Αυτό που αλλάζει σταδιακά αλλά δραστικά είναι η κοινωνία των πολιτών.
Το να είσαι πολίτης με ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον για την κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2022, συνεπάγεται ένα βαρύ κι ασήκωτο συναισθηματικό φορτίο. Οργή, απογοήτευση και μια αναιτιολόγητη αισιοδοξία ότι κάποια στιγμή θα έρθει το τέλος της «πτώσης» και θα ξαναπάρουμε τα πάνω μας. Το καλό νέο είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Το κακό νέο, είναι ότι δεν φαίνεται να είμαστε καν στην αρχή του τέλους. Κι αυτό, γιατί το τέλος έρχεται χέρι-χέρι με την ευθύνη και όσα αυτή συνεπάγεται.
Με μια σύντομη ανασκόπηση στα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας, (εδώ που τα λέμε όποια εβδομάδα και να …διαλέξεις το ίδιο κάνει) εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι η έννοια της ευθύνης, όταν αυτή αφορά α’ ενικό ή πληθυντικό δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Τα τελευταία δύο χρόνια μας έχει βαρύνει αρκετά η έννοια της ευθύνης. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, σε ατομικό επίπεδο. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για την υποχρέωση που έχει κάποιος/α, και απορρέει συνήθως από μια θέση ευθύνης ή ιδιότητα, να εκπληρώσει ένα καθήκον ή και να λογοδοτήσει για όσα έπραξε. Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι το εξής: ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη, πολλώ μάλλον δε όταν αυτή είναι πολιτικής φύσεως. Από την άλλη πλευρά, κανείς δεν έχει αποδειχθεί ικανός να θέσει τα σωστά πρόσωπα ενώπιον των ευθυνών τους. Η μη ανάληψη της όποιας ευθύνης για όσα έγιναν ή παραλείφθηκαν δημιουργεί ένα κενό τεράστιο που εντείνει το αίσθημα δυσπιστίας (και απαισιοδοξίας για το τι μέλλει γενέσθαι).
Αλλά ακόμη και στις περιπτώσεις που στο παρελθόν υπήρξαν εξαιρέσεις στον κανόνα, στη συνέχεια ακολούθησε σιωπή και απραξία. Ελάχιστα έως τίποτα άλλαξαν πρακτικά και ουσιαστικά. Αυτό που, αντιθέτως, αλλάζει σταδιακά αλλά δραστικά είναι η κοινωνία των πολιτών. Το κομμάτι εκείνο που αποφάσισε πως θα αξιοποιήσει όσα μέσα του παρέχονται για να ασκήσει πίεση, να ανατρέψει ειλημμένες αποφάσεις και να ζητήσει εκσυγχρονισμό και απόδοση δικαιοσύνης.
Δεν είναι εύκολα αιτήματα, ούτε η αλλαγή αυτή έχει σταθερούς ρυθμούς και ειλικρίνεια πάντοτε. Αλλά είναι ένα βήμα προς την αρχή του τέλους
Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.