Σε βαθιά θρησκευτική κατάνυξη πραγματοποιήθηκε παρουσία χιλιάδων πιστών ο μεγαλοπρεπής Μητροπολιτικός Εσπερινός στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου στα Σπάτα.
Πηγή
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πηγή
Φωτογραφία: EUROKINISSIΒαρθολομαίος: Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την Πόλη
Ο Ακάθιστος Ύμνος ψάλεται σήμερα σε όλες τις ενορίες της χώρας, στην κορύφωση των Χαιρετισμών της Θεοτόκου για το Πάσχα του 2026.
Πρόκειται για μία από τις πιο συγκινητικές και σημαντικές ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συγκεντρώνει κάθε χρόνο πλήθος πιστών.
Η σημερινή ημέρα αποτελεί την πέμπτη και τελευταία Παρασκευή των Χαιρετισμών, όπου ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος ψάλλεται προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, σηματοδοτώντας την πνευματική κορύφωση της περιόδου πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Άγιο Πάσχα 2025.
Τι είναι ο Ακάθιστος Ύμνος – Η ιστορία και η σημασία του
Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, γραμμένο τον 6ο αιώνα μ.Χ. Η ονομασία του προέρχεται από την όρθια στάση στην οποία παραμένουν οι πιστοί κατά την διάρκειά του – «ακάθιστοι».
Η παράδοση αναφέρει πως ο ύμνος ψάλθηκε για πρώτη φορά το 626 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, όταν η πόλη σώθηκε θαυματουργικά από την πολιορκία των Αβάρων, ύστερα από λιτανεία με την εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών.
Ο ποιητής των Χαιρετισμών θεωρείται ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, με το ποίημα να αποτελείται από 24 οίκους – στροφές που ξεκινούν με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Το είδος του ύμνου λέγεται κοντάκιο και αποτελεί ύψιστο δείγμα της βυζαντινής μουσικής.
Γιατί είναι τόσο σημαντικός ο Ακάθιστος Ύμνος;
Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελεί ύμνο πίστης, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας προς την Παναγία, αλλά και σύμβολο ελευθερίας και ελπίδας για τον ελληνικό λαό. Ψάλλεται τόσο σε περιόδους προσευχής όσο και σε δύσκολες στιγμές, πάντα ως καταφυγή στη θεία προστασία.
Σε ομιλία του κατά την έναρξη Επιστημονικής Ημερίδος που διοργάνωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την επέτειο συμπληρώσεως 1400 ετών από τότε που εψάλη για πρώτη φορά στον Ι. Ναό Παναγίας των Βλαχερνών ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τόνισε:
“Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι μεγαλιώδης ωδή εις την ελευθερίαν. Την ελευθερίαν του Θεού, η οποία εκφράζεται ως αγάπη προς τον άνθρωπον, και την ελευθερίαν της Παναγίας, η οποία απαντά με το «Γενηθήτω» εις τον ευαγγελιζόμενον την Σάρκωσιν του Λόγου του Θεού Άγγελον. Εις το πρόσωπoν της Θεοτόκου «συγκεφαλαιούται η ανθρωπότης»”
Καλωσόρισε με εγκαρδιότητα τους συνέδρους “εις την Πόλιν του Κωνσταντίνου, την Θεοτοκούπολιν, που εγέννησε, που έψαλε το πρώτον και που εβίωσε τον Ακάθιστον Ύμνον”, καθώς, επίσης, και “εις την ιστορικήν Καθέδραν της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, της «αρχούσης και πασχούσης» Εκκλησίας, η οποία, όπως έλεγεν ο μακαριστός πνευματικός ημών πατήρ Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Μελίτων, είναι «και αυτή ένας πραγματικός Ακάθιστος Ύμνος, ένας ύμνος ορθός, που κρατά την εύσέβειαν της πίστεώς μας και την άξιοπρέπειαν και την τιμήν του Γένους μας»”.
Στην ομιλία του αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου και στη σημασία έκφρασης τιμής και σεβασμού προς Εκείνη. Μεταξύ άλλων σημείωσε:
“Προσκυνούντες την ιεράν εικόνα της Παναγίας, ευρισκόμεθα ενώπιον του μεγάλου θαύματος της ελευθερίας. Ο Θεός ετίμησε τον άνθρωπον με το δώρον της ελευθερίας, με μίαν ελευθερίαν απαραβίαστον ακόμη και εκ μέρους του ιδίου του Θεού. Η Ενσάρκωσις δεν ήτο δυνατόν να πραγματοποιηθή, εάν ο άνθρωπος, εν τω προσώπω της κόρης Μαριάμ, δεν απεδέχετο ελευθέρως την άνωθεν κλήσιν. Το «Ναί» της Θεοτόκου είναι η οριστική αποκάλυψις ότι «η ελευθερία σε όλο το μεγαλείο της» (Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου, Εκατό Κηρύγματα, σ. 732), είναι εκουσία υπακοή εις την κλήσιν του Θεού, πηγάζουσα από τα βάθη της υπάρξεώς μας. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος, ο οποίος όλως ελευθέρως παραδίδει τον εαυτόν του εν υπακοή εις τον Θεόν.
Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι μεγαλιώδης ωδή εις την ελευθερίαν. Την ελευθερίαν του Θεού, η οποία εκφράζεται ως αγάπη προς τον άνθρωπον, και την ελευθερίαν της Παναγίας, η οποία απαντά με το «Γενηθήτω» εις τον ευαγγελιζόμενον την Σάρκωσιν του Λόγου του Θεού Άγγελον. Εις το πρόσωπoν της Θεοτόκου «συγκεφαλαιούται η ανθρωπότης». Η Παναγία λέγει «Ναί» εις το σχέδιον του Θεού διά την σωτηρίαν μας ως εκπρόσωπος ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Αυτή η αλήθεια διακηρύσσεται, όταν ψάλλεται όπου γης το «Χαίρε Νυμφη ανύμφευτε» και το «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια». Το δε «εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον» υπενθυμίζει μετ’ εμφάσεως, ότι η Παναγία είναι η Ελευθερώτρια και ότι η πίστις μας είναι οδός ελευθερίας. Προσευχόμεθα προς την Θεοτόκον να μας ελευθερώση εκ κινδύνων παντοίων και να μας οδηγήση προς την υπερτάτην ελευθερίαν, η οποία είναι η ζωή εν Χριστώ, η πεμπτουσία της Ορθοδόξου ταυτότητός μας.”
Στη συνέχεια, τόνισε ότι ο Ακάθιστος Ύμνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την Πόλη.
“Τα μεγαλεία του Γένους είναι αδιαχώριστα από την Πόλιν των Πόλεων. Με αυτήν είναι αρρήκτως συνδεδεμένος, ως ανεφέρθη, και ο Ακάθιστος Ύμνος, άλλως οι «Χαιρετισμοί της Θεοτόκου» ή τα «Χαιρονύμφια», αυτό το ανυπέρβλητον μνημείον πίστεως, θεολογίας, ποιητικής εμπνεύσεως, γλωσσικού ύφους και εκφραστικής τέχνης.
Το περιεχόμενον του Ακαθίστου είναι ιστορικόν και θεολογικόν. Την βιβλικήν και την ιστορικήν θεματικήν, από τον Ευαγγελισμόν έως την Υπαπαντήν, διαδέχεται η θεολογική και σωτηριολογική μαρτυρία, με κεντρικόν σημείον αναφοράς το «αεί μυστήριον» της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου και του καθοριστικού ρόλου της Παναγίας εις αυτό. Είναι χαρακτηριστικόν ότι ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέεται άμεσα με την εορτήν του Ευαγγελισμού, το Κοντάκιον της οποίας και αποτελεί. Κοινή πηγή του Ακαθίστου και του συμψαλλομένου Κανόνος «Ανοίξω το στόμα μου…» είναι ο Ευαγγελισμός, το «Χαίρε» του Αρχαγγέλου Γαβριήλ προς την Μαριάμ.”
Πηγή
Τα Αγία Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της εκκλησίας μας η οποία θεσπίσθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού.
Η ιστορία της βάπτισης έχει ως εξής: Μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάπτιζε. Εκεί παρουσιάσθηκε κάποια ημέρα ο Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί.
Ο Ιωάννης, αν και το Άγιο Πνεύμα τον είχε πληροφορήσει ποιος ήταν εκείνος που του ζητούσε να βαπτισθεί, στην αρχή αρνείται να τον βαπτίσει ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον. Ο Ιησούς όμως του εξήγησε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού και τον έπεισε να τον βαπτίσει.
Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών διαδραματίσθηκε μία μοναδική και μεγαλειώδης σκηνή, όταν με την μορφή ενός περιστεριού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα και κάθισε επάνω στο βαπτιζόμενο Ιησού, ενώ συγχρόνως ακούσθηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού η οποία έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» («Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου»).
Από τότε και το Βάπτισμα των χριστιανών, δεν είναι «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω».
Ο Κύριος με το να βαπτιστεί αγίασε το νερό, το έκανε νερό αγιασμού και συμφιλίωσης με το Θεό. Έτσι η Βάπτιση του Κυρίου άνοιξε τη θύρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Με την καθαρτική χάρη του αγίου Βαπτίσματος ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται και με την τήρηση των θείων εντολών γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.
Ενδιαφέροντα στοιχεία και θεωρίες για το που βρισκόταν ο Χριστός στα χρόνια για τα οποία δεν υπάρχουν πληροφορίες δίνει ο Θεολόγος Μιχαήλ Χούλης.
Σε άρθρο του στις Ορθόδοξες Απαντήσεις αναφέρεται στο διάστημα από το 13ο μέχρι το 30ό έτος της ηλικίας του Ιησού, αν έκανε θαύματα, ποια ήταν η διδασκαλία του.
Χαρακτηριστικά αναφέρει:
Ορισμένοι συγγραφείς στην αναζήτησή τους για τα προεφηβικά και νεανικά χρόνια του Ιησού, ισχυρίζονται λανθαμένα ότι τόσο o Πρόδρομος Ιωάννης, όσο και ο Ιησούς Χριστός, ανήκαν στην Ιουδαϊκή αίρεση των Εσσαίων.
Play Video
H
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη ότι ο άγιος Ιωάννης και ο Χριστός μαθήτευσαν στους Εσσαίους (ιουδαϊκή αίρεση με βάπτισμα, ευχαριστία, καθάρσεις, ποινές, έντονο ασκητικό χαρακτήρα και διαχωρισμό των ανθρώπων σε αγίους και βέβηλους). Η θέση αυτή χρησιμοποιείται συνήθως για να χτυπήσει την πίστη στον Ιησού Χριστό ως Υιό και Λόγο του Θεού.
Άλλωστε, ενώ στους Εσσαίους ίσχυε ότι: α) όλα τα μέλη της κοινότητας προετοίμαζαν τον ερχομό δύο Μεσσιών και όχι ενός, β) υποτιμούσαν τις γυναίκες, γ) εξαφανίζεται η προσωπικότητα στα μέλη τους, δ) εφάρμοζαν αυστηρό τελετουργικό με πολύ συχνές πλύσεις – καθάρσεις και διατάξεις Σαββάτου, ε) ετοιμάζονταν για πνευματικό πόλεμο,στ) ήσαν σωβινιστές Ισραηλίτες, ζ) επικεντρώνονταν στο Μωυσή, η) ερμήνευαν αριθμολογικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμά τους είχε μαγική σημασία και ι) η ευχαριστία τους είχε έννοια ειδωλολατρικής ιερής τελετής….
Εντελώς αντίθετα, στον κύκλο της πρώτης χριστιανικής κοινότητας και του Αγίου Ιωάννη: α) μόνο ο Ιωάννης αποκαλείται «βαπτιστής», βαπτίζει μεγάλα πλήθη θρησκευόμενων και προετοιμάζει την οδό τού ενός και μοναδικού Μεσσία, β) οι μαθητές του Κυρίου και η πρώτη Εκκλησία σέβονται απόλυτα τις γυναίκες, γ) διατηρούσαν τα ονόματα και την προσωπικότητα τους, δ) ζούσαν ελεύθερα, ε) δεν εφάρμοζαν αυστηρά το τυπικό και τις διατάξεις του Νόμου, στ) αγαπούσαν όλους τους λαούς χωρίς διακρίσεις, ζ) δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τον Μωυσή, η) ούτε ερμήνευαν μυστικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμα αφορούσε στη σωτηρία μέσω της πίστεως και ι) η Θεία Κοινωνία είναι Τράπεζα συνδεδεμένη με το υπερουράνιο θυσιαστήριο όπου παρατίθεται για τροφή ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού (βλ. και «Ιωάννης ο Βαπτιστής βάσει των Πηγών», Γ.Σ. Γρατσέα, Αθ. 1968, σελ. 158-160, 182-200)
Κατά την απορριπτέα πίστη αποκρυφιστικων κύκλων, ο Ιησούς Χριστός ταξίδεψε μετά τα 12 χρόνια Του και πριν τα 30 Του, σε Ινδίες, Αίγυπτο, Θιβέτ, όπου και μαθήτευσε στη θεοσοφία και τον αποκρυφισμό.
Κάθε άλλο συνέβη ωστόσο:
α) Ο Ιησούς, αν και δωδεκαετής, άφησε άφωνους τους μορφωμένους νομοδιδασκάλους στο ναό της Ιερουσαλήμ, από την κατά Θεόν σοφία του, χωρίς να χρειάζεται γι’ αυτό να μαθητεύσει σε αποκρυφιστικά κέντρα της Ανατολής.
β) Το Ευαγγέλιο αναφέρει καθαρά ότι από 12 μέχρι 30 ετών, όταν δημόσια άρχισε το σωτηριώδες κήρυγμα του, «ην υποτασσόμενος» στον «Ιωσήφ και στη μητέρα του» (Λουκ. 2,51). Τον ονομάζουν μάλιστα «υιό τέκτονος» (Ματθ. 13,55) και «Ιησούς ο τέκτων» (Μαρκ. 6,3), πού σημαίνει ότι αναμφισβήτητα δούλευε μαζί με τον Ιωσήφ ως μαραγκός, αλλά και οικοδόμος, πριν τη δημόσια δράση του.
γ) Αν είχε πάει για σπουδές σε ανατολίτικα κέντρα θεοσοφίας, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον του, παρουσιάζοντας στους οπαδούς Του τη δήθεν μαγική πηγή της δύναμης του, όταν ο Ιησούς επέμενε ότι θεράπευε με τη δύναμη του Πατρός Του.
δ) Οι συμπατριώτες του, όταν ο Χριστός επανειλημμένα θαυματουργούσε και κήρυττε, έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει τα ιερά γράμματα χωρίς να έχει σπουδάσει;» (Ίω. 7,15). Γνώριζαν καλύτερα βέβαια, από τους σύγχρονους αμαθείς άθεους και αποκρυφιστές ότι δεν είχε μεταβεί για σπουδές εκτός της φυσικής του πατρίδας (Πίστη και Λογική, Μανώλη Μελινού, Διαδρομή Α’, σελ. 81,82).
Τα θαύματα του Χριστού, πλανεμένα γράφουν κάποιοι, πώς ήταν αποτέλεσμα φυσικών βιολογικών δυνάμεων και όχι υπερφυσικά.
Τα θαύματα είναι συστατικά στοιχεία των ευαγγελικών διηγήσεων και λάμβαναν χώρα σε αναφορά πάντοτε προς τον Θεό, η Τριαδική Χάρη του οποίου είναι ή αιτία της υπερφυσικής πραγματοποίησής τους.
Τα θαύματα του Χριστού προϋποθέτουν και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τη διδασκαλία του, την αλήθεια, αγάπη και ζωή, που παρέχει ο υπερουράνιος Πατέρας Του. Αν λοιπόν, ο Χριστός είχε συγκεκριμένη πηγή και περιεχόμενο διδασκαλίας και με διαφορετικό τρόπο, τελείως φυσικό ή μαγικό, επιτελούσε τα άπειρα θαύματα που έκανε στη διάρκεια της επίγειας διαμονής του, τότε θα ήταν… ο μεγαλύτερος δημαγωγός και βλάσφημος άνθρωπος της ιστορίας.
Επειδή, όμως, ο Ιησούς ήταν άγιος στη ζωή και στο έργο του και βρισκόταν σε τέλεια αρμονία με τη διδασκαλία του -η δε διδασκαλία και το κήρυγμα του υπήρξε το πλέον απαράμιλλο και το πλέον ανώτερο, πού ακούστηκε ποτέ από χείλη τόσο υπεύθυνου και συγκροτημένου (Θε)ανθρώπου- συμπεραίνει κανείς ότι τα θαύματα τα τελούσε με τη δύναμη της θεότητάς του και άρα ο τρόπος πραγματοποιήσεώς των ήταν υπερφυσικός. Τις ψευτοθεραπείες του ειδωλολατρικού κόσμου χαρακτηρίζουν: η χρήση μαγικών τύπων, φαρμάκων και υπνωτισμού, η μυστικιστική ερμηνεία των ονείρων, η αλαζονεία του δήθεν θαυματουργού και η αναξιοπιστία των διηγήσεων, πρακτικές και ιδιότητες πού δεν συναντώνται στον Ιησού Χριστό (βλ. «Ψυχικαί Έρευναι» Γ, Αντ. Πισσάνου, έκδ. Πρόοδος, Αθ. 1975, σελ. 62,63 και Παν. Τρεμπέλα. όπου ανωτέρω, σελ. 493. 494, 497, 512, 513. 516-518).
Κανένας εξάλλου αποκρυφιστής δεν κατάφερε ποτέ να θεραπεύσει βλάβες οργάνων ανεπανόρθωτες (σαν τον τυφλό εκ γενετής π.χ. πού δεν είχε κόρες οφθαλμών και τον επί 38 χρόνια παράλυτο με φθορά των μελών του από την μακροχρόνια κατάκλιση), να υποτάξει τα στοιχεία της φύσεως (ειρήνευση της φουρτουνιασμένης θάλασσας και θαυμαστή αλιεία), να εκδιώξει δαιμόνια και να τα στέλνει στους χοίρους, να ανασταίνει νεκρούς (τον τετραήμερο Λάζαρο, αλλά και την κόρη του Ιαείρου και τον υιό της χήρας της Ναΐν), να χορταίνει χιλιάδες άτομα με λίγα ψωμιά και ψάρια και να ενεργεί τόσα άλλα θαύματα, όσα δεν θα χωρούσαν σε όλα τα βιβλία του κόσμου να γραφτούν (Ίω. 21,25) (βλ. «Πίστη και Λογική», Α’, Αθ. 1993 και «Απολογητικοί Μελέται Ε’», Παν. Τρεμπέλα).
Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού υπήρξε κατά τη γνώμη άσχετων ερευνητων μυστικιστική και εσωτεριστική.
Αντίθετα, η διδασκαλία του Κυρίου υπήρξε πάντοτε φανερή, αφορούσε στον Ένα Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα, τον Ιησού Χριστό, τον Υιόν του, τον οποίον απέστειλε στον κόσμο, ‘ίνα ο κόσμος σωθεί δι’ αυτού’ και στον Παράκλητο -Πνεύμα, το ζωοποιόν τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η αγάπη υπήρξε η πρακτική, κατεξοχήν, διδασκαλία του Θεανθρώπου, χωρίς την οποία, και σε συνδυασμό με τη μετάνοια, ταπείνωση και την προσευχή, είναι κλειστή η οδός προς τη Βασιλεία των Ουρανών.
Αν το ευαγγέλιο της σωτηρίας, στο οποίο καλούσε ο Χριστός τους ανθρώπους, ήταν αποκρυφιστικό, θα τον είχαν κατηγορήσει οι εχθροί Του σαν μάγο και γητευτή στο Συνέδριο, βρίσκοντας πρόφαση για τη θανάτωση του, διότι η μαγεία, η μαντεία, η νεκρομαντεία, η οιωνοσκοπία, κ.λπ. τιμωρούνταν με τον δια λιθοβολισμού θάνατο (Λευϊτικόν 19,26 & 20-27- Ιερεμ. 34,9- Εξ. 22,18- Δανιήλ 2,27-28). Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες τιμωρούσαν επίσης με ποινή θανάτου τη μαγεία («Στο Γιάννη Κορδάτο, οφειλόμενη απάντηση», π. Ευ. Κ. Μαντζουνέα, Αθ. 1983, σελ. 43,44). Αλλά και ο απ. Παύλος, ο θαυμάσιος αυτός κήρυκας και μέγιστος ιεραπόστολος, πού διακηρύσσει ότι ‘έχει Πνεύμα Θεού’ και ‘φέρει στο σώμα του τα στίγματα του Ιησού’, επιτίθεται με δριμύτητα εναντίον των Εθνικών Μυστηρίων, τα οποία ονομάζει ‘Τράπεζα δαιμονίων’ (Α’ Κορ. 10,19-21, αλλά και Β’ Κορ. 6,14 – Α’ Τιμ. 6,20).
Οι Ορθολογιστές ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς δεν είχε συνείδηση της θεϊκής του υπόστασης και ότι δεν είναι Υιός του Θεού κατά φύσιν.
O Χριστός είχε πλήρη συνείδηση της θεϊκής Του υπόστασης και αποστολής. Ο ίδιος αποκαλύπτει: «Πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω (όχι υπήρχα)» (Ίω. 8,58) και «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα» (Ίω. 10,30). Στην παράκληση του Φιλίππου να τους δείξει τον Πατέρα, του επισημαίνει: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν με γνώρισες; Εκείνος πού έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα» (Ιω. 14,9).
Στον Όρο της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου (Χαλκηδόνα 451 μ.Χ.) διατυπώνεται η πίστη της Εκκλησίας ότι στο Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη. Ως προς τη θεϊκή του φύση, ο Χριστός είναι ομοούσιος με το Θεό Πατέρα, είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, πού γεννήθηκε από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων. Ως προς την ανθρώπινη φύση του είναι ομοούσιος με μας τους ανθρώπους, πλήρης και τέλειος άνθρωπος, χωρίς αμαρτία. Όμως, αν και ο σαρκωμένος Χριστός υφίσταται με δύο φύσεις, είναι ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού.
Όταν ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη, η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο όπου και το έκρυψαν στην κατοικία του Ηρώδη.
Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν φύγει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, λέγοντάς τους το σημείο όπου βρίσκεται η Τιμία Κεφαλή του.
Οι μοναχοί αυτοί αφού βρήκαν την κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, την παρέδωσαν σε κάποιον για να την μεταφέρει στην πόλη των Εμεσηνών.
Όταν αυτός, όμως, πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του.
Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, και κατέληξε στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος, ο οποίος έκρυψε την Τιμία Κεφαλή σε ένα σπήλαιο.
Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος, στο Παντείχιον της Βιθυνίας ώσπου ο Θεοδόσιος ο Μέγας την ανεκόμισε στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έχτισε μεγαλόπρεπη Ναό.
Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204.
Έτσι, από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Αμιένη της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς), όπου γίνεται λόγος για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.
Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine, ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τα συμπεράσματά του.
Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αμιένη της Γαλλίας.
“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού).
Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του».
Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”
“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;
Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.
Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά).
Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα.
Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση;
Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.
Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.
Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό.
Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.
Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά.
Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη.
Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.
Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.
Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.
Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας.
Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“
Σήμερα, Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2024, η εκκλησία μας τιμάει τη μνήμη του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού.
ΟΆγιος Νικόλαος θεωρείται ο κατ' εξοχήν προστάτης άγιος των Ναυτικών, του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος, γιατί στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Για τον λόγο αυτό, όλα τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και όλα τα εμπορικά, φέρουν την εικόνα του.
Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται και προστάτης της πόλης του Βόλου, όπως και της ομώνυμης πόλης του Αγίου Νικολάου Κρήτης, όπου τιμάται με την ημέρα που εορτάζεται (6 Δεκεμβρίου) ως επίσημη αργία σε όλη την πόλη.
Παρεκκλήσια πάνω σε πλοία είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, όπως εκείνο στο ιστορικό Θ/Κ Γ. Αβέρωφ. Επίσης πολλά πλεούμενα παίρνουν το όνομά του και ως προστάτης των ναυτικών αναφέρεται και σε πολλά νησιώτικα τραγούδια. Επίσης Ναός του Αγίου Νικολάου υπάρχει και στο Ναύπλιο, χτισμένος δίπλα στο λιμάνι, σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης, καθώς είναι αφιερωμένος στους Ναυτικούς.
Ἦχος δ'.
Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας Διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Πηγή
Το κατ’ εξοχήν θεολογικό όνομα της Παναγίας, της Μητέρας του Θεού, είναι Θεοτόκος και φυσικά δεν της δόθηκε με τυχαιότητα.
Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει τι σημαίνει το όνομα Μαρία που δόθηκε στην Παναγία. Όπως ότι το κατ’ εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος.
Αλλά το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το Παναγία. Διαβάστε παρακάτω τι σημαίνει το καθένα από αυτά αλλά και το πότε ιστορικά έλαβε την προσωνυμία Παναγία η Παρθένος Μαρία.
Παναγία: Τι σήμαινει Μαρία – Θεοτόκος – Παναγία
Μαρία
Ασφαλώς δεν είναι γνωστό σε πολύ κόσμο το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ’ αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.
«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού, παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού.
Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο. Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων. Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία εθεοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανεβίβασε αυτή υπεράνω των ουρανίων δυνάμεων. Αυτά τα τρία περιέχει το όνομα Μαρία.
Δόθηκε διότι έμελλε να υπηρετήσει το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας.
…» «Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα. Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις». – (Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ερμηνεία της ενάτης ωδής της Παρθένου)
Θεοτόκος
Το κατ’ εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος. Δι’ αυτό έγινε λόγος σ’ όσα αναφέρθηκαν. Εδώ χρονολογικά πότε δόθηκε αυτό στη Μητέρα του φωτός.
«Θεοτόκον ονόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιορίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε… Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει». – (Πηδάλιον Εκκλησίας σ. 168)
Παναγία
Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ». Πότε ιστορικά έλαβε αυτή την προσωνυμία η Παρθένος;
«Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι’ αυτήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε’ αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας (P.G. 85 425). Βραδύτερον κατά τον Ζ’ αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Άχραντον «αγιωτέραν των αγίων» (P.G. 97 2108).
Το όνομα πλέον Παναγία υπερίσχυσε, ταυτίστηκε με την ιερά μορφή και προσωπικότητά της.
Το πόσο έχει το όνομα Παναγία επικρατήσει στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, φαίνεται κυρίως στις δυσκολίες της ζωής, και μάλιστα σε ξαφνικούς κινδύνους, όπου αυθόρμητα προέρχεται εκ των έσωθεν το όνομα «Παναγία μου».
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ούτε μάνα μου, ούτε, ούτε, όλα τότε δεν μετρούν υποχωρούν. Πώς συμβαίνει αυτό σε μικρούς και μεγάλους; Μήπως οι πολέμιοι οι ολιγόπιστοι οι είρωνες της πίστεως μπορούν να μάς πουν πώς το όνομα της Παναγίας στις φουρτούνες της ζωής σε πολλούς ανθρώπους εκτοπίζει κάθε άλλο προσφιλές όνομα;
Ασφαλώς η Παναγία δεν επέβαλε να την επικαλούνται, αυτό είναι θέμα επιλογής και αυθορμήτου ψυχικής ανάγκης των πιστών, που το αλάνθαστο ψυχικό τους κριτήριο, τους πληροφορεί, ότι απ’ Εκείνη, θα έλθει η δύναμη η βοήθεια.
Αλλά γιατί; Διότι έχει όλη τη Χάρη του Θεού για παροχή βοηθείας σε ώρες κινδύνου που άλλες δυνάμεις, πρόσωπα, δεν δύναται να προσφέρουν. Διάχυτο πλέον τούτο ότι η θεία δύναμις παρέχεται μέσω της Παναγίας.
Βέβαια, το πότε κανείς λαμβάνει και σ’ αυτές τις ώρες του κινδύνου είναι αστάθμητο.
Πηγή
Απόφαση δικαστηρίου απαγορεύει να χτυπούν οι καμπάνες της εκκλησίας τις ώρες κοινής ησυχίας, με το πρόστιμο να επιβάλλεται για κάθε χτύπο.
Περίεργο και όμως αληθινό είναι το γεγονός ότι δικαστική απόφαση απαγορεύει να χτυπάνε οι καμπάνες της εκκλησίας σε συγκεκριμένες ώρες και επιβάλλει πρόστιμο για κάθε χτύπο τους!
Πιο συγκεκριμένα, το Μονομελές Πρωτοδικείου Σύρου αποφάνθηκε ότι δεν επιτρέπεται ο χτύπος καμπάνας εκκλησίας σε ώρες κοινής ησυχίας, ούτε για λατρευτικούς σκοπούς.
Πώς ξεκίνησε η υπόθεση με τις καμπάνες
Στη Δικαιoσύνη προσέφυγε κάτοικος της Μήλου, το σπίτι της οποίας βρίσκεται δίπλα σε ενοριακό ναό και η οποία, όπως αναφέρεται στη δικαστική απόφαση, υποστήριξε ότι «εξαιτίας των εκπομπών ήχου το κωδωνοστασίου έχει υποστεί βλάβη η ψυχική της υγεία, με αποτέλεσμα να προσβάλλεται παράνομα η προσωπικότητά της», όπως αναφέρει το dikastiko.gr.
Όπως αποδείχτηκε, ο συγκεκριμένος ενοριακός ναός διατηρεί κωδωνοστάσιο στον Τριοβάσαλο Μήλου και «έχει ρυθμίσει με αυτοματοποιημένο τρόπο να χτυπούν οι καμπάνες ακόμα και τις ώρες κοινής ησυχίας, όχι μόνο για να ειδοποιούν τους πιστούς για τις τελούμενες ακολουθίες αλλά και για τη σήμανση ωρών και ημιώρων, σε τέτοια ένταση ώστε να εκπέμπονται θόρυβοι πέρα από τα ανεκτά όρια».
Η ενάγουσα προσκόμισε ιατρική βεβαίωση
Η ενάγουσα προσκόμισε ιατρική βεβαίωση αποδεικνύοντας ότι ο θόρυβος της καμπάνας επιδεινώνει διαρκώς την υγεία της σε σημείο πια που δυσκολεύεται ακόμα και ουσιωδώς στην εκπλήρωση των εργασιακών της υποχρεώσεων ως ελεύθερης επαγγελματία.
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, «η κατάσταση που δημιουργείται με τη χρήση της καμπάνας του ναού ως ρολογιού επιδεινώνει τα προβλήματα της υγείας της αιτούσας και δεν είναι υποχρεωμένη να το ανέχεται, ενώ η σύνδεση της καμπάνας με το ρολόι δεν εξυπηρετεί στην πραγματικότητα κανένα ουσιώδη σκοπό. Η λατρευτική αποστολή της καμπάνας είναι ένα καλεί τους πιστούς στη Θεία Λειτουργία, πράγμα που η αιτούσα δεν το αμφισβητεί καθόλου. Ζητάει να υποχρεωθεί προσωρινά η παύση του κωδωνοστασίου του ναού ως ρολογιού με παραγωγή ήχου και να επιτρέπεται χρήση του κωδωνοστασίου μόνο για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών και λειτουργικών αναγκών που προστατεύονται από άρθρο του Συντάγματος με εξαίρεση της ώρες κοινής ησυχίας. Η εξαίρεση αυτή δεν ισχύει για τις δεσποτικές και θεομητορικές εορτές».
Να τονιστεί ότι η ενάγουσα δεν ζήτησε την να απαγορευτεί η χρήση της καμπάνας για θρησκευτικούς και λατρευτικούς σκοπούς της εκκλησίας.
«Χτύπος» και πρόστιμο
Σύμφωνα με το δικαστήριο, «για κάθε παράνομο χτύπημα της καμπάνας, ο ιερός ναός θα καταβάλει στην αιτούσα ως χρηματική ποινή το ποσό των 200 ευρώ».
Από τις απαγορεύσεις εν ώρα κοινής ησυχίας το δικαστήριο εξαίρεσε τις εξής μεγάλες γιορτές: Περιτομή, Θεοφάνεια, Υπαπαντή, Βαΐων, Άγια Πάθη, Ανάσταση, Ανάληψη, Πεντηκοστή, Αγ. Πνεύματος, Μεταμόρφωση, Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, Χριστούγεννα, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου, Κοίμηση της Θεοτόκου, Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης, Γέννηση της Θεοτόκου, Αγία Σκέπη της Θεοτόκου, Εισόδια της Θεοτόκου και Σύναξις της Θεοτόκου.
Πηγή
Σοβαρό ζήτημα έχει προκληθεί στο νησί της Σύρου με τον χτύπο της καμπάνας ενός ιερού ναού.
Κάτοικος του νησιού ενοχλημένη προσέφυγε στη δικαιοσύνη και σήμερα εκδόθηκε προσωρινή διαταγή.
Όπως αναφέρει ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος με ανάρτησή του στο Facebook με προσωρινή διαταγή που εκδόθηκε σήμερα από το Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου απαγορεύθηκε η λειτουργία κωδωνοστασίου ως ωροδείκτη.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο δικαστής: “να παύσει εντελώς η καμπάνα τις ώρες κοινής ησυχίας ήτοι: 14.00 – 17.00 το μεσημέρι και 11.00 – 7.00 το βράδυ μέχρι το πρωί μέχρι την έκδοση της απόφασης”.
Σύμφωνα με τον κ. Σωτηρόπουλο, του οποίου το γραφείο εκπροσώπησε την γυναίκα που προσέφυγε στη δικαιοσύνη, η οποία είναι μόνιμη κάτοικος του νησιού και κατοικεί σε ιδιόκτητη κατοικία της κοντά στον ιερό ναό, η ίδια αδυνατούσε να κοιμηθεί και να ηρεμήσει από τους ανά μισάωρο κτύπους της καμπάνας.
Αυτό υποστήριξε ότι είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία της, επικαλούμενη και σχετικές ιατρικές γνωματεύσεις που προσκόμισε στο Δικαστήριο.
Σύμφωνα με τον δικηγόρο:
Μετά την κατάθεση της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, τον Μάιο του 2024, ο ναός περιόρισε σε ένα βαθμό την λειτουργία του κωδωνοστασίου, παραλείποντας τον χτύπο μετά τις 12 το βράδυ και έως τις 6.30 το πρωί, παραβιάζοντας όμως και πάλι έτσι τις ώρες κοινής ησυχίας τόσο την νύχτα, όσο και το πρωί και βέβαια και το μεσημέρι. Όπως κατέθεσαν οι μάρτυρες είχε υπάρξει στο παρελθόν μερική συμμόρφωση του ναού ύστερα και από παρεμβάσεις της Μητρόπολης Σύρου, αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ και, μετά από πολλές διακυμάνσεις οι χτύποι επανήλθαν πλήρως κατά την περίοδο των δημοτικών εκλογών του 2023.
Η πλευρά του ιερού ναού επικαλέστηκε υπογραφές κατοίκων που επιθυμούν την λειτουργία της καμπάνας και κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, δηλαδή επιθυμούν την καταστρατήγηση της νομοθεσίας επικαλούμενοι την τοπική παράδοση των τελευταίων 60 ετών.
Ωστόσο, όταν ερωτήθηκε ο μάρτυρας του ιερού ναού σε τί θα θιγούν οι κάτοικοι εάν ο ναός συμμορφωθεί με τις ώρες κοινής ησυχίας, δεν υπήρξε κάποια σαφής αναφορά σε βλάβη.
Αναμένεται η έκδοση της δικαστικής απόφασης επί του αιτήματος ασφαλιστικών μέτρων που αφορά την πλήρη παύση της λειτουργίας του καμπαναριού ως ωροδείκτη, ακριβώς όπως αποφασίστηκε και από το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας με απόφασή του που εκδόθηκε κατά το τρέχον έτος, όπου και πάλι υποστηρίξαμε δικηγορικά τα δικαιώματα του αιτούντος, και με την οποία απαγορεύθηκε η μη λατρευτική λειτουργία του κωδωνοστασίου καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο κι όχι μόνο κατά τις ώρες κοινής ησυχίας.
Πηγή
Η Εκκλησία στις 13 Μαΐου κάθε χρόνου τιμά τη μνήμη της Αγίας Γλυκερίας.
Η Αγία Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη το 2ο αι., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος Πίος. Σε μικρή ηλικία, ασπάσθηκε το Χριστιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση.
Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαββίνος, κάλεσε την αγία Γλυκερία να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η αγία Γλυκερία εμφανίσθηκε σ` εκείνον, έχοντας σχεδιάσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στο Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό.
Εκείνος έξαλλος την οδήγησε με τη βία στον ειδωλολατρικό ναό για να προσευχηθεί και να θυσιάσει στο είδωλα. Εκεί η αγία Γλυκερία αφού προσευχήθηκε θερμά, συνέτριψε το άγαλμα του Δία. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες, την έσυραν έξω και τη λιθοβόλησαν με μανία. Όμως ούτε μία πέτρα δεν άγγιξε την αγία, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύσουν στο Χριστό.
Στη συνέχεια, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια ρίχθηκε στη φυλακή, όπου κατήχησε και έφερε στη χριστιανική πίστη το δεσμοφύλακά της Λαοδίκιο, ο οποίος εν συνεχεία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και μαρτύρησε για το Χριστό. Αμετάπειστος ο τύραννος, διέταξε να βασανίσουν εκ νέου την αγία Γλυκερία και έπειτα να τη ρίξουν στα άγρια θηρία.
Όμως εκείνη την στιγμή με θαυμαστό τρόπο και εκείνα την σεβάστηκαν, αν και ένα εξ αυτών τη δάγκωσε με αποτέλεσμα η αγία Γλυκερία να παραδώσει λίγες ημέρες αργότερα το πνεύμα της στον αθλοθέτη Κύριο. Το λείψανό της ενταφιάστηκε στην Ηράκλεια. Μαρτυρώνται δε πολλά θαύματα, ιάσεων και θεραπείες δαιμονισμένων, τα οποία επιτελούσε η αγία Γλυκερία σε όσους με πίστη κατέφευγαν να προσκυνήσουν το Ιερό λείψανό της.
Η αγία Γλυκερία είναι πολιούχος του Γαλατσίου Αττικής.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν καλλιπάρθενον, Χριστοῦ τιμήσωμεν, τὴν ἀριστεύσασαν πόνοις ἀθλήσεως, καὶ ἀσθενείᾳ τῆς σαρκός, τὸν ὄφιν καταβαλοῦσαν· πόθω γὰρ τοῦ Κτίσαντος, τῶν βασάνων τὴν ἔφοδον, παρ’ οὐδὲν ἡγήσατο, καὶ θεόθεν δεδόξασται· πρὸς ἣν ἀναβοήσωμεν πάντες, χαίροις θεόφρον Γλυκερία.
Πηγή
Με την προσήκουσα μεγαλοπρέπεια πραγματοποιήθηκαν το πρωί της Τρίτης του Πάσχα οι θρησκευτικές εκδηλώσεις στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου -Καθολική- στην πόλη της Γαστούνης. Πλήθος κόσμου κατέκλυσε τον μεσαιωνικό ναό για να παρακολουθήσει με κατάνυξη την πανηγυρική λειτουργία αλλά και την αναβίωση του φαντασμαγορικού εθίμου που έλκει τις ρίζες του από την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Χοροστατούντος του σεβασμιότατου μητροπολίτη Ηλείας και Ωλένης κ.κ. Αθανασίου Β’, η πανηγυρική λειτουργία ξεκίνησε νωρίς το πρωί. Εκατοντάδες πιστοί πλημμύρισαν τον προαύλιο χώρο της εκκλησίας προκειμένου να προσκυνήσουν την ιερή εικόνα και να παρακολουθήσουν με ευλάβεια τη Θεία Λειτουργία.Αμέσως μετά το πέρας της τελετής ακολούθησε η αναβίωση του εθίμου της καύσης που αντανακλάτην προσπάθεια απαγκίστρωσης του ανθρώπου από όλεςτις βλαβερές συνήθειες.
Λίγο μετά τις 11, τα βλέμματα στράφηκαν στον γαλανό ουρανό προκειμένου να παρακολουθήσουν τη ξύλινη φιγούρα να παραδίδεται στις φλόγες. Ο ήχος των πρώτων κροτίδων και τα κόκκινα βεγγαλικά που «γέμισαν» την ατμόσφαιρα, «μάγεψαν» τους παρευρισκόμενους, που περίμεναν με αγωνία την μεγάλη έκρηξη. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ένας δυνατός κρότος έκανε την περιοχή να σειστεί, αφήνοντας στην θέση του ξύλινου ομοιώματος, μόνο το σχοινί από το οποίο ήταν κρεμασμένος.
Αναφερόμενος στο έθιμο, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης κ.κ. Αθανάσιος αναφέρθηκε στο συμβολικό μήνυμα του τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «πρέπει και εμείς να ‘κάψουμε’ τον παλιό μας εαυτό […] ώστε το πανάγιο πνεύμανα κάψει όλες τις κακές πλευρές της ζωής μας και να αναδυθεί ο νέος, μεταμορφωμένος άνθρωπος δια του Ιησού Χριστού».
Αμέσως μετά ακολούθησε η λιτάνευση της ιερής εικόνας της Παναγίας της Καθολικής στους κεντρικούς δρόμους της περιοχής με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Γαστούνης.
Παρουσίες
Ο οικοδεσπότης Δήμαρχος Πηνειού κ. Αλέξης Καστρινός υποδέχθηκε για την εκδήλωση της αναβίωσης του εθίμου τον Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη και βουλευτή Ηλείας κ. Ανδρέα Νικολακόπουλο, τους βουλευτές Ηλείας κ.κ. Διονύσιο Καλαματιανό και Μιχάλη Κατρίνη, την ευρωβουλευτή κα. Έλενα Κουντουρά, τον δήμαρχο Πύργου κ. Στάθη Καννή, τον αντιδήμαρχο Ήλιδας κ. Κωνσταντίνο Τσεριώνη, τους περιφερειακούς συμβούλους κ.κ. Κώστα Διαμαντόπουλο και Διονύσιο Καπλάνη, τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδας κ. Αθανάσιο Θεοδόση, νυν και πρώην εκπροσώπους της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης κ.α.
Να σημειώσουμε ότι το ομοίωμα που παραδόθηκε στη πυρά φιλοτέχνησε ο Χρήστος Χάσα
Πηγή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)
Πιο Διαβασμενα
-
Πολλοί λένε ότι η σιωπή είναι χρυσός. Άλλοι ότι δεν πρέπει να σιωπούμε στην αλήθεια, για στο τέλος θα βγουν νικητές. Σε μία επαρχιακή... -
Η Κοινότητα δεν είναι κτήμα ΚΑΝΕΝΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ. Με την παρούσα πα...
-
ΑΣΦΑΛΤΟΣ ΑΓΑΠΗΤΕ Κ' ΠΡΟΕΔΡΕ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΑΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Τα έντονα καιρικά φαινόμενα και οι ...
-
ΠΟΤΑΜΟΣ ΒΕΡΓΑ Η χθεσινή κακοκαιρία “χτύπησε” το χωριό μας και ήδη έχει...
