από το αντίστοιχο στον συνολικό γυναικείο πληθυσμό της χώρας μας (το αντίστροφο ισχύει στις Ελληνίδες). Επομένως, ακόμη και αν οι αλλοδαπές είχαν το ίδιο μοτίβο γονιμότητας με τις Ελληνίδες, οι γεννήσεις τους – αναλογικά – και οι τιμές των Αδρών Δεικτών Γεννητικότητάς τους θα ήταν υψηλότερες από τις αντίστοιχες των Ελληνίδων.

Ταυτόχρονα όμως οι αλλοδαπές – ιδιαίτερα οι προερχόμενες από τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές του πλανήτη μας – έχουν και υψηλότερη γονιμότητα από αυτή των Ελληνίδων (οι ετήσιοι δείκτες, ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης, είναι από 1 έως 0,5 παιδιά υψηλότεροι από τους αντίστοιχους των ημεδαπών). Ο συνδυασμός δε των δυο αυτών παραμέτρων οδηγεί στην περαιτέρω αύξηση των διαφορών ανάμεσα στις δυο αυτές ομάδες.

Τις επόμενες δεκαετίες

Όσον αφορά τις αμέσως επόμενες δεκαετίες, με δεδομένη την αύξηση του ποσοστού των 65 ετών και άνω τόσο στους Έλληνες όσο και στους αλλοδαπούς, οι θάνατοι και των δυο αυτών ομάδων αναμένεται να αυξηθούν. Όσον αφορά τις γεννήσεις, o πληθυσμός των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας αναμένεται να μειωθεί τόσο στις Ελληνίδες όσο και στις αλλοδαπές, ταχύτερα όμως στις πρώτες απ’ ό,τι στις δεύτερες. Με βάση τα δεδομένα αυτά:

1. Τα αρνητικά μέσα ετήσια φυσικά ισοζύγια των Ελλήνων στις αμέσως επόμενες δεκαετίες όχι μόνον δεν αναμένεται να αλλάξουν πρόσημο αλλά το πλεόνασμα των θανάτων έναντι των γεννήσεων θα διευρυνθεί περαιτέρω.

2. Τα μέσα ετήσια φυσικά ισοζύγια των αλλοδαπών θα παραμείνουν θετικά, αντισταθμίζοντας μερικώς τα αρνητικά των Ελλήνων (μειώνοντας δηλαδή τις συνολικές απώλειες) – αν και το πλεόνασμα των γεννήσεων έναντι των θανάτων τους θα περιορισθεί, εάν δεν υπάρξει την επόμενη εικοσαετία μαζική είσοδος νέων αλλοδαπών στη χώρα μας.

Με βάση τα προαναφερθέντα, τα μέσα ετήσια συνολικά φυσικά ισοζύγια της χώρας μας θα παραμείνουν τουλάχιστον μέχρι το 2040-2045 αρνητικά, πολύ αρνητικότερα από τα αντίστοιχα της περιόδου 2009-2020.

1. Η ΕΛΣΤΑΤ δίδει τον διαχωρισμό των γεννήσεων ανά υπηκοότητα της μητέρας (Ελληνίδες / αλλοδαπές) από το 2004. Ο πληθυσμός όμως με τον ίδιο διαχωρισμό διατίθεται από το 2008.

2. Οι ΑΔΓ και ΑΔΘ δίδουν τις γεννήσεις και τους θανάτους αντίστοιχα επί 1.000 κατοίκων.

* Ο Βύρωνας Κοτζαμάνης και η Αναστασία Κωστάκη είναι Καθηγητές Δημογραφίας (bkotz@uth.gr & kostaki@aueb.gr)

Πηγή

Από τον Κεμάλ στον Ταγίπ: Η Τουρκία επενδύει σε αστάθεια και σύγκρουση

Προφανώς αδυνατεί η Άγκυρα και κυρίως ο Πρόεδρός της να αντιληφθεί τη σημαντική αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής που οικοδόμησε και συνεχίζει να εξελίσσει η Ελλάδα.

Στην πολιτική αντίληψη της Τουρκίας ευέλικτες αλλαγές πρακτικής, με σταθερότητα στην εξυπηρέτηση των εθνικών στόχων, αποτελούν αδιανόητη επιλογή.

Το βαρύ καθετοποιημένο διοικητικό σύστημα και ο απολυταρχικός τρόπος διοίκησης παραμένουν αμετακίνητα στην ξεπερασμένη πολιτική που ακολουθείται από την Τουρκία και μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το κεμαλικό μονοκομματικό κράτος διαμόρφωσε σύστημα διακυβέρνησης που εξυπηρετούσε τον μοναδικό ηγέτη, τον πατέρα του έθνους, στηριγμένο στις ένοπλες δυνάμεις. Ο στρατός, ραχοκοκαλιά της σύγχρονης τουρκικής Δημοκρατίας, στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις, φυλάκιζε πολιτικούς αντιπάλους, αντιφρονούντες, απλούς πολίτες που τολμούσαν να σχολιάσουν τον ηγέτη και καθοδηγητή της χώρας.

Ο Κεμάλ απαιτούσε και πέτυχε την απόλυτη αφοσίωση στο πρόσωπό του, όπως ακριβώς οι χαν (ηγέτες που οδήγησαν τα τουρκικά φύλα μακριά από τη στέπα της Μογγολίας και τους έφεραν στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου), οι σουλτάνοι που κατέλυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Ο λαός ποτέ δεν στράφηκε κατά της ηγεσίας που του εξασφάλιζε λάφυρα και δικαίωμα στη ζωή. Αργότερα ο μονοκράτορας Κεμάλ, για να κερδίσει την τήβεννο του δημοκράτη, αποφάσισε να επιτρέψει τη δημιουργία και δεύτερου κόμματος με τις εγγυήσεις του στρατού, που απολάμβανε ξεχωριστών προνομίων, οικονομικών, κοινωνικών, εκπαιδευτικών.

Ισλαμική ταυτότητα

Κουρασμένοι οι Τούρκοι από τις ηγεσίες, που τους οδηγούσαν καταπιέζοντας υπερβολικά κυρίως τη θρησκευτική τους επιλογή, στράφηκαν προς κάθε ισλαμική έκφραση και επέλεξαν τελικώς να τους διοικήσει για είκοσι χρόνια ένας πολιτικός με βαθιά θρησκευτική παιδεία, διωγμένος και φυλακισμένος από το κεμαλικό κατεστημένο. Μετέτρεψαν σε ηγέτη τον πολιτικό που υποσχόταν να πραγματοποιήσει το όνειρο κάθε Τούρκου. Την απόκτηση επί τέλους ενιαίας θρησκευτικής και εθνικιστικής ταυτότητας, με δικαιώματα ακόμη και στη ριζοσπαστικότερη ισλαμική προτίμηση, αλλά και τη συμμετοχή ευρύτερων στρωμάτων του τουρκικού λαού στην οικονομία και την τουρκική επιχειρηματικότητα. Και ο ηγέτης ανταποκρίθηκε, πεπεισμένος ότι κυριαρχεί στο πολιτικό παιγνίδι της χώρας αλλά και διεθνώς. Όλα εξελίσσονταν κατά τις επιθυμίες του Ταγίπ Ερντογάν μέχρι τη στιγμή που επέλεξε να υποταγεί απροκάλυπτα στην πεποίθησή του σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα έπρεπε να μετατραπεί σε ισλαμικού τύπου δημοκρατία χωρίς αγιατολάχ, επειδή ο ίδιος, χάριν της ισλαμικής του εκπαίδευσης, συγκέντρωνε θρησκευτική και πολιτική ισχύ που με εκλογές του εμπιστεύονταν οι Τούρκοι εκλογείς.

Έτσι επήλθε η σύγκρουση με τον μέντορά και καθοδηγητή του Φετουλάχ Γκιουλέν, ακολούθησε η πολιτική ακρότατη σύγκρουση με το Ισραήλ, η αντιπαράθεση, θρησκευτική και πολιτική, με τη Σαουδική Αραβία και η απόλυτη πεποίθηση ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου να ηγηθεί των μουσουλμανικών χωρών. Τοποθετήθηκε και καταδυνάστευσε τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (ΟΙΣ), συγκρούστηκε σε αυτό το πλεονεκτικό πεδίο με πολλούς Άραβες ηγέτες.

Η ανοχή της Δύσης

Ατυχώς ευρωπαϊκές χώρες ανέχθηκαν και ενθάρρυναν οτιδήποτε αντιδραστικό επέβαλε η Τουρκία σε έναν οργανισμό όπως ο ΟΙΣ. Η Δύση ανέχθηκε επίσης ακόμη και ακραίες πολιτικές συμπεριφορές, που περιλάμβαναν προσωπικές προσβολές σε Ευρωπαίους ηγέτες. Και επειδή το πολιτικό «πατρόν» παρέμεινε ίδιο για κεμαλικούς και ισλαμιστές, ο Πρόεδρος Ερντογάν δημόσια διακήρυξε ότι γι’ αυτόν δεν υπάρχει ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Δεν πρωτοτύπησε, και πάλι ακολούθησε τα χνάρια των κεμαλικών, που επέλεγαν αρκετά χρόνια νωρίτερα, όταν απευθύνονταν στην Ε.Ε., να μην αποστέλλουν επιστολή στον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό. Το γεγονός απασχολεί επειδή δεν αποτελεί αστείο και δεν εξωραΐζεται από την κωλοτούμπα του ίδιου σε προηγούμενη δήλωσή του σύμφωνα με την οποία «με τον κ. Μητσοτάκη δεν μπορώ να βρεθώ στο ίδιο δωμάτιο».

Όταν τολμά ηγέτης τρίτης χώρας να αμφισβητεί την κυρίαρχη απόφαση του ελληνικού λαού θίγεται ευθέως η αρχή της δημοκρατίας. Το ατόπημα καυτηριάζεται, σχολιάζεται και οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι ο ηγέτης της Τουρκίας μόνο ως αντιδημοκράτης χαρακτηρίζεται.

Η μονοκρατορία του ηγέτη επιβάλλεται με διώξεις αντιφρονούντων, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, θρασύτατες επιθέσεις κατά γειτόνων και κατάχρηση του ρόλου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, τις οποίες, σε προγενέστερο χρόνο, φρόντισε να ξεφτιλίσει με τον χειρότερο για στρατιωτικούς τρόπο (αποτάξεις, φυλακίσεις, διασυρμό, βασανισμούς κ.λπ.).

Η πολιτική ακρότατη κατάπτωση των θεσμών στην Άγκυρα συμπληρώνεται από ένοπλη εμπλοκή Τούρκων στρατιωτικών σε επιχειρήσεις εκτός τουρκικής επικράτειας, επιλογές εξοπλισμών εκτός ΝΑΤΟ και Ε.Ε., πλουτισμό κοντινών φίλων της οικογένειας Ερντογάν, που τους προώθησε για να δημιουργήσει το δικό του κατεστημένο απέναντι στο κεμαλικό.

Στην παραζάλη της πολιτικής παντοκρατορίας του ο Πρόεδρος Ερντογάν δεσμεύεται με εξοπλιστικά από τη Ρωσία. Η Τουρκία δεν είναι η μόνη ΝΑΤΟϊκή χώρα που επιλέγει διευρυμένο εναλλακτικό οπλοστάσιο. Όμως, από τη στιγμή που η Άγκυρα συνδιαλέγεται πλέον προνομιακά με τη Ρωσία αναγκάζει ΗΠΑ και ΝΑΤΟ να επανεξετάσουν τη στρατηγική συμμαχία στο σύνολό της, αλλά και να αναστείλουν εξοπλιστικές συνεργασίες (F-35, F-16, σχετικά ανταλλακτικά και συμφωνίες συμπαραγωγών).

Τα εξελιγμένα ρωσικά οπλικά συστήματα που προμηθεύεται ακόμη και τώρα η Τουρκία και η πυρηνική συνεργασία με τα δύο ρωσικά εργοστάσια τη στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος προκαλείται να ανταποκριθεί στις αλλαγές του αιώνα, παρά τις πολιτικές επισημάνσεις που δέχεται η Άγκυρα, επιμένει να εγκλωβίζεται στον μονόδρομο Ερντογάν. Μονόδρομος ήταν και οι επιλογές του Κεμάλ, αλλά η εποχή βόλευε και παρείχε διεξόδους.

Επιλογές σύγκρουσης

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας επιλέγει να διχάζει τον λαό του. Τοποθετείται ανταγωνιστικά και κατά μέτωπον απέναντι στην πολιτική και γεωστρατηγική εξέλιξη που προωθεί η διεθνής κοινότητα. Μας οδηγεί πλησιέστερα στη γενικευμένη σύρραξη.

Η στάση της Τουρκίας δεν συμβάλλει στην αναστολή των εντάσεων, αντίθετα τις αναθερμαίνει ακυρώνοντας τη συνολική προσπάθεια κατάπαυσης των εχθροπραξιών.

Ως στρουθοκάμηλος στη θέα του κινδύνου θεωρεί ότι αν κρύψει το κεφάλι του στην άμμο θα πείσει τους άλλους ότι η αντίθεσή του προέρχεται από τη στάση της Ελλάδας και της Κύπρου. Έχει αναβιβάσει Ελλάδα και Κύπρο σε πολιτικούς καθοδηγητές της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Παρά την τιμή που μας επιφυλάσσει καθημερινώς θα πρέπει να κατανοήσει ότι και οι δύο χώρες, Κύπρος και Ελλάδα, επέλεξαν σε διαφορετικές περιόδους να ενταχθούν στις ενιαίες ευρωατλαντικες δράσεις. Την ώρα που απαιτείται συνοχή ακολουθούν πορεία συνέπειας, σταθερότητας και συνεκτικής πολιτικής εξυπηρετώντας τα κοινά συμφέροντα, αλλά και την περιφερειακή σταθερότητα στην ευρύτατη περιοχή των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της ανατολικής Μεσογείου. Πολιτικά, πολιτιστικά, οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα καθορίζουν τις επιλογές όλων μας εξυπηρετώντας κοινές προσδοκίες, αλλά και τις επιθυμίες των λαών μας.

Απευθύνεται λοιπόν πρόσκληση προς την Τουρκία να καθίσει ισότιμα στο τραπέζι της δυτικής διπλωματίας, έστω και αν η Άγκυρα «άσωτα» επέλεξε να γίνει νομάς της διεθνούς ερήμου. Βέβαια ο μόσχος ο σιτευτός, πάντοτε κατά την Τουρκία, έχει θυσιασθεί χάριν της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά η τουρκική ηγεσία οφείλει να αντιληφθεί, αν επιθυμεί να θεωρείται ως αξιόπιστη, ότι ακόμη και οι ραθυμούντες της Αγκύρας στον 21ο αιώνα ευτυχώς δεν αποκλείονται από την κοινή τράπεζα των διαπραγματεύσεων και της διπλωματίας.

*Ο Θεόδωρος Ι. Θεοδώρου είναι πρέσβης επί τιμή

Πηγή

Η μερική (;) αποστρατιωτικοποίηση των νησιών

Δεν είναι μυστικό ότι η απαίτηση της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών υπήρχε στην Τουρκική ατζέντα πριν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Μυστικό δεν είναι επίσης ότι πριν ακόμα το ξέσπασμα του πολέμου οι Αμερικανοί σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, σιγοντάρισαν την τουρκική απαίτηση «συστήνοντας» την μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος (Πομπέο) στην εύφλεκτη περιοχή.

Μυστικό, τέλος, δεν είναι ότι με το ξέσπασμα του ουκρανικού πολέμου η άμεση αμερικανική οδηγία/διαταγή προς τους ευρωατλαντικούς της υποτελείς ήταν ο εφοδιασμός των Ουκρανών με πυρομαχικά και οπλικά συστήματα πυροβολικού.

Ειδικότερα, οι αμερικανικές «συστάσεις» προς χώρες όπως η Ελλάδα που διατηρούσαν στο οπλοστάσιό τους όπλα και πυρομαχικά σοβιετικής κατασκευής ήταν να τα ξεστοκάρουν άμεσα και να τα αντικαταστήσουν με νέες παραγγελίες που εκ των πραγμάτων θα αιμοδοτήσουν την  αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν απ’ τους πρώτους που έσπευσαν να ανταποκριθούν σ’ αυτές τις αμερικανικές οδηγίες/διαταγές, καθώς η χώρα διαθέτει όπλα «σοβιετικής» τεχνολογίας με τα οποία είναι εξοικειωμένος ο Ουκρανικός στρατός. 

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση υπήρξαν κάποια «προβλήματα»:

Τα εν λόγω όπλα αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της άμυνας των ελληνικών νησιών.

Τα νησιά αυτά περιλαμβάνονται στον κατάλογο που «έδειξε» ο Τούρκος ΥΠΕΞ  λέγοντας ότι αν δεν αποστρατιωτικοποιηθούν η Τουρκία θα θέσει θέμα κυριαρχίας, δηλαδή θα αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία επ’ αυτών.

Για το «ξαλάφρωμα» των αμυντικών δυνατοτήτων των νησιών υπάρχουν σφοδρές αντιδράσεις εντός του ελληνικού στρατεύματος, όχι τόσο από γαλονάτους επιτελείς με πολιτικές διασυνδέσεις και φιλοδοξίες, όσο από αξιωματικούς οι οποίοι βρίσκονται ή θα βρεθούν επί του πεδίου μιας ενδεχόμενης ελληνοτουρκικής αναμέτρησης.

Μέσα σ αυτό το σκηνικό αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι πληροφορίες που δημοσίευσε ο Ριζοσπάστης και σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα μέχρι στιγμής έχει στείλει στην Ουκρανία:

2.100 ρουκέτες RM-70 μεγάλο μέρος των οποίων αφαιρέθηκε από τις αποθήκες πυρομαχικών νησιών του Βόρειου Αιγαίου.

3.200.000 φυσίγγια 7,62 χιλιοστών.

60 (τουλάχιστον) δυσεύρετοι και πανάκριβοι αντιαεροπορικοί πύραυλοι «Stiger».

17.000 πολύτιμα βλήματα πυροβολικού 155 χιλιοστών. 

1.100 φορητοί αντιαρματικοί πύραυλοι RPG.

Για την μεταφορά των εν λόγω ελληνικών πυρομαχικών, σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη, στήθηκε από το ΝΑΤΟ μια εναέρια επιχείρηση 21 εναέριων αποστολών, αποτελούμενη από 6 ελληνικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-130, 10 καναδέζικα και 5 Νέας Ζηλανδίας.

Τα παραπάνω, είναι όσα έχουν ήδη σταλεί από την ελληνική κυβέρνηση στην Ουκρανία. Ωστόσο, όπως πληροφορηθήκαμε από τον Γερμανό Καγκελάριο, ο Μητσοτάκης έχει συμφωνήσει ακόμη τα εξής:

Να στείλει 130 ΒΜΡ1 Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού με πυροβόλο 73 χιλιοστών (σοβιετικής κατασκευής κι αυτά και καθοριστικής σημασίας για την άμυνα των νησιών)

Αντικατάσταση των εν λόγω τεθωρακισμένων με παροπλισμένα παλαιά γερμανικά «Marder 1A3/5», με το αδύναμο πυροβόλο των 20 χιλιοστών

Κάπως έτσι εξηγούνται τα μπράβο και τα παλαμάκια που εισπράττει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από εταίρους και συμμάχους το τελευταίο διάστημα, καθώς και οι… συγκινητικές τοποθετήσεις αμερικανογερμανών αξιωματούχων που δηλώνουν ότι η ελληνική κυριαρχία επί των νησιών είναι αδιαμφισβήτητή.

Μόνο που αυτή η κυριαρχία αμφισβητείται ήδη ξεκάθαρα από την Τουρκία. Και είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι οι αμερικανογερμανοί και λοιποί ευρωατλαντικοί εταίροι είναι πιθανό να  πολεμήσουν για να υπερασπιστούν τα ελληνικά εδάφη.

Πηγή

Δεν είμαστε δεδομένοι, είμαστε αξιόπιστοι!

Παλιά, οι εμπορικές συμφωνίες και τα συμβόλαια βασίζονταν στην καλή πίστη. Αυτό ονομάζεται αξιοπιστία. Συνήθως, αυτοί που αθετούσαν τις συμφωνίες, ήταν οι πρώτοι που χρεοκοπούσαν, που «βαρούσαν φαλιμέντο», όπως συνήθιζαν να λένε. Η αθέτηση κάθε συμφωνίας λέγεται απάτη και σε καθιστά αναξιόπιστο. Η Τουρκία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αναξιόπιστης χώρας. Επίσης, οι δικτατορίες είναι αναξιόπιστες και οι δικτάτορες, όπως ο Ερντογάν.

Η λάθος ανάγνωση των λεονταρισμών τους δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις, αυτό δηλαδή που επιδιώκουν.

Ο Ερντογάν ως δικτάτορας δεν λογοδοτεί σε κανέναν, όπως και ο Πούτιν.  Αυτή η απεχθής και αδιανόητη για τις δυτικές κοινωνίες, συνθήκη ερμηνεύεται ως δύναμη από κάποιους κρυφούς ή φανερούς θαυμαστές των απολυταρχιών που μισούν καταστατικά τον δυτικό κόσμο και τη δημοκρατία.

Θεωρούν τους δικτάτορες μεγάλους ηγέτες.

Άμα δηλητηριάζεις τον αντιφρονούντα, φυλακίζεις ή εξοντώνεις τους πολιτικούς σου αντιπάλους, τους «αυτοκτονείς» μαζί με τις οικογένειές τους επαναφέροντας στο προσκήνιο τις πλέον κτηνώδεις πρακτικές της τυφλής εξουσίας στο σύγχρονο κόσμο, δίχως να λογοδοτείς, ναι, είσαι φοβερός ηγέτης.

Που δεν κωλώνει. Τις συνέπειες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία θα τις πληρώσει η Ρωσία, όχι ο Πούτιν, ακόμα κι αν συλληφθεί και δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου όπως του αξίζει.  

Το ότι ο Ερντογάν έχει καθυβρίσει τους πάντες, έχει απειλήσει τους υπόλοιπους, και έχει κατηγορήσει σχεδόν το σύνολο του πλανήτη ότι συνωμοτεί εναντίον του, δεν τον καθιστά Καίσαρα της διπλωματίας.

Η Τουρκία και ο λαός της πληρώνουν τον λογαριασμό. Οι φτηνοί ανατολίτικοι γκροτέσκο παλικαρισμοί δεν διέλαθαν την προσοχή κανενός. Τώρα θεωρεί καλό να κάνει παζάρι με το ΝΑΤΟ σε μια συγκυρία πολύ ιδιαίτερη. Ο τυχοδιωκτισμός αυτός καταγράφηκε, ο λογαριασμός θα σταλεί στην σωστή ώρα και στιγμή.

Πριν τους Σουηδούς και Φινλανδούς, έχει προλάβει να καθυβρίσει τους Ισραηλίτες, τους Σαουδάραβες, τα Ηνωμένα Εμιράτα, τους Αιγύπτιους, εμάς σε καθημερινή βάση – και μετά τους τείνει χείρα φιλίας. Αυτό δεν τον καθιστά μεγαλοφυή πολιτικό αλλά έναν συγκυριακό και ανυπόληπτο τυχοδιώκτη της διεθνούς πολιτικής σκηνής ο οποίος ξοδεύει την τουρκική ισχύ για λογαριασμό του.

Πριν μερικά χρόνια, η Τουρκία ήταν συμπαραγωγός χώρα στα F-35, πράγμα που σήμαινε ότι τώρα θα ήταν αδιαμφισβήτητη δύναμη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα, εδώ και καιρό,  εκλιπαρεί στην κυριολεξία για μια χειραψία μερικών δευτερολέπτων με τον Μπάιντεν.

Γιατί …ήταν μεγάλος ηγέτης και ήθελε να αξιοποιήσει τον παράγοντα Ρωσία! Βρίσκεται εκτός εξοπλιστικών προγραμμάτων και αγοράς ανταλλακτικών, πράγμα που όσον αφορά την Ελλάδα, αποτέλεσε μοναδική ευκαιρία που την εκμεταλλεύτηκε αμέσως και την αξιοποίησε στο έπακρο – εξ ού κι η τουρκική προκλητικότητα.

Αυτήν τη στιγμή είναι εκτός προγράμματος και δίχως ανταλλακτικά για την συντήρηση των F- 16. Αντίθετα, η χώρα μας ενέταξε ήδη στο οπλοστάσιό της σε χρόνους ρεκόρ (όταν ο Ερντογάν σχεδίαζε την Γαλάζια Πατρίδα και φανέρωνε τις αναθεωρητικές του βλέψεις ξεδιπλώνοντας τον νεοοθωμανικό επεκτατισμό) τα Rafale, την αναβάθμιση των F- 16, τις φρεγάτες Belharra, και ανέπτυξε πρωτοφανείς συμμαχίες, με κορυφαίες τις διμερείς στρατιωτικές συμφωνίες  με την Γαλλία και την Αμερική ενώ ταυτόχρονα αναβαθμίζεται ενεργειακά με ταχείς ρυθμούς στην παρούσα συγκυρία με τον πόλεμο της Ουκρανίας.

Γενικά, η αταλάντευτη πίστη στον δυτικό προσανατολισμό δίχως  αμφιθυμίες, έχει αναβαθμίσει τη θέση της χώρας εντυπωσιακά. Ένας μη έμπειρος στα διεθνή θα το αντιλαμβανόταν εύκολα παρατηρώντας ότι η Ελλάδα έχει σταματήσει να διαμαρτύρεται και ο ρόλος αυτός πέρασε στην Τουρκία.

Ποιος διαμαρτύρεται ότι δεν του έδωσαν εκείνο το πέναλτι ή εκείνο το φάουλ; Ο χαμένος! Και η Τουρκία από όποια πλευρά κι αν το δεις, έχει χάσει τον τσαμπουκά της απέναντι στην Ελλάδα.

Πρώτη φορά η Ελλάδα  επίσης αντιμετωπίζει την Τουρκία δίχως φοβικά σύνδρομα. Το αντίθετο: τόσο στον Έβρο όσο και στο Αιγαίο έλαβε ένα ισχυρό αποτρεπτικό μήνυμα.

Τέλος, η Ελλάδα όλες τις φορές που βρέθηκε στο πλευρό των συμμάχων της, της Δύσης, ωφελήθηκε πολλαπλώς, κυρίως με την εδραίωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής της στην πρώτη γραμμή του δυτικού τρόπου ζωής.

Είναι κι αυτός ένας παράγων ισχύος: η ελευθερία, η έλλειψη του φόβου ότι το πρωί, ναι, δεν θα σου κτυπήσουν την πόρτα οι καθεστωτικές μυστικές υπηρεσίες αλλά ο ντελιβεράς κι ότι ο καφές που θα σου φέρει, θα είναι φρέσκος, ζεστός, αρωματικός και κυρίως δεν θα περιέχει επικίνδυνα δηλητήρια.

Γιατί ανήκουμε στη Δύση, γιατί είμαστε γέννημα θρέμμα του δυτικού κόσμου, γιατί είμαστε –επιμένουμε – από την σωστή πλευρά της ιστορίας!  Γιατί δεν είμαστε δεδομένοι, είμαστε αξιόπιστοι! 

Πηγή

Πρώτα συμπεράσματα και ερωτήματα από την ρωσική εισβολή

Εκμεταλλευόμενα την έκπληξη και το φόβο των   ανθρώπων, τα ΜΜΕ, αφού ορθώς περιγράφουν τη φρίκη του πολέμου,  δεν αναλύουν περαιτέρω το φαινόμενο αυτό και επιβεβαιώνουν και αυτό που όλοι εξ αρχής  επισημαίνουν: το πρώτο θύμα των πολέμων είναι η αλήθεια. Όμως, με μια ψυχραιμότερη θεώρηση των πραγμάτων, εύκολα διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:

Ο πόλεμος προκλήθηκε με επίκεντρο το ΝΑΤΟ, στο οποίο επιθυμούσε να ενταχθεί η Ουκρανία. Αυτό διακήρυττε ως επιθυμία της η  πολιτική της ηγεσία, που καταδήλως στηριζόταν σε (ή και από) αυτό.  Όμως, μετά την αιματηρή  εισβολή της Ρωσίας, το ΝΑΤΟ, αιδημόνως ή ανεντίμως, δεν αντιδρά.

Οι ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας ως   “φόβητρο” το ΝΑΤΟ,   μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως   επαναδημιούργησαν   τον εχθρό που τους έλειψε και επανακαθόρισαν την έννοια της  «Δύσεως».  Έβαλαν τη  νέα Ρωσία στη θέση της παλαιάς Σοβιετικής Ενώσεως,  με τη νέα αυτή Ομοσπονδία να αναλαμβάνει  ευχαρίστως αυτόν το ρόλο. Έτσι λοιπόν, επανασυστάθηκε ο διπολισμός Ανατολής και Δύσης, με νέες νοηματοδοτήσεις των όρων αυτών. Είναι βέβαια μάλλον προφανές, ότι αν η νέα αυτή Ρωσία, έχοντας αποκηρύξει το πρότερο   κομμουνιστικό καθεστώς της, δεν είχε βλέψεις επανακατάκτησης του ρόλου της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως, θα είχε μέχρι τώρα επιδιώξει την ένωσή της με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αυτή τη στιγμή συντελείται στην Ουκρανία το αντίστροφο αυτού που συντελείτο στον καθ’ ημάς μεταπολεμικό εμφύλιο πόλεμο (γιατί και τώρα κατ’ουσίαν περί εμφυλίου πρόκειται). Τότε, η Σοβιετική Ένωση υποσχόταν   υποστήριξη τους Έλληνες αντάρτες, ωθώντας τους σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και Αγγλία και σε καταστροφικό για τη χώρα εμφύλιο πόλεμο.  Σήμερα οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ υπόσχονταν υποστήριξη στους «δυτικούς» Ουκρανούς, ωθώντας τους εναντίον της Ρωσίας, ομοίως παραπλανώντας τους. Τελική κατάληξη, τότε,  η Συνθήκη της Γιάλτας – με φινλανδοποίηση της Ελλάδος- ενώ σήμερα διαφαίνεται μια νέα παρόμοια Συνθήκη, με φινλανδοποίηση της Ουκρανίας (τότε συμφώνησαν να μας παραχωρήσουν κυρίως στη «Δύση»,   ενώ «συμβολαιογραφικώς» δόθηκε 10% στην ΕΣΣΔ, στην Ουκρανία συζητείται ακόμα το ποσοστό επιρροής -ή συνιδιοκτησίας-  των ισχυρών)

Έγινε φανερό, για ακόμα μια φορά, πως το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ιδιοκτησία των ΗΠΑ, με τουλάχιστον άγνωστους σκοπούς. Μάλιστα, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως φάνηκε να μην έχει αντικείμενο ύπαρξης. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας το αποκάλεσε «κλινικά νεκρό».  Παλαιότερα,  αντιδρώντας σε αυτό, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αποσύρει, για κάποιο διάστημα, τη χώρα μας από το  ΝΑΤΟ, στο οποίο εισφέρουμε  χωρίς να συμμετέχουμε ουσιαστικώς  στη λειτουργία του και χωρίς να ωφελούμαστε  εν τοις πράγμασι από αυτό.  Απορώ γιατί η χώρα μας όχι μόνο δεν έχει εξοργιστεί από τη συμπεριφορά του, αλλά και επισήμως δείχνει να έχει ξεχάσει την περίπτωση της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, περίπτωση εισβολής κράτους σε άλλο κράτος, στην οποία ούτε η «Δύση» ούτε   το ΝΑΤΟ αντέδρασαν ουσιαστικώς.

Αποδείχθηκε -ακόμα μια φορά και με τον πιο εμφατικό τρόπο- πως Ενωμένη Ευρώπη δεν υφίσταται.  Η μόνη αντίδραση της Ευρώπης ήταν η οικονομική  βλάβη της ιδίας, δηλαδή   η βλάβη των μικρότερων κρατών της (τα μεγάλα κράτη της έχουν τον «τρόπο» τους).  Οικονομικώς ούτε η Ρωσία θα βλαφθεί, σοβαρά και επί μακρόν,  ούτε οι ΗΠΑ. Είναι προφανές πως η «νέα Γιάλτα» θα συναφθεί μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, που επιδιώκουν να επανασυστήσουν τον παλαιότερο παγκόσμιο διπολισμό (αν και τώρα θα συμμετάσχει και η Κίνα, το πιθανότερο με μια ευρασιατική συμμαχία, στην οποίαν θα συμμετέχει η Ρωσία. Η Τουρκία αναμένει να δει που την συμφέρει να πάει). Η Ευρώπη απλώς θα παρίσταται στη συμφωνία, ως εντελλόμενη από τις ΗΠΑ, παρά τις όποιες βλέψεις της Γαλλίας.  

Η Ευρώπη δεν έχει συλλογικές στρατιωτικές δυνατότητες, κάτι που αποδεικνύει την υποκρισία της δήθεν ένωσής της.   Η «Ενωμένη Ευρώπη», που ιδρύθηκε ως τέτοια το 1993, δηλαδή μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως, έχει καταστατική της υποχρέωση την κοινή της ασφάλεια και άμυνα. Τίποτα σχετικό δεν έγινε.   Σήμερα μάλιστα η Γερμανία, ως μεμονωμένη χώρα, ενισχύει τη στρατιωτική ισχύ της με το ιλιγγιώδες ποσό των 100δις €. (Ας επισημάνουμε  πως η οικονομία της Γερμανίας κέρδισε τεράστια ποσά από την πρόσφατη οικονομική κρίση της Ευρώπης. Κυριολεκτικώς τα ελλείματα του Νότου έγιναν πλεονάσματα του Βορρά, όπως έχουν διαπιστώσει όλοι οι ειδικοί οικονομολόγοι. Με άλλα λόγια,  φτιάχνει πολεμική μηχανή με τα χρήματα των κρατών της νότιας Ευρώπης). Δηλαδή η «κοινή ευρωπαϊκή άμυνα», καταστατική υποχρέωση της δήθεν «Ενωμένης Ευρώπης», καταργήθηκε  επισήμως, μάλιστα η Γαλλία δήλωσε, υποθέτω υποκρινόμενη, πως χαίρεται γι’ αυτό. Όλοι αντιλαμβανόμαστε το μέλλον της Ευρώπης:  θα αποτελείται από δύο ισχυρά και ξεχωριστά κράτη, Γερμανία και Γαλλία και τριγύρω μικρότερα κράτη που θα αναζητούν τρόπους επιβίωσης, εντός του διεθνούς και άκρως ανταγωνιστικού τοπίου.  Αλλά, ακόμα και αυτά τα δύο ισχυρά κράτη, θα δυσκολευτούν να επιβιώσουν ως αυτόνομες οντότητες.

Με αυτά ως δεδομένα, διερωτώμεθα για το ποιο θα είναι το μέλλον μας ως χώρα.   Μπορούμε να αποκτήσουμε λόγο και ρόλο ευρύτερο του αποικιακού προτεκτοράτου;  Υπάρχει περίπτωση να δούμε Ευρώπη πραγματικώς ενωμένη,   ικανή να σταθεί ως τέτοια στο παγκόσμιο άκρως ανταγωνιστικό και επιθετικό τοπίο; Ιδού τα μεγάλα ερωτήματα….

Πηγή

Για τον Άλκη

«Σας παρακαλώ μη με χτυπάτε άλλο»

Δεν σταματούν τα δάκρυά μου μέσα μου, για τον άδικο χαμό ενός νέου, μόλις 19 χρόνων, για τον φοιτητή του Α.Π.Θ,  Άλκη από την Βέροια.

Στην θέση του, θα μπορούσε να είναι κάθε ανύποπτος διαβάτης.

Στην θέση των τραγικών γονιών, θα μπορούσε να είναι κάθε γονιός.

Έρχονται και ξαναέρχονται στ’ αυτιά μου βασανιστικά τα τελευταία λόγια του:

«Σας παρακαλώ μη με χτυπάτε άλλο»

Και στην ψυχή μου, μαζί με τα δάκρυα του ανείπωτου πόνου, στήνουν χορό σαν αρχαίας τραγωδίας τα γιατί…

Γιατί δεν σταματά τούτη η ανελέητη βία;

Γιατί ο φασισμός καλά κρατεί;

Γιατί αυτή η ύπουλη θανατοκυοφορούσα Λερναία Ύδρα, να γεννά συνέχεια τερατόμορφα κεφάλια και να ορθώνονται απειλητικά στην κοινωνία;

Γιατί η «Οπαδική  Βία», ζει και βασιλεύει; Πώς την επιτρέπουν παράγοντες;

Γιατί εκείνοι που πρέπει, δεν κλείνουν τον αιματοβαμμένο κύκλο της;

Γιατί λένε, πως η οπαδική βία είναι τυφλή, αφού βάζει στόχο και βλέπει με ορθάνοιχτα μάτια το υποψήφιο θύμα της, με σκοπό μοναδικό, βία-φόβος-θάνατος;

«Σας παρακαλώ μη με χτυπάτε άλλο»

Τα λόγια του Άλκη, βλέπω έντρομη να τα φωνάζει η Κοινωνία, εκείνη που σκέπτεται και δρα με ενσυναίσθηση της πραγματικότητας, που διαμορφώνεται όλο και πιο σκληρή…

Εκείνη η κοινωνία, που αντιλαμβάνεται ό,τι μπορεί να ήταν στην θέση του Άλκη, σαν μέλος της, η σαν συγγενής μέλους της…

Έφυγε άδικα ο Άλκης, ο θάνατος του έστησε καρτέρι με το άνανδρο φονικό δρεπάνι του…

Και ήταν μόνο 19 άνοιξες, γεμάτος όνειρα για δεκάδες ακόμα.

Άφησε πίσω του γονείς και πώς να τους πεις κουράγιο;

Ένα ποίημα εις μνήμην του Άλκη

Δεν σε γνώριζα…

Μου ράγισες όμως τη καρδιά.

Εκείνα τα τελευταία λόγια σου:

«Σας παρακαλώ μη με χτυπάτε άλλο»

Χτυπούν, ξανά και ξανά την μνήμη.

Θέλω σύνθημα να τα κάνω.

Έτσι που είναι γραμμένα

με το αθώο σου αίμα

πάνω σε λευκό πανό.

Να ξεδιπλώνει

καθώς στον ουρανό ανεβαίνεις.

Ένα σύνθημα προς κάθε υποψήφιο θύτη

που σημαία του έκανε, ομάδας χρώματα

και κρύβεται πίσω απ’ αυτά, άνανδρα

και στέλνει αθώα θύματα στα χώματα

σαν πρόωρα στάχυα θερισμένα

από ακονισμένα με μίσος δρεπάνια.

*H Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου είναι Ηλεία ποιήτρια, συγγραφέας

Πηγή

Η χώρα δε χρειάζεται αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, χρειάζεται ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Αργά και βασανιστικά η ελληνική κοινωνία ζει κα βιώνει μια απίστευτη σήψη και παρακμή σε  όλα τα επίπεδα. Μετατρέπεται σταδιακά σε μια διαλυμένη χώρα (failed state) που κουμάντο κάνουν η βία, η ατιμωρησία, η ασυδοσία, η αδιαφορία, η ανικανότητα  και η απληστία.

Είμαστε κάτι μεταξύ: διαλυμένων χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ που ξεπουλήθηκαν όλα στους ολιγάρχες και στους ξένους και  λατινοαμερικανικής μπανανίας που οι συμμορίες, τα ναρκωτικά, ο τζόγος, το έγκλημα είναι στην ημερήσια διάταξη και χωρών  της Ασίας που βασιλεύει η πορνεία ενηλίκων και ανηλίκων, η παιδεραστία κλπ.

Μια απέραντη συνωμοσία της σιωπής ή ο νόμος της σιωπής κυριαρχεί στη χώρα. Δημοκρατία, διαφάνεια, ελευθερία του τύπου, ανθρώπινα δικαιώματα, προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας και της ασφάλειας του πολίτη (συνταγματικά δικαιώματα)  αναζητούνται. Όπως επίσης αναζητούνται και οι παραδοσιακές αξίες και οι αρχές της ελληνικής κοινωνίας  που δόθηκαν βορά στους νέους ιδεολογικούς ταγούς (ινφλουένσερς, (influencers), τηλεπερσόνες, και πάσης φύσεως παράγοντες)   που διαμορφώνουν μια  νέα κοινωνία στα μέτρα, στα πρότυπα  και την αισθητική τους αλλά και στα συμφέροντά τους,

Διεφθαρμένοι πολιτικοί, δικαστές, ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί κοινότητα (αλήθεια που είναι χαμένοι οι διανοούμενοι της χώρας;), εκκλησία, επιχειρηματίες κ.α  καταρρέουν καθημερινά μαζί με όλους τους θεσμούς στα μάτια του λαού.

Η σταδιακή φτωχοποίηση, η τρομολαγνεία, η εργαλειοποίηση της πανδημίας και η απουσία οράματος, ελπίδας, ισχυρής και αποτελεσματικής ηγεσίας και η απαξίωση του πολιτικού συστήματος δημιουργεί αίσθημα απογοήτευσης, απελπισίας, κατάθλιψης και αγωνίας για το αύριο του τόπου.

Οι μισοί Έλληνες είναι με ψυχοφάρμακα και οι άλλοι μισοί στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Ο θεσμός της οικογένειας απαξιώθηκε, η κοινωνική συνοχή διαλύεται καθημερινά, η παιδεία, ο σεβασμός, η ευθύνη, η αξιοπρέπεια, η αξιολόγηση, η αλληλεγγύη, είναι λέξεις αλλά και αξίες  που ηχούν άγνωστες και σχεδόν κανείς δεν θέλει να αγωνιστεί για αυτές. Κυριαρχεί παντού το  δόγμα της ατομικής επιβίωσης και του πρόσκαιρου βολέματος κυρίως, όσων έχουν θέσεις ευθύνης στο δημόσιο βίο, χωρίς να ξέρουν, όμως ότι μια συνολική κατάρρευση θα τους συμπαρασύρει και αυτούς μαζί.

Παράλληλα, «οι άνεμοι της ιστορίας» είναι εδώ και δρομολογούνται τεράστιες ( επώδυνες) γεωπολιτικές αλλαγές που θα επηρεάσουν την Ευρώπη, τη γειτονιά μας και τον κόσμο ευρύτερα και ίσως καθορίσουν τις διεθνείς σχέσεις για τις επόμενες δεκαετίες.

Φανταστείτε λοιπόν τι έχει να γίνει και πως θα διαχειριστεί η ελληνική κοινωνία και το υπάρχον πολιτικό σύστημα τις εξελίξεις που έρχονται, τις συμμαχίες αλλά και τις νέες ισορροπίες που θα δημιουργηθούν  και  που κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας. Ο συνδυασμός τώρα της υπάρχουσας εσωτερικής κατάστασης της χώρας μαζί με τις γεωπολιτικές εξελίξεις είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στην κατάρρευση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων δυνάμεων που θα διαχειριστούν το μέλλον της χώρας χωρίς μπαλώματα, αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά με μια συνολική ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ. Η Ελλάδα και ο ελληνισμός ποτέ δε στερήθηκαν ικανών ανθρώπων που αναδείχθηκαν μέσα από τις κρίσεις. Υπάρχει ελπίδα, θα χρειαστεί όμως πίστη, επιμονή και σκληρή δουλειά για την αναγέννηση της χώρας και του ελληνισμού.

*πολιτικός επιστήμων-διεθνολόγος. Συγγραφέας του βιβλίου: «Το στοίχημα της Αναγέννησης. Το μέλλον της Ελλάδας σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο»

Πηγή

47 ευρώ… τζάμπα

Οι άριστοι κυβερνήτες μας το έχουν πει ξεκάθαρα: δεν είναι υπέρ ενός «συστήματος υγείας πολυτελείας» γιατί, προφανώς, πιστεύουν ότι δεν μας αξίζει. Άλλωστε ποιοι είμαστε εμείς για να απολαμβάνουμε τέτοιου είδους πολυτέλειες;

Ως απλά φορολογούμενα υποζύγια θα πρέπει να αρκεστούμε στον επιμερισμό της μιζέριας μας, όπως ακριβώς τον σχεδιάζουν και τον υλοποιούν αυτοί που ξέρουν και, καθ’ ότι άριστοι, κυβερνούν.

Πρόκειται γι’ αυτούς που όταν βρουν τα σκούρα πάντα έχουν τον τρόπο να μετατρέψουν τις ευθύνες σε «προσωπικές», των οποίων το κόστος κατά έναν περίεργο τρόπο πάλι καταλήγουν στην τσέπη μας.

Όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα τεστ για τον κορωνοϊό. Μας είπαν να εμβολιαστούμε και εμβολιαστήκαμε. Μας είπαν ότι τα εμβόλια προστατεύουν εμάς και όσους συναντούμε. Μετά μας είπαν ότι και οι εμβολιασμένοι είναι πιθανό να μολυνθούν και γι’ αυτό χρειάζονται και αυτοί τεστ.

Και επειδή τα τεστ κοστίζουν και δεν είμαστε άξιοι για τις πολυτέλειες ενός συστήματος υγείας, ο δρόμος μας έφερε στις πόρτες των διαγνωστικών, που με τη βοήθεια των κυβερνητικών αποφάσεων μαζεύουν χρήμα με τη σέσουλα.

Πριν από τις γιορτές οι τιμές για ένα μοριακό τεστ που πρόσφερε ο ιδιωτικός τομέας για να κλείσει την «τρύπα» του δημοσίου ήταν από 60 έως 120 ευρώ. Αυτήν την αρπαχτή (των ιδιωτών στυλοβατών της δημόσιας υγείας) δεν μπορούσε να την αποφύγει κανείς, είτε εμβολιασμένος είτε ανεμβολίαστος, που είχε την ανάγκη άμεσης διάγνωσης.

Η κονόμα ήταν τόσο εξόφθαλμη που υποχρεώθηκε ακόμη και αυτή η νεοφιλελέ αριστεία να παρέμβει και να βάλει πλαφόν στα 47 ευρώ, τα οποία πάλι απ’ την τσέπη του υποζυγίου θα αφαιρεθούν.

Προφανώς για τους αρίστους ένα σκάρτο πενηντάρικο δεν είναι μεγάλη υπόθεση, αλλά για πολλούς που υποχρεώνονται να το ακουμπήσουν μπορεί να είναι κοντά στα δύο μεροκάματα.

Ο τραγέλαφος των ημερών συμπληρώνεται αν λάβουμε υπόψη ότι ένας τριπλοεμβολιασμένος που έχει μολυνθεί, με το πιστοποιητικό εμβολιασμού που διαθέτει, μπορεί επιδεικνύοντάς το να κυκλοφορεί και να μπαίνει παντού διασπείροντας, ενδεχομένως και εν αγνοία του, τη νόσο…

Πηγή

Τσε Γκεβάρα: Η ομιλία στον ΟΗΕ, η υπεράσπιση της Κύπρου και οι απόπειρες δολοφονίας

Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς

Στις 11 Δεκεμβρίου 1964, ο Τσε Γκεβάρα μίλησε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Στην ομιλία του υπερασπίστηκε τους λαούς που μάχονταν για την ελευθερία τους, κατήγγειλε τον ιμπεριαλισμό της Δύσης και παρακίνησε τα Ηνωμένα Έθνη να δράσουν υπέρ της ειρήνης και της ελευθερίας.

Το 1964 ήταν μια δύσκολη χρονιά για την Κύπρο.

Οι ταραχές μεταξύ των δύο κοινοτήτων δημιουργούσαν ένα δυσοίωνο κλίμα, μετά τα αιματηρά επεισόδια του 1963 και την de facto διχοτόμηση της Λευκωσίας με την Πράσινη Γραμμή.

Ο Τσε Γκεβάρα υπερασπίστηκε την Κύπρο στην ομιλία του, λέγοντας:

«Η ειρηνική συνύπαρξη μπήκε επίσης σε δοκιμασία κατά κτηνώδη τρόπο στην Κύπρο, εξαιτίας των πιέσεων που ασκούν η κυβέρνηση της Τουρκίας και το ΝΑΤΟ. Ο λαός της Κύπρου και η κυβέρνησή του υποχρεώθηκαν να υπερασπιστούν ηρωικά την αυτοκυριαρχία τους.

Σε όλα αυτά τα σημεία του κόσμου, ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να επιβάλει τη δική του εκδοχή για αυτό που πρέπει να είναι η συνύπαρξη».

Αποδομώντας την επεμβατική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ο Τσε Γκεβάρα χρησιμοποίησε πλήθος παραδειγμάτων που επιβεβαιώθηκαν τα επόμενα χρόνια από τις εξελίξεις: από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη νοτιοανατολική Ασία (Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ) στην Κύπρο και από τα αιματηρά παραδείγματα του Κονγκό, της Αγκόλας και της Μοζαμβίκης στα πραξικοπήματα της Ουάσινγκτον στην Λατινική Αμερική.

ΟΙ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ

Την ώρα που ο Τσε Γκεβάρα βρίσκονταν στο βήμα του ΟΗΕ, ένα βλήμα από μπαζούκα εκτοξεύτηκε από την περιοχή του Κουίνς προς το κτίριο του ΟΗΕ, αλλά έπεσε στην θάλασσα περίπου 200 μέτρα πριν από τον στόχο. Το όπλο ήταν ιδιοκτησίας του αμερικανικού στρατού και είχε επάνω του δεμένη μια σημαία της Κούβας, αλλά οι δράστες της απόπειρας δεν βρέθηκαν ποτέ.

Η έκρηξη έγινε αντιληπτή μέσα στην αίθουσα, αλλά ο Τσε Γκεβάρα δεν διέκοψε την ομιλία του. Αργότερα, σχολίασε ότι η έκρηξη «έδωσε στο όλο θέμα περισσότερη ουσία».

Την ίδια ώρα, η αστυνομία της Νέας Υόρκης συνέλαβε μια γυναίκα με το όνομα Μόλι Γκονζάλες. Είχε αποσπαστεί από την ομάδα των Κουβανών αντιφρονούντων που διαδήλωνε μπροστά στο κτίριο του ΟΗΕ και προσπάθησε μπει σε αυτό. Ήταν οπλισμένη με ένα κυνηγητικό μαχαίρι και δήλωσε ότι σκόπευε να δολοφονήσει τον Τσε Γκεβάρα.

Λίγο αργότερα, τρεις άνδρες κατόρθωσαν να κατεβάσουν την σημαία της ΕΣΣΔ μπροστά από το κτίριο του ΟΗΕ, αλλά η φρουρά κατόρθωσε να αποκαταστήσει την ζημιά.

Όταν ο Τσε Γκεβάρα έμαθε για την πρόθεση της γυναίκας να τον δολοφονήσει, δήλωσε ότι την συγχωρεί και παρατήρησε ότι «Είναι προτιμότερο να σκοτωθείς από μια γυναίκα με μαχαίρι, παρά από έναν άνδρα με όπλο».

Μετά τα γεγονότα αυτά, οι κουρτίνες στα παράθυρα της αίθουσας έκλεισαν για λόγους ασφαλείας. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ξανανοίξουν. Αυτό έγινε το 2019 με πρωτοβουλία της γερμανικής αποστολής στον ΟΗΕ, όταν η Γερμανία ανέλαβε την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Πηγή

G20: Οι συμφωνίες των παγκόσμιων ηγετών και η μοναξιά της Τουρκίας

Η κλιματική αλλαγή, η φορολογία, η παγκόσμια οικονομία και η παροχή εμβολίων covid ήταν τα θέματα της ημερήσιας διάταξης στη συνάντηση των ηγετών των 20 πιο πλούσιων χωρών του πλανήτη, που βρέθηκαν από κοντά για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια.

Παρά τις φιλόδοξες εκτιμήσεις, οι ξένοι ηγέτες δεν κατάφεραν τελικά να δεσμευτούν χρονικά στον στόχο των μηδενικών εκπομπών ρύπων, αλλά υιοθέτησαν υποσχέσεις για τον περιορισμό στη λειτουργία των ρυπογόνων εργοστασίων άνθρακα, με στόχο τη μείωση της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 1,5 βαθμών κελσίου. Ακτιβιστές αλλά και η διοργανώτρια Ιταλία πίεζαν για την οριοθέτηση ενός ξεκάθαρου χρονικού στόχου για την επίτευξη μηδενικών εκπομπών άνθρακα, κάτι που όμως δεν κατέστη εφικτό.

Για τα θέματα φορολογίας, οι ηγέτες εγκρίνουν την προώθηση συμφωνίας που θα υποβάλλει τις πολυεθνικές σε ελάχιστο φόρο 15% , ως μέρος μιας προσπάθειας να οικοδομηθεί «ένα πιο σταθερό και δικαιότερο διεθνές φορολογικό σύστημα».

Η προσπάθεια αυτή υποστηρίζεται από τον ΟΟΣΑ και 136 χώρες, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 90% του παγκόσμιου ΑΕΠ, αλλά αντιτίθενται αμερικανικοί, κυρίως, γίγαντες του Διαδικτύου όπως η Amazon, το Facebook και η Apple. Πολλές πολυεθνικές ωφελούνται δηλώνοντας έδρα σε φορολογικούς παραδείσους, ελαχιστοποιώντας την φορολογία των κερδών τους. Παρά την απόφαση των 20 ηγετών, η ημερομηνία-στόχος 2023 για έναρξη υλοποίησης της απόφασης είναι δύσκολο να επιτευχθεί, κυρίως λόγω εσωτερικών αντιδράσεων ισχυρών λόμπι στις ΗΠΑ.

Οι ηγέτες υποσχέθηκαν επίσης να υποστηρίξουν τον στόχο του ΠΟΥ για εμβολιασμό τουλάχιστον του 40% του παγκόσμιου πληθυσμού κατά του Covid-19 έως το τέλος του 2021 και του 70% μέχρι τα μέσα του επόμενου έτους. Ταυτόχρονα, δεσμεύτηκαν να παρακολουθούν την εξέλιξη του πληθωρισμού και θα αποφύγουν την πρόωρη απόσυρση μέτρων στήριξης, ενώ οι ηγέτες έθεσαν εκ νέου στόχο διοχέτευσης 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς τις φτωχότερες χώρες.

Σημαντικές διμερείς συναντήσεις έλαβαν μέρος στο περιθώριο της συνόδου των G20, ανάμεσα στις οποίες και οι συναντήσεις του Τούρκου προέδρου με τον Πρόεδρο Μπάιντεν και τον Μακρόν. Παρόλο που ο τούρκος πρόεδρος εξασφάλισε την πολυπόθητη φωτογραφία συνάντησης με τον αμερικανό πρόεδρο, οι σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ παραμένουν σοβαρά τραυματισμένες, με το ιδιότυπο εμπάργκο πώλησης όπλων να παραμένει και τον Μπάιντεν να δείχνει απρόθυμος να σπαταλήσει πολιτικό κεφάλαιο για να πιέσει το Κογκρέσο για αλλαγή στάσης προς την Άγκυρα. Η συνάντηση με τον Μακρόν αποκάλυψε επίσης τον εκνευρισμό της Άγκυρας για την προμήθεια των γαλλικών οπλικών συστημάτων, αλλά και την αμυντική συμφωνία Αθήνας – Παρισίου.

Ο Τούρκος Πρόεδρος έφτασε σε σημείο να ισχυριστεί προς το Γάλλο Πρόεδρο ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα αποπληρωμής των συστημάτων, που αγοράζει, για να λάβει την απάντηση από τον ομόλογό του ότι “η Ελλάδα έχει χρήματα”.

Η ιδιότυπη αυτή μοναξιά του Ερντογάν στη Δύση δείχνει πόσο τραυματισμένες είναι οι σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ και Ευρώπη και πόσο οι τελευταίες εκτιμούν ότι δεν αργεί η μετά Ερντογάν εποχή. Ευελπιστώντας να γίνει παγκόσμια δύναμη, ο Τούρκος Πρόεδρος ράγισε τις σχέσεις του με παραδοσιακούς συμμάχους και οδηγεί την οικονομία της χώρας του στο χείλος της καταστροφής. Την ίδια στιγμή που παλεύει ανεπιτυχώς θα χτίσει γέφυρες στη γηραιά ήπειρο και στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, ένας και μία οι μεγάλοι ηγέτες του γυρίζουν την πλάτη.

Πηγή