Χριστούγεννα: Εκκλησιασμός με… τηλεφωνικό ραντεβού;

Ένα μέτρο που θα συζητηθεί πρότεινε ο μητροπολίτης Ιωαννίνων, Μάξιμος, ενόψει των Χριστουγέννων.

Ο μητροπολίτης Ιωαννίνων καλεί τους πιστούς να προσέλθουν στις εκκλησίες αφού πρώτα έχουν επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με τους ναούς για να εξασφαλίσουν θέση, ενώ θα πρέπει να γνωρίζουν και την ακριβή ώρα του εκκλησιασμού τους.

Τι αναφέρει η σχετική εγκύκλιος

Όπως διευκρινίζει ο ιεράρχης μέσω της εγκυκλίου που εξέδωσε «στον ναό θα εισέλθει μόνο ο προβλεπόμενος αριθμός των πιστών που θα έχει εξασφαλίσει τη συμμετοχή του μέσω της τηλεφωνικής κράτησης», αιτιολογώντας τη διαδικασία αυτή λέγοντας πως «μόνο έτσι θα αποφευχθεί κάθε αταξία και παρεξήγηση».

Παράλληλα, ο μητροπολίτης ζητά από τους πιστούς να μην πάνε στην εκκλησία όσοι αισθανθούν οποιαδήποτε αδιαθεσία.

«Αν κάποιος νιώσει κρυολόγημα, συνάχι, βήχα, πυρετό, αδιαθεσία ή αδυναμία να παραμείνει στο σπίτι του για να μη θέσει σε κίνδυνο και δοκιμασία ούτε τον εαυτό του αλλά ούτε τους συνανθρώπους του», επισημαίνει ο κ. Μάξιμος για να συμπληρώσει πως όλα αυτά θα πρέπει όμως να γίνουν, «με σύνεση, πνεύμα, υπευθυνότητα και θυσιαστική αγάπη».

Για τα μέτρα μέσα στην εκκλησία

Ο μητροπολίτης Ιωαννίνων έπειτα υπογραμμίζει ότι «όλοι οφείλουν να φέρουν μάσκα, να τηρούν τις αποστάσεις και τον επιτρεπόμενο αριθμό πιστών. Χωρίς παράπονα και αντιδράσεις προς διαφύλαξη της υγείας όλων των αδερφών μας. Με ταπείνωση, υπακοή, προσοχή και αγάπη προς τον κάθε συνάνθρωπό μας».

Πριν κλείσει ωστόσο την εγκύκλιό του, ο κ. Μάξιμος ευχαριστεί θερμά όλους τους κληρικούς και λαϊκούς για την υπεύθυνη στάση τους κατά την περίοδο της πανδημίας, παρακαλώντας τους συγχρόνως να συνεχίσουν µε την ίδια υπευθυνότητα.

Να υπενθυμίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο μητροπολίτης Ιωαννίνων ζητά από τους πιστούς να κάνουν τηλεφωνική κράτηση θέσης πριν πάνε στους ναούς. Την ίδια διαδικασία ακριβώς ακολούθησε και πέρυσι την ημέρα των Θεοφανίων.

Πηγή

Αληθώς Ανέστη – Η ζωή νίκησε τον θάνατο, η αφθαρσία τη φθορά, η ελπίδα την απελπισία

«Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει

και ξημερώνει μέρα και φορεί

στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…

και μέσα στην καρδιά μου μυστικά

νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,

με κάλλη πλέον μαγικά,

απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα», Κωστής Παλαμάς.

Ημέρα Λαμπρή. Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος.

Η Ανάστασή του είναι «εορτή εορτών» και «πανήγυρις πανηγύρεων», είναι η θεμελιώδης αλήθεια και το απόλυτο γεγονός της χριστιανικής πίστης. Μάλιστα, στην Ελληνορθόδοξη Παράδοση η Ανάσταση είναι το μείζον γεγονός. Βεβαίως, είναι εξόχως τιμητικό για μας ότι ο Υιός του Θεού γίνεται Άνθρωπος, αλλά είναι ακόμη πιο σπουδαίο ότι παθαίνει, σταυρώνεται, θανατώνεται και ανασταίνεται για να μας σώσει. Η Δυτική Χριστιανοσύνη τη Μεγάλη Εβδομάδα στέκεται περισσότερο στα Πάθη, στον πόνο και στο μαρτύριο της ανθρώπινης φύσης του Θεού. Η Ορθόδοξη καθ’ ημάς Ανατολή τονίζει και υμνεί περισσότερο την Ανάσταση. Τη νίκη του Θεού επί της αμαρτίας, τη νίκη του θαύματος επί του στεγνού ορθολογισμού.

Η πεποίθηση αυτή διασώθηκε αναλλοίωτη στη μακραίωνη παράδοση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γι’ αυτό και το Πάσχα, το γεγονός δηλαδή της Ανάστασης, εορτάζεται με μεγαλύτερη λαμπρότητα από ό,τι παραδοσιακά στον δυτικό κόσμο, στον οποίο κυρίαρχη εορτή είναι αυτής της Γεννήσεως του Σωτήρος.

Ο Χριστός με τη θέλησή Του σήκωσε στους ώμους Του το βάρος της αμαρτίας του κόσμου και υπέστη σταυρικό θάνατο. Και αυτή η θυσία ξεπεράστηκε με τη σειρά της από το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασής του, το οποίο ανέτρεψε τα εγκόσμια δεδομένα.

Ο Θεάνθρωπος Έπαθε και Ανέστη. Ιστορικό το γεγονός, σε συγκεκριμένο χρόνο και χώρο.

Και εγένετο Πάσχα: εγένετο η μετάβαση. Η ζωή νίκησε τον θάνατο, η αφθαρσία τη φθορά, η ελπίδα την απελπισία, η πίστη την αμφιβολία.

Πηγή

Πάσχα: Πώς έβλεπαν παλιά από τη σπάλα του αρνιού αν θα έχουν καλή τύχη

Τα έθιμα της Κυριακής του Πάσχα 

Μαγειρίτσα, γαλατόπιτες, τυρόπιτες, σαλάτες και βέβαια το αρνί ήταν και είναι τα βασικά εδέσματα του πασχαλινού τραπεζιού που συναντάμε στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας. Οι οικογένειες όμως ξεκινούσαν το γεύμα πάντα με το αυτό. “Με τ’αυγό να τ’ ανοίξω” έλεγαν, τσούγκριζαν και έπειτα συνέχιζαν με τα υπόλοιπα φαγητά.

Σε μερικά μέρη της Ελλάδας συνηθιζόταν να μη σηκώνουν το τραπέζι με τα υπολείμματα για τρεις ημέρες θέλοντας έτσι να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους. Τα ψίχουλα τα έριχναν στα αμπέλια για να έχουν πολύ καρπό.

Για δυο βράδια έπρεπε να έχει κοιμηθεί το αρνί στο σπίτι, πριν τη σφαγή εάν ήθελε ο νοικοκύρης να “διαβάσει την πλάτη”. Στο ψημένο αρνί ο ιδιοκτήτης έψαχνε σημάδια στην ωμοπλάτη και μάντευε τι θα συμβεί στο σπίτι. Αν ήταν καθαρή, “λευκή” όλα θα πήγαιναν καλά, ήταν πολύ καλό σημάδι.

Και έπειτα μετά το φαγητό γινόταν η Δεύτερη Ανάσταση. Η Αγάπη. Για την αγάπη των ανθρώπων σταυρώθηκε ο Χριστός, γι αυτό και το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε δώδεκα γλώσσες, συμβολίζοντας την ενότητα των εθνών. . Στην “αγάπη” παλιότερα, όσοι ήθελαν, έδιναν όρκο μπροστά στο Ευαγγέλιο και γίνονταν αδελφοποιτοί αποκτούσαν δηλαδή μια φιλία που ήταν αδερφική! Και έπειτα ακολουθούσαν οι χοροί, το γλέντι και τα παιχνίδια στον περίβολο του ναού…

Οι νέοι άντρες συναγωνίζονταν στο τρέξιμο στην άρση βαρών, σήκωναν σακιά και έπαιρναν δώρα. Μαντίλια κεντημένα, για τις γυναίκες τους ή τις αρραβωνιαστικιές, λαμπριάτικες κουλούρες, ένα αρνί, μια μυζήθρα ή το κρασί της μέρας. Και από κοντά τα παιδιά και οι κοπέλες…

Πηγή

Κύμη: Εκκλησία αποφάσισε μόνη της να κάνει Ανάσταση… στις 12 – Δείτε την ανακοίνωση

Το χαβά του φαίνεται πως έχει μια Εκκλησία στο Δήμο Κύμης, η οποία έβγαλε ανακοίνωση ότι θα κάνει Ανάσταση στις 12:00 το βράδυ, παρά τα όσα έχει αποφασίσει η Ιερά Σύνοδος.

Πρόκειται για τον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου στους Ανδρονιάνους του Δήμου Κύμης Αλιβερίου.

Δείτε την ανακοίνωση που δημοσίευεσε το evima.gr

Πηγή

Άναψε το Άγιο Φως στον Πανάγιο Τάφο – Πλήθος πιστών χωρίς μάσκες στην τελετή

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί συγκεντρώθηκαν σήμερα στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ, για την Tελετή της Αφής του Αγίου Φωτός. Με τη συγκέντρωση του πλήθους των πιστών να είναι αρκετά μεγαλύτερη από αυτή, της περσινής χρονιάς. Εξαιτίας της χαλάρωσης των μέτρων για την εξάπλωση της COVID-19.

Λίγο πριν από τις 14:00 το μεσημέρι, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Θεόφιλος Γ΄ εξήλθε του Παναγίου Τάφου κρατώντας σε κάθε του χέρι αναμμένα 33 κεριά και μετέδωσε το Άγιο Φως στους προσκυνητές που παρίσταντο. Για το «Δεύτε λάβετε Φως», καθώς και το μήνυμα της Ανάστασης στην ανθρωπότητα.

Στο Ναό της Αναστάσεως επιτράπηκε να εισέλθουν οι ιερείς, οι επίτροποι και οι πιστοί που έχουν εμβολιαστεί.

Μετά την τελετή, ο Πατριάρχης θα παραδώσει το Άγιο Φως στον εκπρόσωπο της ελληνικής Πολιτείας, υφυπουργό Εξωτερικών Κώστα Βλάση. Ενώ σε ειδικό φανάρι θα το μεταφέρει στην Αθήνα ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου. «Αποτελεί ύψιστη τιμή και ευλογία να παραλαμβάνεις το Άγιο Φως κατευθείαν από τον Πανάγιο Τάφο και να το φέρνεις στην Πατρίδα» έγραψε στο Twitter ο Κώστας Βλάσης.

Το κυβερνητικό αεροσκάφος που θα μεταφέρει το Αγιο Φως αναμένεται να φτάσει στην Ελλάδα στις 18:30 στο αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος». «Η Πολιτεία έχει μεριμνήσει για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός από τον Πανάγιο Τάφο στην Αθήνα και από εκεί σε όλη την Ελλάδα». Αναφέρει σε ανακοίνωση το υπουργείο Εξωτερικών και σημειώνει ότι «το πράττει με την προσήκουσα ευλάβεια, ταπεινότητα και κατάνυξη».

H Tελετή της Αφής του Αγίου Φωτός συμβολίζει την Ανάσταση του Ιησού. Πρόκειται για μία από τις πιο ιερές τελετές που χαρακτηρίζουν την περίοδο του Ορθόδοξου Πάσχα, συνήθως. Με την παρουσία μεγάλου αριθμού πιστών.

Ωστόσο, οι φετινοί εορτασμοί για το Πάσχα των Ορθοδόξων στην Ιερή Γη. Στην οποία βρίσκονται τόποι προσκυνήματος για τους Χριστιανούς, τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους, επισκιάζονται από μία τραγωδία.

Το Ισραήλ πενθεί το θάνατο 45 Εβραίων προσκυνητών που ποδοπατήθηκαν, όταν επικράτησαν συνθήκες πανικού τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης προς τη Μεγάλη Παρασκευή. Στη διάρκεια της διοργάνωσης ενός θρησκευτικού φεστιβάλ στα βόρεια του Ισραήλ.

Καθώς η Ιερουσαλήμ είχε τεθεί σε καθεστώς απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Η Τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός την περσινή χρονιά πραγματοποιήθηκε σχεδόν μέσα σε μία άδεια εκκλησία.

«Η περσινή χρονιά, ήταν μια χρονιά λύπης» δήλωσε η Ροζαλίν Μανίς, μία πιστή από τη Γιάφα, ιστορική πόλη και αρχαίο λιμάνι της Παλαιστίνης στην ανατολική Μεσόγειο. Η ίδια, είναι μεταξύ των 400 πιστών που συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία.

«Αυτή τη χρονιά είναι καλύτερα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι όπως τις άλλες χρονιές, καθώς πιστοί από ολόκληρο τον κόσμο δεν επισκέπτονται τη χώρα. Σήμερα, είμαστε μόνο εμείς, που ζούμε εντός της χώρας. Αλλά σίγουρα είναι καλύτερα από την περσινή χρονιά» παρατήρησε η Μανίς.

Πώς θα φτάσει στην Αθήνα

Η Πολιτεία έχει μεριμνήσει για την μεταφορά του Αγίου Φωτός από τον Πανάγιο Τάφο στην Αθήνα και από εκεί σε όλη την Ελλάδα.

Η υποδοχή του Αγίου Φωτός θα γίνει στις 18:30, ωστόσο, χωρίς τιμές αρχηγού κράτους. Δεν θα υπάρχουν κόκκινα χαλιά, μεικτά αγήματα και μπάντες όπως άλλες χρονιές.

Με την έλευσή του στην Αθήνα θα φύγουν 12 αεροπλάνα από δύο αεροπορικές εταιρείες με δικά τους έξοδα. Θα μεταφέρουν το Άγιο Φως σε Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Γιάννενα και άλλες πόλεις.

Σημειώνεται πως η Ανάσταση θα γίνει φέτος στις 21:00 το βράδυ, λόγω των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό.

Πηγή

Πώς να φτιάξεις ρουμελιώτικο κοκορέτσι για το Πάσχα

Υλικά Συνταγής

1 αντεριά (εντεράκια)

από κατσίκι κατά προτίμηση ή αρνίσια

1 συκωταριά αρνίσια

γλυκάδια αρνίσια

1 μεγάλη μπόλια

αλάτι

φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Εκτέλεση 

Για το κοκορέτσι ρουμελιώτικο στα κάρβουνα, πρώτα πλένουμε πολύ καλά τη συκωταριά και τα έντερα.

Γυρίζουμε τα αντεράκια τα μέσα έξω και τα πλένουμε πολύ καλά κάτω από τρεχούμενο νερό.

Τα αφήνουμε να στραγγίσουν καλά (προαιρετικά στύβουμε λεμόνι στην αντεριά και την αφήνουμε στο ψυγείο να ασπρίσει).

Κόβουμε τη συκωταριά σε μεγάλα κομμάτια, σαν μεγάλες μπουκιές. Τη σπλήνα, την κρατάμε πάντα για να φτιάξουμε σπληνάντερο.

Τη βάζουμε σε μπολ και την αλατοπιπερώνουμε καλά.

Σε μικρή σούβλα περνάμε 2-3 κομμάτια συκωταριάς (εναλλάξ συκώτι, πνευμόνι, καρδιά) και ενδιάμεσα βάζουμε τα γλυκάδια – έγκλιση, εναλλάξ με κομματάκια μπόλιας που θα βοηθήσουν το κοκορέτσι να κρατήσει υγρασία και να μη στεγνώσει.

Αφού περάσουμε όλα τα υλικά στη σούβλα, αλατοπιπερώνουμε και πάλι.

Βουτάμε την μπόλια σε χλιαρό νερό για να ανοίξει καλά.

Την απλώνουμε πάνω στη σανίδα κοπής.

Ακουμπάμε τη σούβλα με το κοκορέτσι ρουμελιώτικο και προσεκτικά τυλίγουμε την μπόλια γύρω τους, καλύπτοντάς το τελείως.

Στερεώνουμε το έντερο από τη μια άκρη της σούβλας στην άλλη και το τυλίγουμε σφιχτά γύρω από το κοκορέτσι. Είναι πολύ βασικό να καλυφθούν όλοι οι μεζέδες στο κοκορέτσι, από εντεράκι γιατί όποιος μεζές εξέχει, καίγεται.

Στερεώνουμε καλά στο τελείωμα το έντερο.

Το ψήνουμε στα κάρβουνα, τοποθετώντας το στην αρχή ψηλά από την φωτιά, να απέχει περίπου 40 εκ., για να σιγοψηθεί μέχρι μέσα και όταν αρχίσει να ροδίζει το κατεβάζουμε πιο κοντά στη φωτιά, να απέχει γύρω στα 15 εκ., μέχρι να ροδίσει καλά. Το κοκορέτσι δεν το βγάζουμε όλο με μιάς από τη φωτιά. Κόβουμε μεζέδες λίγους λίγους για να διατηρείται το υπόλοιπο ζεστό και να σιγοψήνεται. Μεγάλο ρόλο στο σωστό ψήσιμο παίζει ο έλεγχος και η αυξομείωση της φωτιάς.

Πηγή

«Λαμπρή» η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης

To Πάσχα η «Πασχαλιά» ή και «Λαμπρή», όπως το λέμε στα ελληνικά, αποτελεί τη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας να δίνει έμφαση στην Ανάσταση του Κυρίου, ενώ η Δυτική στο θρήνο για το Θάνατό του. Εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου και ανήκει στις κινητές εορτές καθώς δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία.

Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ. όμως για τη λέξη

Πάσχα, υπάρχει εξήγηση πριν από τα χρόνια του Ιησού. Για εμάς τους Χριστιανούς η λέξη «Πάσχα» σημαίνει το πέρασμα του Χριστού από τον θάνατο στη ζωή. Λέγεται

και αλλιώς «Λαμπρή», μια ονομασία που προήλθε από τους αναστάσιμους κανόνες της εκκλησίας και συνιστούν στους πιστούς «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί».

Το Πάσχα, στον Ιουδαϊσμό καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία. Μεταγενέστερα υιοθετήθηκε ως

εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την

Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Το γεγονός της απελευθέρωσης αυτής συνέβη με μια σειρά θεϊκών προνοιακών παρεμβάσεων, από τις οποίες η σημαντικότερη εκδηλώνεται τη νύχτα

κατά την οποία θα εξολοθρεύονταν τα πρωτότοκα των ανθρώπων και των

ζώων των Αιγυπτίων, ενώ τα σπίτια των Εβραίων θα προστατεύονταν αφού οι

πόρτες τους είχαν σημαδευτεί με το αίμα του αρνιού που είχαν θυσιάσει.

Eτυμολογία – προέλευση 

O όρος Πάσχα προέρχεται από το αραμαϊκό πασά και το εβραϊκό πέσαχ, που σημαίνει διάβαση, προς ανάμνηση της διάβασης του λαού των Ισραη λιτών από την Αιγυπτιακή αιχμαλωσία. 

Κάποιοι μελετητές έχουν προ τείνει ως προέλευση του εβραϊκού όρου ξένη ετυμολογία, όπως η ασσυριακή πασαχού (πραύνω) ή η αιγυπτιακή πασ’ (ανάμνηση) ή πεσάχ (πλήγμα).

Χριστιανικό Πάσχα 

Οι χριστιανοί αντίθετα από τους Εβραίους, γιορτάζουν τη Σταύρωση και Ανάσταση του Χριστού και το πέρασμα από  το θάνατο στη ζωή. Το Πάσχα διαρκεί  δύο εβδομάδες, από την Κυριακή των  Βαΐων που συμβολίζει την είσοδο του  Χριστού στα Ιεροσόλυμα, ως την Κυριακή του Θωμά. 

Η πρώτη εβδομάδα ονομάζεται Μεγάλη  Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών, αρχίζει με την Κυριακή των Βαΐων και  λήγει το Μεγάλο Σάββατο. Όλη τη Μεγαλοβδομάδα υπάρχει συνήθεια να νηστεύουν οι χριστιανοί και να παρακολουθούν τις εκκλησιαστικές λειτουργίες. 

Η δεύτερη εβδομάδα του Πάσχα ονομάζεται Εβδομάδα του Πάσχα ή Λαμπροβδομάδα και αρχίζει με την Κυριακή του Πάσχα. Όλες οι μέρες που ακολουθούν θεωρούνται ημέρες χαράς και διασκέδασης. 

Γιατί το γιορτάζουμε; 

Η έννοια της Ανάστασης είναι διαδεδoμένη στις μυθολογικές και θρησκευτικές παραδόσεις πολλών λαών που προσπαθούσαν έτσι να ερμηνεύσουν τον κύκλο της ζωής. 

Πώς δηλαδή η φύση μετά από το μεγάλο χειμωνιάτικο ύπνο της γεννιέται ξανά και πώς το γκρίζο του χειμώνα μεταμορφώνεται σε ανοιξιάτικο φως.  

Η Ανάσταση του Κυρίου σηματοδοτεί την εποχή της άνοιξης, την Αναγέννηση της ψυχής και της ανθρωπότητας . 

Η Σταυρική θυσία του Ιησού δείχνει ότι  ο Θεός πονάει για τον άνθρωπο και τ’  ανθρώπινα βάσανα. Γι’ αυτό από αγάπη προσφέρει ό,τι πιο πολύτιμο έχει για να σώσει τον άνθρωπο, προσφέρει τον ίδιο του τον Υιό. 

Θέλησε να διδάξει την αντίσταση και την πάλη στο κακό, αλλά και την έννοια  της αγάπης και τη διάθεση της προσφοράς του εαυτού μας υπέρ των πολλών. 

Είναι η γιορτή της αγάπης, γιατί ο ίδιος ο Χριστός μας θυσιάστηκε για τη σωτηρία τη δική μας. Είναι το καλύτερο δείγμα της Αγάπης του και με την Ανάσταση του Ιησού ξαναγεννιέται η φύση και η ίδια η ζωή.’Ετσι λοιπόν το Πάσχα δεν είναι μια απλή γιορτή, είναι η μοναδική γιορτή που περιλαμβάνει όλα τα συναισθήματα. Από την αγωνία, τον πόνο τη θλίψη, την κορύφωση του Θείου Δράματος μέχρι την Ανάσταση που σηματοδοτεί τη Λύτρωση, την Αγαλλίαση, την Ελπίδα, το Φως και τη  Ζωή.

Πηγή

Άγιοι Ισίδωροι Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία LIVE στο sites μας .

Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου | Μεγάλη Παρασκευή Άγιοι Ισίδωροι
@Agioiisidoroi · Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία 

LIVE στο sites  μας .  

Έθιμα του Πάσχα: “Οι κοπέλες πρέπει να παίρνουν Άγιο Φως μόνο από άντρες”

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα και μόλις ο ιερέας πει: “Ανάστα ο Θεός κρίναι την γην” αρχίζει να τα σκορπίζει στην εκκλησία οι καμπάνες χτυπάνε με δύναμη. Πολλά είναι τα έθιμα του Πάσχα, ο κάθε τόπος έχει και τις δικές του παραδόσεις, ελάτε να δούμε τι γινόταν και τι γίνεται ακόμα και σήμερα, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. 

Στην Κορώνη, σπάνε ένα τσουκάλι “προς χαράν του Χριστού“. Με το θόρυβο θέλουν να φοβήσουν και να διώξουν τους δαίμονες, για να μην αντιδράσουν στην Ανάσταση του Χριστού. Αμέσως μετά την εκκλησία η νοικοκυρά ζυμώνει την κουλούρα της λαμπρής.

Τα παλιά χρόνια ο αμνός έπρεπε να είναι αρσενικός και με το αίμα σταύρωναν την πόρτα του σπιτιού…Ο άντρας ήταν εκείνος που έπρεπε να αναλάβει την όλη διαδικασία.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας το Μεγάλο Σάββατο ο γαμπρός έπρεπε να στείλει δώρα στις γυναίκες του, στην πεθερά, στη μνηστή, στη μητέρα. Ένα τσουρέκι, το κερί, αυγά,  κουλούρια ή μια ποδιά… απλά πράγματα.

Το πασχαλιάτικο κερί της αρραβωνιαστικιάς ήταν απαραίτητο σε νησιά όπως η Κύμη και έπρεπε να ζυγίζει μιάμιση οκά… Ήταν χειροποίητο, το έβαζαν μέσα σε καλάθι και στη βάση του τοποθετούσαν φλουριά, ανάλογα βέβαια με το πόσο πλούσιος ήταν ο γαμπρός. Με αυτό έπρεπε να πάει η μέλλουσα νύφη στην εκκλησία το βράδυ στην Ανάσταση και όφειλε να το κρατήσει μέχρι το γάμο της, να μη το χαλάσει.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, οι νοικοκυρές έβγαζαν από νωρίς τα καλά ρούχα της οικογένειας και τα τοποθετούσαν στο προσκέφαλο των κρεβατιών για να τα φορέσουν το βράδυ της Ανάστασης.

Σε αρκετά σημεία όπως η Ύδρα, οι γυναίκες σήκωναν τις κλώσες από τα αυγά τους για να μην δουλεύουν κι αυτές την ώρα της Ανάστασης, όφειλαν όλοι ακόμα και τα ζωντανά να δείξουν σεβασμό στη μεγάλη στιγμή!

“Δεύτε λάβετε φως”: Τα παλιά χρόνια κορίτσια έπρεπε να πάρουν το Άγιο Φως μόνο από άντρα για να παντρευτούν, έτσι όριζαν τότε οι κοινωνικές επιταγές τη γυναικεία ευημερία, ευτυχώς που σήμερα, οι αντιλήψεις έχουν αλλάξει.

Και μόλις ακουγόταν το “Χριστός Ανέστη” γινόταν πανδαιμόνιο, στη Χίο ακόμα και σήμερα χτυπούν τα στασίδια, στην Κέρκυρα πετάνε από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια πήλινα δοχεία.

Γυρίζοντας από την Ανάσταση στο σπίτι, σταύρωναν με την κάπνα του κεριού το ανώφλι της πόρτας και έπειτα άναβαν το καντήλι στο εικονοστάσι του σπιτιού. Με το αναστάσιμο φως την επόμενη ημέρα το πρωί έκαιγαν λίγο τα δέντρα που δεν καρποφορούσαν και τσουρούφλιζαν επιφανειακά τα ζώα που δε γεννούσαν. Το κερί το κρατούσαν ως φυλακτό που θα προστάτευε την οικογένεια από αρρώστιες, κακό μάτι και κακοτυχίες…

Πηγή

Τα έθιμα του Πάσχα: Γιατί τη Μεγάλη Παρασκευή δεν κάνουμε δουλειές

Μια παραδοσιακή αφήγηση λέει πως όταν σταυρώθηκε ο Χριστός η Παναγία καθόταν στην παρηγοριά, στο τραπέζι που γίνεται μετά τις κηδείες. Και τότε πέρασε μια γυναίκα και είπε: “Ποιος είδε γιο στο σταυρό και μάνα στο τραπέζι.” Η Παναγία της απάντησε: “Σύρε, μάνα Καλή, μήτε να ψάλλεσαι, μήτε να λειτουργιέσαι. Αν κρεμασθώ εγώ, θα κρεμασθούν μανάδες κι αν πνιγώ εγώ, θα πνιγούν μανάδες. Μονάχα κάθομαι στην παρηγοριά για να παρηγορηθούν όλες οι μανάδες”.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα νηστείας και αργίας το πένθος κυριαρχεί. Οι Έλληνες βρίσκουν πολλούς και διαφορετικούς τρόπους να το εκφράσουν μέσα από τα έθιμά τους.

Στην Κρήτη και όχι μόνο, πολλοί πίνουν ξύδι, βράζουν σαλιγκάρια και πίνουν το ζουμί τους, που είναι σα χολή. Στην Κορώνη της Μεσσηνίας δε βάζουν τίποτα στο στόμα τους.

Τη Μεγάλη Παρασκευή οι εργασίες εντός και εκτός σπιτιού απαγορεύονται σύμφωνα με την παράδοση “Μάστορης-ξεμάστορης καρφί δε καρφώνει γιατί κάποιος σταύρωσε με καρφιά το Χριστό”…Σε κάποια νησιά όπως η Νάξος, αποφεύγουν τα φιλιά, γιατί ο Ιούδας φίλησε τον Ιησού…

Κοντά στο μεσημέρι, οι κοπέλες στολίζουν τον Επιτάφιο με λουλούδια, που έχουν στείλει από τα σπίτια. Όλα τα ανοιξιάτικα λουλούδια. Βιολέτες, τριαντάφυλλα, μενεξέδες. Φτιάχνουν στεφάνια και γιρλάντες. Όλοι προσκυνάνε τον Επιτάφιο και οι γυναίκες και τα παιδιά περνάνε από κάτω για να έχουν την ευλογία του.

Το βράδυ γίνεται η περιφορά του Επιταφίου. Σε μερικά μέρη, την ώρα εκείνη, ανάβουν φωτιές και καίνε τον “Ιούδα”. Οι γυναίκες, στο Μελιγαλά, της Μεσσηνίας κάποτε έβαζαν φωτιά με κληματόβεργες μπροστά από το σπίτι τους άλλες πάλι έριχναν και μοσχολίβανο για να ευωδιάσει ο τόπος. Στα χωριά της Μακεδονίας έβαζαν μπροστά στην πόρτα τους, πάνω σε ένα τραπέζι, την εικόνα του Χριστού, στολισμένη με λουλούδια και δίπλα άναβαν κεριά και λιβάνι. Μέσα σε ένα πιάτο είχαν φυτεμένη φακή ή κριθάρι που μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει.

Τα “Χριστολούλουδα”, τα λουλούδια από τον Επιτάφιο δηλαδή, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση έχουν ιδιαίτερη αξία. Κάποιοι ακόμα και σήμερα τα κλέβουν μόλος τελειώσει η περιφορά γιατί πιστεύουν πως έχουν θαυματουργές ιδιότητες και φέρνουν καλή τύχη σαν φυλακτ

Στην Ύδρα κάνουν το έθιμο της “δέησης”. Τα παλικάρια βγάζουν τα παπούτσια και τις κάλτσες και μπαίνουν με τον Επιτάφιο στη θάλασσα. Τον ακουμπάνε στο νερό και ο παπάς κάνει δέηση για τους ταξιδεμένους…












Πηγή

Που ήταν ο Ιησούς από τα 13 έως τα 30 χρόνια του – Η άγνωστη περίοδος

Ενδιαφέροντα στοιχεία και θεωρίες για το που βρισκόταν ο Χριστός στα χρόνια για τα οποία δεν υπάρχουν πληροφορίες δίνει ο Θεολόγος Μιχαήλ Χούλης.

Σε άρθρο του στις Ορθόδοξες Απαντήσεις αναφέρεται στο διάστημα από το 13ο μέχρι το 30ό έτος της ηλικίας του Ιησού, αν έκανε θαύματα, ποια ήταν η διδασκαλία του.

Χαρακτηριστικά αναφέρει:

Ορισμένοι συγγραφείς στην αναζήτησή τους για τα προεφηβικά και νεανικά χρόνια του Ιησού, ισχυρίζονται λανθαμένα ότι τόσο o Πρόδρομος Ιωάννης, όσο και ο Ιησούς Χριστός, ανήκαν  στην  Ιουδαϊκή αίρεση των Εσσαίων.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη ότι ο άγιος Ιωάννης και ο Χριστός μαθήτευσαν στους Εσσαίους (ιουδαϊκή αίρεση με βάπτισμα, ευχαριστία, καθάρσεις, ποινές, έντονο ασκητικό χαρακτήρα και διαχωρισμό των ανθρώπων σε αγίους και βέβηλους). Η θέση αυτή χρησιμοποιείται συνήθως για να χτυπήσει την πίστη στον Ιησού Χριστό ως Υιό και Λόγο του Θεού.

Άλλωστε, ενώ στους Εσσαίους ίσχυε ότι: α) όλα τα μέλη της κοινότητας προετοίμαζαν τον ερχομό δύο Μεσσιών και όχι ενός, β) υποτιμούσαν τις γυναίκες, γ) εξαφανίζεται η προσωπικότητα στα μέλη τους, δ) εφάρμοζαν αυστηρό τελετουργικό με πολύ συχνές πλύσεις – καθάρσεις και διατάξεις Σαββάτου, ε) ετοιμάζονταν για πνευματικό πόλεμο,στ) ήσαν σωβινιστές Ισραηλίτες, ζ) επικεντρώνονταν στο Μωυσή, η) ερμήνευαν αριθμολογικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμά τους είχε μαγική σημασία και ι) η ευχαριστία τους είχε έννοια ειδωλολατρικής ιερής τελετής….

Εντελώς αντίθετα, στον κύκλο της πρώτης χριστιανικής κοινότητας και του Αγίου Ιωάννη: α) μόνο ο Ιωάννης αποκαλείται «βαπτιστής», βαπτίζει μεγάλα πλήθη θρησκευόμενων και προετοιμάζει την οδό τού ενός και μοναδικού Μεσσία, β) οι μαθητές του Κυρίου και η πρώτη Εκκλησία σέβονται απόλυτα τις γυναίκες, γ) διατηρούσαν τα ονόματα και την προσωπικότητα τους, δ) ζούσαν ελεύθερα, ε) δεν εφάρμοζαν αυστηρά το τυπικό και τις διατάξεις του Νόμου, στ) αγαπούσαν όλους τους λαούς χωρίς διακρίσεις, ζ) δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τον Μωυσή, η) ούτε ερμήνευαν μυστικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμα αφορούσε στη σωτηρία μέσω της πίστεως και ι) η Θεία Κοινωνία είναι Τράπεζα συνδεδεμένη με το υπερουράνιο θυσιαστήριο όπου παρατίθεται για τροφή ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού (βλ. και «Ιωάννης ο Βαπτιστής βάσει των Πηγών», Γ.Σ. Γρατσέα, Αθ. 1968, σελ. 158-160, 182-200)

Κατά την απορριπτέα πίστη  αποκρυφιστικων κύκλων, ο Ιησούς Χριστός ταξίδεψε μετά τα 12 χρόνια Του και πριν τα 30 Του, σε Ινδίες, Αίγυπτο,  Θιβέτ, όπου και μαθήτευσε στη θεοσοφία και τον αποκρυφισμό.

Κάθε άλλο συνέβη ωστόσο:

α) Ο Ιησούς, αν και δωδεκαετής, άφησε άφωνους τους μορφωμένους νομοδιδασκάλους στο ναό της Ιερουσαλήμ, από την κατά Θεόν σοφία του, χωρίς να χρειάζεται γι’ αυτό να μαθητεύσει σε αποκρυφιστικά κέντρα της Ανατολής.

β) Το Ευαγγέλιο αναφέρει καθαρά ότι από 12 μέχρι 30 ετών, όταν δημόσια άρχισε το σωτηριώδες κήρυγμα του, «ην υποτασσόμενος» στον «Ιωσήφ και στη μητέρα του» (Λουκ. 2,51). Τον ονομάζουν μάλιστα «υιό τέκτονος» (Ματθ. 13,55) και «Ιησούς ο τέκτων» (Μαρκ. 6,3), πού σημαίνει ότι αναμφισβήτητα δούλευε μαζί με τον Ιωσήφ ως μαραγκός, αλλά και οικοδόμος, πριν τη δημόσια δράση του.

γ) Αν είχε πάει για σπουδές σε ανατολίτικα κέντρα θεοσοφίας, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον του, παρουσιάζοντας στους οπαδούς Του τη δήθεν μαγική πηγή της δύναμης του, όταν ο Ιησούς επέμενε ότι θεράπευε με τη δύναμη του Πατρός Του.

δ) Οι συμπατριώτες του, όταν ο Χριστός επανειλημμένα θαυματουργούσε και κήρυττε, έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει τα ιερά γράμματα χωρίς να έχει σπουδάσει;» (Ίω. 7,15). Γνώριζαν καλύτερα βέβαια, από τους σύγχρονους αμαθείς άθεους και αποκρυφιστές ότι δεν είχε μεταβεί για σπουδές εκτός της φυσικής του πατρίδας (Πίστη και Λογική, Μανώλη Μελινού, Διαδρομή Α’, σελ. 81,82).

Τα θαύματα του Χριστού, πλανεμένα γράφουν κάποιοι, πώς ήταν αποτέλεσμα φυσικών βιολογικών δυνάμεων και όχι υπερφυσικά.

Τα θαύματα είναι συστατικά στοιχεία των ευαγγελικών διηγήσεων και λάμβαναν χώρα σε αναφορά πάντοτε προς τον Θεό, η Τριαδική Χάρη του οποίου είναι ή αιτία της υπερφυσικής πραγματοποίησής τους.

Τα θαύματα του Χριστού προϋποθέτουν και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τη διδασκαλία του, την αλήθεια, αγάπη και ζωή, που παρέχει ο υπερουράνιος Πατέρας Του. Αν λοιπόν, ο Χριστός είχε συγκεκριμένη πηγή και περιεχόμενο διδασκαλίας και με διαφορετικό τρόπο, τελείως φυσικό ή μαγικό, επιτελούσε τα άπειρα θαύματα που έκανε στη διάρκεια της επίγειας διαμονής του, τότε θα ήταν… ο μεγαλύτερος δημαγωγός και βλάσφημος άνθρωπος της ιστορίας.

Επειδή, όμως, ο Ιησούς ήταν άγιος στη ζωή και στο έργο του και βρισκόταν σε τέλεια αρμονία με τη διδασκαλία του -η δε διδασκαλία και το κήρυγμα του υπήρξε το πλέον απαράμιλλο και το πλέον ανώτερο, πού ακούστηκε ποτέ από χείλη τόσο υπεύθυνου και συγκροτημένου (Θε)ανθρώπου- συμπεραίνει κανείς ότι τα θαύματα τα τελούσε με τη δύναμη της θεότητάς του και άρα ο τρόπος πραγματοποιήσεώς των ήταν υπερφυσικός. Τις ψευτοθεραπείες του ειδωλολατρικού κόσμου χαρακτηρίζουν: η χρήση μαγικών τύπων, φαρμάκων και υπνωτισμού, η μυστικιστική ερμηνεία των ονείρων, η αλαζονεία του δήθεν θαυματουργού και η αναξιοπιστία των διηγήσεων, πρακτικές και ιδιότητες πού δεν συναντώνται στον Ιησού Χριστό (βλ. «Ψυχικαί Έρευναι» Γ, Αντ. Πισσάνου, έκδ. Πρόοδος, Αθ. 1975, σελ. 62,63 και Παν. Τρεμπέλα. όπου ανωτέρω, σελ. 493. 494, 497, 512, 513. 516-518).

Κανένας εξάλλου αποκρυφιστής δεν κατάφερε ποτέ να θεραπεύσει βλάβες οργάνων ανεπανόρθωτες (σαν τον τυφλό εκ γενετής π.χ. πού δεν είχε κόρες οφθαλμών και τον επί 38 χρόνια παράλυτο με φθορά των μελών του από την μακροχρόνια κατάκλιση), να υποτάξει τα στοιχεία της φύσεως (ειρήνευση της φουρτουνιασμένης θάλασσας και θαυμαστή αλιεία), να εκδιώξει δαιμόνια και να τα στέλνει στους χοίρους, να ανασταίνει νεκρούς (τον τετραήμερο Λάζαρο, αλλά και την κόρη του Ιαείρου και τον υιό της χήρας της Ναΐν), να χορταίνει χιλιάδες άτομα με λίγα ψωμιά και ψάρια και να ενεργεί τόσα άλλα θαύματα, όσα δεν θα χωρούσαν σε όλα τα βιβλία του κόσμου να γραφτούν (Ίω. 21,25) (βλ. «Πίστη και Λογική», Α’, Αθ. 1993 και «Απολογητικοί Μελέται Ε’», Παν. Τρεμπέλα).

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού υπήρξε κατά τη γνώμη άσχετων ερευνητων μυστικιστική και εσωτεριστική.

Αντίθετα, η διδασκαλία του Κυρίου υπήρξε πάντοτε φανερή, αφορούσε στον Ένα Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα, τον Ιησού Χριστό, τον Υιόν του, τον οποίον απέστειλε στον κόσμο, ‘ίνα ο κόσμος σωθεί δι’ αυτού’ και στον Παράκλητο -Πνεύμα, το ζωοποιόν τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η αγάπη υπήρξε η πρακτική, κατεξοχήν, διδασκαλία του Θεανθρώπου, χωρίς την οποία, και σε συνδυασμό με τη μετάνοια, ταπείνωση και την προσευχή, είναι κλειστή η οδός προς τη Βασιλεία των Ουρανών.

Αν το ευαγγέλιο της σωτηρίας, στο οποίο  καλούσε ο Χριστός τους ανθρώπους, ήταν αποκρυφιστικό, θα τον είχαν κατηγορήσει οι εχθροί Του σαν μάγο και γητευτή στο Συνέδριο, βρίσκοντας πρόφαση για τη θανάτωση του, διότι η μαγεία, η μαντεία, η νεκρομαντεία, η οιωνοσκοπία, κ.λπ. τιμωρούνταν με τον δια λιθοβολισμού θάνατο (Λευϊτικόν 19,26 & 20-27- Ιερεμ. 34,9- Εξ. 22,18- Δανιήλ 2,27-28). Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες τιμωρούσαν επίσης με ποινή θανάτου τη μαγεία («Στο Γιάννη Κορδάτο, οφειλόμενη απάντηση», π. Ευ. Κ. Μαντζουνέα, Αθ. 1983, σελ. 43,44). Αλλά και ο απ. Παύλος, ο θαυμάσιος αυτός κήρυκας και μέγιστος ιεραπόστολος, πού διακηρύσσει ότι ‘έχει Πνεύμα Θεού’ και ‘φέρει στο σώμα του τα στίγματα του Ιησού’, επιτίθεται με δριμύτητα εναντίον των Εθνικών Μυστηρίων, τα οποία ονομάζει ‘Τράπεζα δαιμονίων’ (Α’ Κορ. 10,19-21, αλλά και Β’ Κορ. 6,14 – Α’ Τιμ. 6,20).

Οι Ορθολογιστές ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς δεν είχε συνείδηση της θεϊκής του υπόστασης και ότι δεν είναι Υιός του Θεού κατά φύσιν.

O Χριστός είχε πλήρη συνείδηση της θεϊκής Του υπόστασης και αποστολής. Ο ίδιος αποκαλύπτει: «Πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω (όχι υπήρχα)» (Ίω. 8,58) και «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα» (Ίω. 10,30). Στην παράκληση του Φιλίππου να τους δείξει τον Πατέρα, του επισημαίνει: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν με γνώρισες; Εκείνος πού έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα» (Ιω. 14,9).

Στον Όρο της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου (Χαλκηδόνα 451 μ.Χ.) διατυπώνεται η πίστη της Εκκλησίας ότι στο Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη. Ως προς τη θεϊκή του φύση, ο Χριστός είναι ομοούσιος με το Θεό Πατέρα, είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, πού γεννήθηκε από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων. Ως προς την ανθρώπινη φύση του είναι ομοούσιος με μας τους ανθρώπους, πλήρης και τέλειος άνθρωπος, χωρίς αμαρτία. Όμως, αν και ο σαρκωμένος Χριστός υφίσταται με δύο φύσεις, είναι ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού.

Πηγή

Βαθιά κατάνυξη και αυστηρά μέτρα στις εκκλησίες της Ηλείας

Την Μεγάλη Πέμπτη ξεκινάει η κορύφωση του Θείου Δράματος με την Σταύρωση του Χριστού που ουσιαστικά σηματοδοτεί την κάθοδο του Θεανθρώπου στην Άδη και την Ανάστασή του μετά από τρεις ημέρες….

Οι πιστοί με θρησκευτική κατάνυξη προσήλθαν στις εκκλησίες της Ηλείας όπου η τήρηση των μέτρων κατά της διασπορά της πανδημίας, επέβαλλαν τον περιορισμό του αριθμού εντός των εκκλησιών προκειμένου μέσα από την υμνογραφία να βιώσουν την Σταύρωσή του και το θάνατό Του.

Ανάμεσα στο 5ο και το 6ο Ευαγγέλιο ο ιερέας αναφωνεί: “Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη, ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν”, κρατώντας τον Εσταυρωμένο στα χέρια του τον οποίο περιφέρει εντός του ναού.

Tα 12 Ευαγγέλια

Τα 12 Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης συγκροτούνται κυρίως από περικοπές των Ευαγγελίων του Ιωάννη και του Ματθαίου.

*Τελευταίες νουθεσίες του Ιησού στους μαθητές του «Αγαπάτε Αλλήλους».

*Ο τελευταίος αποχαιρετισμός.

*Προσευχή του Ιησού.

*Προδοσία του από τον Ιούδα.

*Σύλληψη του Ιησού και μεταφορά του «Από τον Άννα στον Καϊάφα».

*Δίκη του Ιησού από τους Αρχιερείς. Άρνηση Πέτρου («Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»).

*Ο Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου, στο Πραιτώριο.

*Προσπάθεια του Πιλάτου να απελευθερώσει τον Κύριο, αλλά μπροστά στην αποφασιστικότητα των Φαρισαίων υποχωρεί.

*«Βαραββάν ή Χριστόν;» Ο Πιλάτος «Νίπτει τας χείρας του».

*Ο Ιούδας μεταμελείται και επιστρέφει τα «τριάκοντα αργύρια» στους Αρχιερείς, οι οποίοι τα έβαλαν στον «Κορβανά» (ταμείο του Ναού).

*Απαγχονισμός Ιούδα.

*Πορεία του Ιησού προς το Γολγοθά και Σταύρωσή του μαζί με δύο ληστές.

*Ο Ιησούς αφήνει το πνεύμα επί του Σταυρού.

*Μεταμέλεια του ενός ληστή, που ζητά από τον Κύριο να τον θυμηθεί στη βασιλεία των Ουρανών.

*Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του για να το θάψει.

*Ταφή του Ιησού και σφράγιση του Τάφου του από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους.

Μετά το τέλος της ακολουθίας οι πιστοί κάθε εκκλησίας ξεκινούν το στόλισμα των επιταφίων που κρατά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες από τα λουλούδια των στεφανιών που οι πιστοί προσέφεραν στον Εσταυρωμένο.

Πηγή

Πρός τον Γολγοθάν

Και όταν τον επήγαιναν εις τον τόπον της σταυρώσεως, επειδή ο Ιησούς είχεν  εξαντληθεί και δεν αντείχε πλέον να βαστάζει τον σταυρόν του, έπιασαν κάποιον Σίμωνα Κυρηναίον,   που ήρχετο από το χωράφι  και έβαλαν επί των ώμων του τον σταυρό, για να τον φέρει οπίσω από τον  Ιησούν.

Τον ηκολούθη δε πολύ πλήθος λαού και γυναικών, αι οποίαι εστηθοκοπούντο και τον έκλαιον. Αφού δε έστρεψε προς αυτάς ο Ιησούς είπε. Γυναίκες, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, μη κλαίτε δι εμέ, αλλά κλαίετε  δια τους εαυτούς σας και τα παιδιά σας.

Διότι ιδού, έρχονται ημέραι, κατά τας οποίας θα είπουν. Καλότυχες είναι αι στείραι γυναίκες και κοιλίαι, που δεν εγέννησαν και μαστοί που δεν εθήλασαν μικρά. Διότι εκείναι που θα έχουν παιδιά θα θλίβονται πολύ, επειδή θα αισθάνονται την δυστυχία και τα δεινά των παιδιών τους.

Τότε κατά τας ημέρας εκείνας, επειδή δεν θα ημπορούν να υποφέρουν τα δεινά, θα αρχίσουν να λέγουν εις τα όρη, Πέσατε επάνω μας, Και εις τα βουνά θα λέγουν. Σκεπάστε μας, να αποθάνομεν δια μιας και να γλυτώσωμεν από τα ανυπόφορα βάσανα.

Και θα είναι πράγματι ανυπόφορα τα βάσανα, διότι εάν εις εμέ, που είμαι αθώος και ομοιάζω προς χλωρόν  δένδρον, επειδή έχω θείαν ζωήν, κάνουν αυτά οι Ρωμαίοι, εις σας, που είσθε δένδρον  ξηρόν και νεκρόν ένεκα της αμαρτίας, τι θα συμβεί;

 Ωδηγούντο δε εις τον τόπον της εκτελέσεως υπό των στρατιωτών και άλλοι δύο κακούργοι, δια να θανατωθούν μαζί του. Και όταν έφθασαν εις τον τόπον, που λόγω του εξωτερικού σχήματός του ελέγετο κρανίον, εκεί εσταύρωσαν αυτόν και τους κακούργους, τον ένα μεν δεξιά του Ιησού, τον άλλον δε αριστερά.

Ο Ιησούς όμως, αντιθέτως προς τα βασανιστήρια που του έκαμαν, έλεγε. Πάτερ συγχώρεσέ τους, διότι είναι τυφλωμένοι από τα πάθη των και δεν ηξεύρουν τι κάνουν. Φονεύουν τον Μεσσίαν των και δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτό καταφέρουν θανάσιμον χτύπημα και κατά του εαυτού των. Και όταν εμοίραζαν τα ενδύματά του, έρριπταν λαχνόν.

Και εστέκετο ο λαός και παρετήρει σαν να επρόκειτο περί θεάματος περίεργου, Περιέπαιζον δε και οι άρχοντες μαζί με μερικούς άλλους εκ του λαού και έλεγον. Άλλους έσωσε με τα αγύρτικά του θαύματα, ας σώσει τώρα και τον εαυτόν του, εάν αυτός είναι ο Χριστός και εάν πράγματι έχει εκλεγεί από τον Θεόν δια να πραγματοποιήσει το σχέδιον της σωτηρίας του Ισραήλ.

Τον ενέπαιζον δε και οι στρατιώται, οι οποίοι επλησίαζαν και του προσέφεραν ξύδι και έλεγαν, Εάν συ είσαι ο βασιλεύς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτόν σου  από το σκληρόν αυτό μαρτύριον, που θα σου φέρει τον θάνατον, Ήτο δε και επιγραφή εις πινακίδα στερεωμένην απ επάνω του γραμμένη με γράμματα ελληνικά και ρωμαϊκά και εβραϊκά. Αυτός είναι ο βασιλεύς των Ιουδαίων……..

Απόσπασμα από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο,

Κεφ, κγ 20-29, στιχ. 26-38 σε μετάφραση

Παν, Ν Τρεμπέλα.-

Πηγή

Πασχαλινό αυγό: Σύμβολο ζωής και δημιουργίας

Κόκκινα, όπως το αίμα του Ιησού στο Σταυρό. Ένα από τα πιο παμπάλαια έθιμα που σχετίζεται με τον εορτασμό του χριστιανικού Πάσχα είναι το βάψιμο των αβγών.

Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της γένεσης του κόσμου, της γέννησης της

ζωής, το συναντάμε σε πολλές λατρείες, τόσο πρωτόγονες, όσο και εξελιγμένες. Έχει μέσα του δύναμη ζωική και πίστευαν πως μπορούσε να την μεταδώσει στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά.

Στην Ελλάδα τα βάφουμε τη Μεγάλη Πέμπτη κυρίως σε κόκκινο χρώμα,

αν και τα τελευταία χρόνια η πολυχρωμία είναι συνηθισμένη και τα καταναλώνουμε την Κυριακή του Πάσχα στο τραπέζι με το διασκεδαστικό τσούγκρισμα. Μια δοκιμασία που σημαίνει πως αν ο άλλος δε σου σπάσει το αβγό, θα έχεις την τύχη με το μέρος σου.

Ως έθιμο έλκει την καταγωγή του από τη Μεσοποταμία και τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες της περιοχής. Στη συνέχεια φαίνεται να διαδόθηκε και στην Ευρώπη και σε ολόκληρη τη χριστιανική κοινότητα.

Το Πασχαλινό αβγό έχει χρώμα κόκκινο και συμβολίζει το αίμα που έσταξε ο Ιησούς όταν τον λόγχισε ο Pωμαίος στρατιώτης ενώ βρισκόταν στον σταυρό.

Μια λαϊκή παράδοση λέει: “…όταν είπαν ότι αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δε το πίστευε. Μια γυναίκα μάλιστα που κρατούσε ένα καλάθι με αυγά, φώναξε: Μπορεί από άσπρα να γίνουν κόκκινα αυτά τα αυγά; Και πράγματι έγιναν !

Τα έβαφαν λοιπόν κόκκινα, που είναι χρώμα χαρούμενο και ξορκιστικό,

τα έβαφαν και κίτρινα και μπλε και ροζ, ή τα άφηναν άσπρα, αν είχαν πένθος.

Συχνά τα στόλιζαν με ζωγραφιές, για να γίνουν πιο ευχάριστα. Τα πλούμιζαν με μαργαρίτες και φτέρες και μ’ αγριολούλουδα του κάμπου.

Το αβγό στη λαογραφία συμβολίζει τη γέννηση της ζωής και της δημιουργίας και την ανανέωση της ζωής. Πολύ πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού σύμφωνα με πηγές οι πρόγονοί μας έβαφαν και διακοσμούσαν τα αυγά για να γιορτάσουν τη συνέχιση της ζωής.

Τα χρωματιστά αυγά και ιδιαίτερα τα κόκκινα μνημονεύονται για γιορταστικούς σκοπούς, στην Κίνα ήδη από τον 5ο αιώνα και στην Αίγυπτο από το 10ο.

Το βάψιμο των αβγών

στο πέρασμα των χρόνων

Το βάψιμο των αβγών γινόταν και συνεχίζει να γίνεται τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτό και τη έλεγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε όμως τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αβγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι.

Το πρώτο αβγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι.

Οι γυναίκες και τα κορίτσια στόλιζαν τα αβγά, τα “έγραφαν” και τα “κεντούσαν”…στα άσπρα έγραφαν με λειωμένο κερί ευχές, σχεδίαζαν σκηνές από τη ζωή

του Χριστού, πουλιά κ.ά. Έριχναν μετά τα αυγά στην κόκκινη μπογιά και μέχρι να λειώσει το κερί έμεναν τα γράμματα και τα σχέδια άσπρα.

Το τσούγκρισμα των αυγών 

Το έθιμο αυτό συμβολίζει την Aνάσταση του Xριστού, καθώς το αβγό συμβολίζει τη ζωή και τη δημιουργία που κλείνει μέσα του τη ζωή. Όταν το κέλυφός του αυγού σπάσει με το τσούγκρισμα, γεννιέται μια ζωή, έτσι και το πασχαλινό αυγό συμβολίζει το σπάσιμο του τάφου του Xριστού και την Aνάστασή Tου. Το αυγό βέβαια σε όλες σχεδόν τις αρχαίες κοσμογονίες συμβόλιζε την γέννηση του σύμπαντος και της ζωής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύμβολο των ορφικών Μυστηρίων πού ήταν ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από ένα “αυγό”, που συμβόλιζε τον κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό πνεύμα.

Στο επίπεδο της μύησης και της φιλοσοφίας, συμβόλιζε τον νεόφυτο που την στιγμή

της μύησης έσπαγε το κέλυφος του αβγού και ένας καινούργιος πνευματικός

άνθρωπος γεννιόταν.

Πηγή

Το 2698 μ.Χ. θα γιορτάσουμε κοινό Πάσχα με τους Καθολικούς για τελευταία φορά

Στον 21ο αιώνα τα όρια εορτασμού του Ορθόδοξου Πάσχα είναι από τις 4 Απριλίου το νωρίτερο έως τις 8 Μαΐου το αργότερο, ενώ τα όρια του Καθολικού Πάσχα από τις 22 Μαρτίου έως τις 25 Απριλίου.

Αυτό σημαίνει ότι οι Καθολικοί δεν θα έχουν ποτέ Πάσχα τον Μάιο και οι Ορθόδοξοι ποτέ Πάσχα τον Μάρτιο.

Συνολικά, στα 100 χρόνια του 21ου αιώνα το Πάσχα θα είναι κοινό τα 31 φορές, αλλά από τον 22ο αιώνα και κάθε επόμενο αιώνα, αυτό θα συμβαίνει όλο και σπανιότερα. Μάλιστα, το τελευταίο κοινό Πάσχα υπολογίζεται ότι θα συμβεί το έτος

2698.

Από εκεί και πέρα, Ορθόδοξοι και Καθολικοί δεν θα γιορτάσουν ξανά από κοινού

την ανάσταση του Χριστού.

Αυτό που προκαλεί την απορία όλων είναι για ποιο λόγο στο μέλλον δε θα συμπέσει η ημερομηνία των δύο Πάσχα και τί είναι αυτό που δημιουργεί ακόμη και στις μέρες μας αυτές τις διακυμάνσεις, γεγονός που σχετίζεται με την αστρονομία.

Η σημασία της εαρινής ισημερίας και της πανσελήνου

Η ιστορία αρχίζει με τους Εβραίους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ημερολόγιο της Σελήνης και γιόρταζαν το Πάσχα την 14η του μήνα Νισάν, ημέρα της πρώτης πανσελήνου της άνοιξης ή αμέσως μετά από την εαρινή ισημερία. Στη συνέχεια, η εαρινή ισημερία συνδέθηκε με τον εορτασμό του Χριστιανικού Πάσχα και την Ανάσταση του Χριστού.

Οι ιουδαΐζουσες εκκλησίες το γιόρταζαν την 15η μέρα του εβραϊκού μήνα Νισάν, όποια ημέρα της εβδομάδας έπεφτε, ενώ οι εθνικές εκκλησίες την πρώτη Κυριακή, ως αναστάσιμη μέρα μετά την πρώτη εαρινή πανσέληνο.

Για να λυθούν αυτές οι διαφωνίες, η Α’ Οικουμενική Σύνοδος το 325 μΧ αποφάσισε ότι το Πάσχα θα γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης. Αν η πανσέληνος αυτή συμβεί Κυριακή, τότε θα γιορτάζεται την αμέσως επόμενη Κυριακή. Έτσι, το χριστιανικό Πάσχα δεν θα συνέπιπτε ποτέ με το εβραϊκό, ενώ παράλληλα ο εορτασμός του χριστιανικού Πάσχα συνδέθηκε σαφώς με ένα αστρονομικό φαινόμενο, την εαρινή ισημερία και την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης.

31 φορές Ανατολικοί και Δυτικοί θα γιορτάσουν μαζί στον 21ο αιώνα

Oι υπολογισμοί

Για να υπολογιστεί η ημερομηνία του Πάσχα, έπρεπε να βρεθεί η ημερομηνία της πρώτης εαρινής πανσελήνου και ακολούθως η πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο. Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος ανέθεσε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας να ενημερώνει κάθε χρόνο τις άλλες εκκλησίες για την ημέρα του Πάσχα, με τη βοήθεια των αστρονόμων της Αλεξάνδρειας.

Το ημερολόγιο που ήταν σε ισχύ την εποχή της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, ήταν το Ιουλιανό που είχε θεσπίσει ο Ιούλιος Καίσαρας το 45 π.Χ, με τη βοήθεια του αστρονόμου Σωσιγένη. Ο τελευταίος, έχοντας βασισθεί στους υπολογισμούς του Ιππάρχου θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος δηλ.το «δίσεκτο» πρόσθετε άλλη μία μέρα.

Όμως, το Ιουλιανό Ημερολόγιο είχε ένα μικρό σφάλμα, επειδή η διάρκεια του ηλιακού έτους στην πραγματικότητα είναι 365,242199 ημέρες. Ανά τέσσερα χρόνια το μικρό αυτό σφάλμα φθάνει τα 45 λεπτά, ενώ κάθε 129 χρόνια την μία ημέρα, με συνέπεια να μετακινείται όλο και νωρίτερα η εαρινή ισημερία. Έτσι, ενώ η εαρινή ισημερία την εποχή του Χριστού συνέβη στις 23 Μαρτίου, το 1582 μΧ είχε φτάσει να συμβαίνει στις 11 Μαρτίου.

Τότε ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ’ ανέθεσε στους αστρονόμους Χριστόφορο Κλάβιους και Λουίτζι Λίλιο να κάνουν μία ημερολογιακή μεταρρύθμιση. Η 5η Οκτωβρίου 1582 μετονομάστηκε σε 15η Οκτωβρίου, ώστε να διορθωθεί το λάθος που είχε συσσωρευτεί τους προηγούμενους 11 αιώνες και η εαρινή ισημερία να επιστρέψει στην 21η Μαρτίου, όπως είχε συμβεί κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Μετωνικός Κύκλος

Όμως η διαφορά του εορτασμού του Πάσχα ανάμεσα σε Ορθόδοξους και Καθολικούς δεν βασίζεται μόνο στο λάθος του Ιουλιανού Ημερολογίου, αλλά και

στο σφάλμα του λεγόμενου «Μετωνικού Κύκλου» του 5ου αιώνα πΧ, τον οποίο

χρησιμοποιούσαν οι χριστιανοί αλεξανδρινοί αστρονόμοι και με βάση τον

οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να υπολογίζει τις ημερομηνίες των

μελλοντικών εαρινών πανσελήνων.

Στις 13 ημέρες της λανθασμένης Ιουλιανής εαρινής ισημερίας, πρέπει να προστεθεί και το λάθος του 19ετούς Μετωνικού κύκλου, το οποίο ανέρχεται, από το 325 μΧ έως σήμερα, σε τέσσερις έως πέντε ημέρες, με συνέπεια η Μετωνική ή Ιουλιανή πανσέληνος να υπολογίζεται τέσσερις έως πέντες μέρες

αργότερα από την πραγματική.

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το παλαιό Ιουλιανό Ημερολόγιο και τον κύκλο του Μέτωνος για τον προσδιορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα. Έτσι, συχνά το ορθόδοξο Πάσχα εορτάζεται όχι την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο, αλλά την επόμενη ή μετά τη δεύτερη εαρινή πανσέληνο, αντί της πρώτης Κυριακής μετά την πρώτη εαρινή πανσέληνο, όπως είχε ορίσει η Σύνοδος της Νίκαιας.

Οι Καθολικοί γιορτάζουν το Πάσχα σύμφωνα με τον κανόνα της Α’ Οικουμενικής

Συνόδου, αλλά η εαρινή ισημερία και η εαρινή πανσέληνος υπολογίζονται σύμφωνα με το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, έχοντας λάβει υπόψη και το Μετωνικό σφάλμα.

Έτσι η Γρηγοριανή-Καθολική πανσέληνος είναι πολύ πιο κοντά στην αστρονομική

(συχνά συμπίπτει ή απέχει μόνο μια μέρα) από ό,τι η Ιουλιανή-Ορθόδοξη.

Από κοινού εορτάζεται το Πάσχα για Ορθόδοξους και Καθολικούς, όταν τόσο η Γρηγοριανή, όσο και η Ιουλιανή-Μετωνική πασχαλινή πανσέληνος πέσουν από την

Κυριακή μέχρι το Σάββατο της ίδιας εβδομάδας, αρκεί να είναι μετά τις 3 Απριλίου

και οι δύο πανσέληνοι, οπότε την αμέσως επόμενη Κυριακή είναι το κοινό Πάσχα.

Όμως μετά το 2698 λόγω συσσώρευσης του Μετωνικού σφάλματος, δεν θα μπορούν να συμπέσουν ποτέ την ίδια εβδομάδα η Ιουλιανή και η Γρηγοριανή

πανσέληνος, οπότε δεν θα υπάρξει ξανά κοινό Πάσχα.

Ελλάδα

Στην Ελλάδα το Ιουλιανό Ημερολόγιο αντικαταστάθηκε από το Γρηγοριανό στις 16 Φεβρουαρίου 1923, που μετονομάστηκε σε 1η Μαρτίου. Αφαιρέθηκαν δηλαδή 13 ημέρες από το 1923, επειδή στις δέκα ημέρες λάθους του Γρηγοριανού και του Ιουλιανού μεταξύ 325 μΧ και 1582 είχαν προστεθεί άλλες τρεις μέρες στη διάρκεια των τρεισήμισι αιώνων μετά την εισαγωγή του Γρηγοριανού Ημερολογίου στη Δύση.

Το 1924 η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχτηκε το εκκλησιαστικό ημερολόγιο

να ταυτιστεί με το πολιτικό και να ισχύσει για τις ακίνητες εορτές, αλλά όχι για το Πασχάλιο Ημερολόγιο και για τις κινητές εορτές, που εξακολουθούν να υπολογίζονται με βάση το Ιουλιανό ή Παλαιό Ημερολόγιο.

*Σεληνιακός κύκλος, ή κύκλος Σελήνης ονομάζεται η περίοδος 235 συνοδικών

μηνών (Σελήνης), η οποία και είναι ίση προς 19 περίπου τροπικά έτη των 365,25 ημερών. Η περίοδος αυτή ονομάζεται επίσης Κύκλος του Μέτωνος προς τιμή του Μέτωνος που την ανακάλυψε

Πηγή

Γιατί τρώμε αρνί το Πάσχα- Από πού προέρχεται το έθιμο του σουβλίσματος

Το σούβλισμα του αρνιού προέρχεται  από το εβραϊκό Πάσχα και σχετίζε ται με την έξοδο τους από την Αίγυπτο, έτσι πριν ξεκινήσουν για την μεγάλη έξοδο ο Θεός μέσω του Μωυσή, τους είπε να συγκεντρωθούν σε μικρές ομάδες και να θυσιάσουν όλες οι οικογένειες από ένα αρνί.

Με το αίμα έπρεπε να βάψουν τους παραστάτες των θυρών των σπιτιών τους για να μην εξολοθρευτούν από τον άγγελο του Θεού που εκείνο το βράδυ θα έφερνε θανατικό στα πρωτότοκα κάθε οικογένειας που δεν θα είχε με αυτό το αίμα του αρνιού σημαδέψει την είσοδο του σπιτιού του. Εκείνο το βράδυ, της εξόδου, κάθε οικογένεια πρόσφερε ως θυσία στο Θεό ένα αρνί για τη σωτηρία όλου του λαού.

Το έφαγαν, χωρίς να σπάσουν τα κόκκαλά του, μαζί με άζυμο ψωμί και πικρά χόρτα. Με το αίμα του έβαψαν πόρτες τους. Την έξοδό τους από την Αίγυπτο οι Ισραηλίτες τη γιορτάζουν κάθε χρόνο στις 14 του μήνα Νισάν, μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου και την ονομάζουν Pesach, που σημαίνει πέρασμα, διάβαση, γιατί με τη διέλευση της Ερυθράς Θάλασσας πέρασαν από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία.

Η γιορτή του Pesach είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Εβραίων και διαρκεί μαζί με την Εβδομάδα των Αζύμων οκτώ μέρες. Επίσης ο αμνός συμβολίζει τον Χριστό, διότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παρομοιάσει τον Ιησού με τον αμνό θεού που θα πάρει στις πλάτες του τις αμαρτίες του κόσμου.

Στην Ελλάδα

Το έθιμο αυτό πρωτοξεκίνησε στην Αιτωλοακαρνανία και στη συνέχεια έφτασε στην Πελοπόννησο κι από εκεί διαδόθηκε σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Όμως στις πόλεις επειδή δεν υπάρχει αυτή η ευχέρεια, το ψήσιμο του αρνιού ή του κατσικιού το Πάσχα γίνεται στο φούρνο.

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας την Κυριακή του Πάσχα ψήνουν

το αρνί στη σούβλα, μαζί με το κοκορέτσι. Το απόγευμα στην Εκκλησία γίνεται ο Εσπερινός της Αγάπης. Οι Χριστιανοί ανταλλάσσουν αδελφικό ασπασμό διαβάζοντας το Ευαγγέλιο σε διάφορες σε διάφορες γλώσσες. Από την Κυριακή του Πάσχα και για 40 ημέρες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί χαιρετούν ο ένας τον άλλον λέγοντας «Χριστός Ανέστη ! » και απαντώντας «Αληθώς ο Κύριος ! ».

Πηγή

Πάσχα & ψυχολογία: Πώς και γιατί να συγχωρέσεις όσους σου έκαναν κακό

To νόημα του Πάσχα και της Ανάστασης δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν πως η ουσία βρίσκεται στην αγάπη και συγχώρεση. Τα πάθη του Χριστού, σε ψυχολογικό επίπεδο, συμβολίζουν τα πάθη που περνάει κάθε άνθρωπος: η ζωή είναι γεμάτη δύσκολες στιγμές, προβλήματα, εμπόδια που πρέπει να έχουμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε δυσάρεστα συμβάντα και συμπεριφορές που καλούμαστε να συγχωρέσουμε.  Η Μεγάλη Εβδομάδα εκφράζει και τα προσωπικά μας πάθη, το δύσκολο δρόμο που πρέπει να διαβούμε…

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη νιώθει αδικημένος, από την οικογένειά του, από τον/ την σύντροφό του, από τον εργοδότη ή από τους φίλους του. “Το να συγχωρείς κάποιον είναι πολύ δύσκολο αλλά το να κρατάς τις άσχημες αναμνήσεις, τα αρνητικά συναισθήματα και κυρίως το θυμό μέσα σου, μπορεί να είναι πραγματικά καταστροφικό” τονίζει ο  Dr. Tyler VanderWeele, από τη σχολή δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ειδικός σε θέματα πνευματικότητας, θρησκείας και θετικής ψυχολογίας. “Όταν καταφέρνεις να συγχωρέσεις, δεν είσαι πια παγιδευμένος σε καταστάσεις του παρελθόντος, δίνεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να δραπετεύσει, να ελευθερωθεί”, τονίζει.

Υπάρχουν δυο μορφές συγχώρεσης σύμφωνα με τον καθηγητή. Η συγχώρεση που πραγματοποιείται συνειδητά, μέσω της απόφασής μας και η συναισθηματική συγχώρεση. Η πρώτη αποτελεί ουσιαστικά μια επιλογή μας που πραγματοποιείται άμεσα.. Αποφασίζουμε να μην ευχόμαστε το κακό όσων μας πείραξαν, να μην ασχολούμαστε πια με αυτούς και να μη δηλητηριάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι συνήθως ο πιο γρήγορος τρόπος αντιμετώπισης μιας αδικίας για να ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο. “Η συναισθηματική συγχώρεση είναι πολύ πιο δύσκολη και χρονοβόρα” σημειώνει, επισημαίνοντας πως έχει να κάνει με μια σύνθετη διαδικασία κατά την οποία τα αρνητικά συναισθήματα αντικαθίστανται με θετικά μέσω από μια σειρά εξορθολογισμών, συνειδητοποιήσεων και απόρριψης των στρεβλώσεων και συνήθως απαιτεί και τη βοήθεια ειδικού.

Έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως η συγχώρεση μπορεί να έχει πολύ σημαντικά οφέλη ακόμα και στην υγεία μας. Οι επιστήμονες έχουν συμπεράνει πως βοηθά σε χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, άγχους και θυμού. Αυτό σημαίνει λιγότερα καρδιαγγειακά προβλήματα, λοιμώξεις και ασθένειες λόγω καταβεβλημένου ανοσοποιητικού συστήματος.

“Πολλοί άνθρωποι θέλουν αλλά δε μπορούν να συγχωρέσουν. Οι άνδρες ειδικά δεν παραδέχονται καν πολλές φορές και στον ίδιο τους τον εαυτό ότι κάτι τους έχει πληγώσει τόσο πολύ στο παρελθόν ώστε να τους βασανίζει και στο σήμερα”, επισημαίνει ο Dr. Tyler VanderWeele.   Παρόλα αυτά η δύναμη του να συγχωρούμε θεωρείται από πολλούς ερευνητές ως έμφυτο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μας και πρέπει να μάθουμε να το αξιοποιούμε.

Η συγχώρεση δε σημαίνει ότι αγνοούμε τη σοβαρότητα μιας προσβολής ή άσχημης πράξης από ένα άλλο άτομο ή από ομάδα ατόμων προς το πρόσωπό μας. Σημαίνει όμως ότι επιλέγουμε να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό και ότι συνεπάγεται και να έρθουμε σε συμφιλίωση πρώτα με τον εαυτό μας αλλά και με τους γύρω μας. Μας επιτρέπει να έχουμε ηρεμία στην καθημερινή μας ζωή.

Ερευνητές της Θετικής Ψυχολογίας που έχουν μελετήσει το ζήτημα δίνουν κάποιες πολύ σημαντικές συμβουλές:

– Αν θέλετε να συγχωρέσετε δώστε χρόνο στον εαυτό σας να διώξει κάθε είδους θυμού ή επιθυμία για εκδίκηση. Μη πιέζεστε πιστεύοντας πως θα συμβεί από τη μια ημέρα στην άλλη.

– Προσπαθήστε να ερμηνεύσετε τη θέση του άλλου ατόμου. Μήπως δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει κάνει σε εσάς; Έχετε μιλήσει; Είναι ένα ζήτημα που λύνεται ή κάτι πολύ πιο σοβαρό για το οποίο δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποχωρήσετε;

– Δείξτε συγχώρεση ακόμα και στην περίπτωση που το άλλο άτομο δε ζητά συγνώμη, και αποφασίστε ότι θα συγχωρήσετε για το δικό σας όφελος. Συχνά η επιθυμία για εκδίκηση αποσπούν πολύτιμο χρόνο από την καθημερινή μας ζωή, τα προσωπικά μας ενδιαφέρονται, τις υπόλοιπες σχέσεις μας είναι απλά ένα χάσιμο χρόνου. Εστιάστε σε πράγματα και ανθρώπους που σας κάνουν χαρούμενους.

Η συγχώρεση δεν απαιτεί το να ξεχάσουμε τι έχει συμβεί. Είναι μια διαφορετική αντίδραση στα πράγματα από εκείνη που μέχρι σήμερα συνηθίζαμε που θα προσφέρει ανακούφιση σε εμάς τους ίδιους.

.

Πηγή